για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία
Συνέβη σήμερα
Συνέβη σήμερα
Μεγεθύνσεις
Μεγεθύνσεις
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
Προσεγγίσεις
Προσεγγίσεις
Γεωπολιτική
Γεωπολιτική

Kans

Share Button

800px-PikiWiki_Israel_4220_Israel_Defense_ForcesΚαζαντζής Γιώργος

Οι εξελίξεις στα εδάφη του Ιράκ και της Συρίας καταδεικνύουν πως τώρα ξεκινά η πιο επικίνδυνη φάση του πολέμου, κατά την οποία ο ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων και περιφερειακών δρώντων αναμένεται να κλιμακωθεί. Η σταδιακή εξάλειψη των τζιχαντιστών της οργάνωσης Daesh, συνεπάγεται τον έλεγχο των εδαφών που ελέγχουν από τις δυνάμεις που τα ανακαταλαμβάνουν. Συνέχεια ανάγνωση

Ο στρατός του Άσαντ σημειώνει επιτυχίες στα νότια της χώρας πλήττοντας τις αντιπολιτευόμενες δυνάμεις ανακτώντας έτσι εδάφη γύρω από τις πόλεις Daraa και As-Suwayda και έχοντας καταφέρει παράλληλα με την υποστήριξη ρωσικών αεροπορικών πληγμάτων να ενώσει την Δαμασκό με την Παλμύρα, την οποία προσφάτως ανακατέλαβε από τους τζιχαντιστές. Επιπλέον διατηρεί τον έλεγχο του Deir Ezzor κοντά στα σύνορα με το Ιράκ το οποίο για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα παραμένει περικυκλωμένο από τους τζιχαντιστές.
Η σύνδεση της Δαμασκού με το Deir Ezzor μέσω της Παλμύρας είναι ένας στόχος τεράστιας στρατηγικής σημασίας για τον Άσαντ αφού θα φέρει τον συριακό στρατό πολύ κοντά στα σύνορα με το Ιράκ ελέγχοντας την κύρια οδική αρτηρία της κεντρικής Συρίας. Από την άλλη πλευρά των συνόρων, στο γειτονικό Ιράκ, η μάχη της Μοσούλης οδεύει προς το τέλος αφού έχει περιέλθει σχεδόν εξ ολοκλήρου στον έλεγχο του ιρακινού στρατού και των σιιτικών ενόπλων ομάδων Hashd al Shaabi ή PMU (Popular Mobilization Units) που λαμβάνουν υποστήριξη και καθοδήγηση από το Ιράν. Οι Hashd al Shaabi σε έτερο μέτωπο μερικά χιλιόμετρα δυτικά της Μοσούλης ανακαταλαμβάνουν περιοχές από τους τζιχαντιστές έχοντας φτάσει πλέον στα συριακά σύνορα και αναμένεται κίνησή τους νοτιότερα παράλληλα των συνόρων. Η παρουσία τους σε απόσταση αναπνοής από τις Sinjar και Tal Afar έχει προβληματίσει ιδιαίτερα την ηγεσία των Κούρδων του Ιράκ και το τουρκικό κράτος. Στην Sinjar οι πληθυσμοί Γεζίντι που αποτελούν πλειοψηφία, σώθηκαν από τους τζιχαντιστές της Daesh χάρη στην επέμβαση του PKK την στιγμή που οι μαχητές Peshmerga του Ιρακινού Κουρδιστάν δεν ενεπλάκησαν στις μάχες. Οι σχέσεις των Κούρδων του PKK με αυτούς του Ιράκ είναι εχθρικές λόγω των δεσμών των τελευταίων και κυρίως του ηγεμονεύοντος κόμματος KDP του Μασουντ Μπαρζανί με την Τουρκία. Οι Γεζίντι δημιούργησαν το ένοπλο σώμα YBŞ -το οποίο διατηρεί δεσμούς με το PKK αλλά και με τους Hashd- με στόχο την αυτοάμυνά τους. Η Τουρκία τον Νοέμβριο του περασμένου έτους μετέφερε μονάδες στην συνοριακή πόλη Silopi, ζητώντας από τους Ιρακινούς Κούρδους και την κεντρικη κυβέρνηση της Βαγδάτης να αναλάβουν δράση ώστε το PKK να διωχθεί από εκεί απειλώντας πως διαφορετικά θα εισβάλει. Σε αυτό το πλαίσιο έντασης λίγο έλειψε να υπάρξει κλιμάκωση μεταξύ των κουρδικών οργανώσεων όταν υπήρξε επεισόδιο στην πόλη Khansor της επαρχίας Sinjar, που όμως δεν είχε συνέχεια[1]. Η δεύτερη απειλή της Τουρκίας το προηγούμενο διάστημα αφορούσε την Tal Afar όπου η πλειοψηφία του πληθυσμού είναι τουρκμένοι. Η Άγκυρα προειδοποίησε πως σε περίπτωση που οι σιίτες μαχητές των Hashd al Shaabi κατευθυνθούν προς την πόλη, η Τουρκία θα εισβάλει για να τους προστατέψει. Σημειώνεται πως η κίνηση των Hashd τις τελευταίες ημέρες γίνεται ελάχιστα νοτιότερα και παράλληλα των Sinjar και Tal Afar. Η Tal Afar τελεί υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών της Daesh.

