για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία
Συνέβη σήμερα
Συνέβη σήμερα
Μεγεθύνσεις
Μεγεθύνσεις
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
Προσεγγίσεις
Προσεγγίσεις
Γεωπολιτική
Γεωπολιτική
Share Button

Νικολάου Νικόλαος- Ερευνητής ΚΑΝΣ

Για τους μελετητές της διεθνούς πολιτικής, αλλά και της Τουρκίας, η προσέγγιση Άγκυρας- Καράκας προκαλεί περιέργεια, αφού ξεφεύγει από τα συνηθισμένα. Ποιοι είναι οι λόγοι όμως που έφεραν αυτές τις δύο απομακρυσμένες χώρες κοντά;
Οι λόγοι
Οι λόγοι που βοήθησαν στη προσέγγιση των δύο κρατών είναι πολλοί. Αρχικά, από τη πλευρά του Νίκολας Μαδούρο, ο Βενεζολάνος πρόεδρος στο πρόσωπο του Ρετζέπ Ερτογάν βλέπει τον ηγέτη ενός μακροχρόνιου καθεστώτος όπως είναι και ο «τσαβισμός» στη Βενεζουέλα. Επίσης, όπως και ο Τούρκος πρόεδρος αντιμετωπίζει εξωτερικές απειλές και οικονομικό πόλεμο, έτσι και ο Μαδούρο. Ακόμα, η επίσκεψη του Βενεζολάνου ηγέτη στη Τουρκία, με ενδιάμεση στάση στη Μόσχα, λειτούργησε ως απόδειξη ότι το Καράκας χαίρει της εκτίμησης δύο χωρών που ανήκουν στην ομάδα των G20, άρα έχει ακόμα κάποια διεθνή νομιμοποίηση. Επιπλέον, η Τουρκία μπορεί να λειτουργήσει και ως «κανάλι» διοχέτευσης βενεζολάνικων προϊόντων δεδομένου του ότι αποτελεί μεγάλη αγορά σχεδόν 80 εκατομμυρίων κατοίκων. Η Βενεζουέλα όντας μια χώρα με πολύ μεγάλα κοιτάσματα πετρελαίου, χρυσού, βωξίτη και διαμαντιών και αποκλεισμένη με κυρώσεις, ίσως να ελιχθεί οικονομικά μέσω της Τουρκίας. Στο πλαίσιο αυτό, εντάσσεται και η φυγάδευση του χρυσού μέσω τουρκικής επικράτειας σε περίπτωση ανατροπής του καθεστώτος. Τέλος, για το καθεστώς τα λατινοαμερικανικής χώρας η Τουρκία αποτελεί σημαντικό εξαγωγέα αγροτικών αγαθών. Αντιμετωπίζοντας, λοιπόν, σημαντικές ελλείψεις σε τρόφιμα, ενίσχυση των διμερών σχέσεων λογικά θα λύσει σε κάποιο βαθμό το ανωτέρω πρόβλημα.
Η Τουρκία από τη πλευρά της, έχει επίσης σοβαρούς λόγους να επιδιώκει την ενδυνάμωση της συνεργασίας με τη Βενεζουέλα. Αφενός, ο Ερτογάν αντιλαμβάνεται ό,τι και ο Μαδούρο αναφορικά με τις εξωτερικές απειλές και τη μακροβιότητα των δύο καθεστώτων. Η βενεζολάνικη κρίση λειτουργεί ως ένδειξη για την Άγκυρα σε περίπτωση που βιώσει τα ίδια. Οι κινήσεις του Μαδούρο και η αντοχή του αναλύονται από κυβερνητικούς παράγοντες και αντλούνται διδάγματα. Αφετέρου, η Τουρκία έχει ανάγκη από ενέργεια. Η Βενεζουέλα με την αξιόλογη παραγωγή του «μαύρου χρυσού» καθώς και με τον υπόλοιπο ορυκτό πλούτο που κρύβει, αποτελεί αξιοσημείωτη οικονομική «διέξοδο» για τη Τουρκία. Παράλληλα, μέσω της χώρας ανοίγεται και ο δρόμος για την είσοδο τουρκικών εταιρειών στη λατινοαμερικανική αγορά. Ίσως ο πιο σημαντικός, όμως, λόγος είναι το μήνυμα που θέλει να στείλει στην Ουάσινγκτον, το οποίο μπορεί να συνοψιστεί ως εξής: «ξέρω ότι με έχεις φέρει οικονομικά σε δύσκολη θέση, αλλά δεν διστάζω να συνεργαστώ με άλλο κράτος, ανταγωνιστικό απέναντι σου, για να αμυνθώ. Πόσο δε μάλλον όταν αυτή η χώρα βρίσκεται στο μαλακό υπογάστριό σου».

Αντί επιλόγου
Η σχέση Τουρκίας- Βενεζουέλας δικαίως «ξενίζει». Φαίνεται ότι τα δύο κράτη δεν έχουν κάποιο γεωπολιτικό ή γεωοικονομικό όφελος με το να συνεργαστούν. Αυτό, όμως, όπως φάνηκε δεν ισχύει. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τη διμερή και παράξενη αυτή προσέγγιση. Το αν θα διαρκέσει πολύ ή όχι αυτή η προσέγγιση είναι άγνωστο. Πάντως, προσωπική άποψη του συγγραφέα είναι ότι αν ο Μαδούρο αντέξει, τότε οι σχέσεις θα ενδυναμωθούν περαιτέρω. Σε αντίθετη περίπτωση, το μέλλον των σχέσεων θα εξαρτηθεί περισσότερο από τη νέα φιλοαμερικανική κυβέρνηση, αν θα συνεργαστεί με μια χώρα- ανταγωνιστή των Η.Π.Α. και υποστηρικτή του παλαιού καθεστώτος.