Από το παραπάνω πλαίσιο και αναλύοντας συνδυαστικά τις δύο χώρες (Συρία και Ιράκ) φαίνεται πως εάν συνεχιστεί η επέλαση του στρατού του Άσαντ από την Δαμασκό και την Παλμύρα προς το Deir Ezzor και τα ιρακινά σύνορα και από την άλλη πλευρά η επέλαση των σιιτών Hashd θα υπάρξει η ένωση των συμμαχικών δυνάμεων Ιράν-σιιτών Ιράκ- Συρίας- Hezbollah Λιβάνου στο πεδίο. Ο άξονας αυτός που ξεκινά από την Τεχεράνη και καταλήγει μέσω Ιράκ και Συρίας στον Λίβανο θα αποτελέσει τον σημαντικότερο κίνδυνο για το κράτος του Ισραήλ αφού η Hezbollah θα έχει πλέον ανοιχτό διάδρομο με την Τεχεράνη. Θα είναι ένα σαφές πλήγμα στις σουνιτικές χώρες της Μέσης Ανατολής λόγω της ενίσχυσης του σιιτικού Ιράν το οποίο επιπλέον θα έχει αποκτήσει την πολυπόθητη έξοδο στην Μεσόγειο με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την οικονομία του αλλά και για τους ενεργειακούς σχεδιασμούς της περιοχής [2].
Το επόμενο διάστημα αναμένονται κινήσεις στην σκακιέρα του Ιράκ και της Συρίας που θα ανατρέψουν το παραπάνω σενάριο. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ επισκέφθηκε την Σαουδική Αραβία, κάνοντας σαφές πως ο «κακός» της Μέσης Ανατολής είναι το Ιράν, η ολοένα αυξανόμενη επιρροή του οποίου στην περιοχή πρέπει να τερματιστεί. Λίγες μέρες νωρίτερα ο Πρόεδρος της Τουρκίας Recep Tayyıp Erdoğan χαρακτήριζε τις μονάδες Hashd al Shaabi τρομοκρατική οργάνωση[3]. Σε μία νεότερη εξέλιξη το ΝΑΤΟ αποφάσισε να λάβει δράση στην Συρία και στο Ιράκ κατά των τζιχαντιστών.
Η ανατροπή της κατάστασης που τείνει να ωφελεί το Ιράν απαιτεί δράση επί του εδάφους, και περιλαμβάνει μερικά πιθανά σενάρια όπως:
1. Επέμβαση κατά των τζιχαντιστών από συμμαχικές δυνάμεις από το έδαφος της Ιορδανίας στην νότια Συρία, κοντά στο τριεθνές Συρίας-Ιράκ-Ιορδανίας (στην Al Tanf). (Σύμφωνα με αναφορές υπήρξε ρωσική κίνηση που αποδυναμώνει την συγκεκριμένη επιλογή λόγω του ενδεχομένου άμεσης εμπλοκής Αμερικανών και Ρώσων)
2. Τουρκική εισβολή με ΝΑΤΟικό κάλυμμα κατά μήκος των συνόρων Συρίας-Ιράκ με αρχικό στόχο την Tal Afar που ελέγχουν οι τζιχαντιστές της Daesh.
Η δεύτερη περίπτωση ικανοποιεί πολλές πλευρές ακόμα και την μονίμως ενοχλητική το τελευταίο διάστημα Τουρκία. Πάγιος στόχος της τελευταίας εξάλλου ήταν ο αποκλεισμός του τρίτου καντονιού των Κούρδων της Συρίας Efrin από τα ενωμένα καντόνια Kobane και Cizre (κάτι το οποίο πέτυχε με την περιορισμένη εισβολή στην Συρία). Επιπλέον η διατήρηση της στρατιωτικής παρουσίας της στο Ιράκ (η δύναμη που σταθμέυει στην Bashiqa είχε δημιουργήσει προβλήματα στις αρχές του έτους και νωρίτερα [4]), και φυσικά η διακοπή του κουρδικού διαδρόμου που έχει σχηματιστεί στα νότια σύνορά της ,στα βόρεια Συρίας και Ιράκ, η οποία επιτυγχάνεται πλήρως εάν πάρει το πράσινο φως να επέμβει αποκόπτοντας τους Κούρδους της Συρίας από αυτούς του Ιράκ. Ο σχηματισμός του ιρανικού άξονα ισχύος στο πεδίο διακόπτεται ενώ περιορίζεται και η ισχύς του Άσαντ τον οποίο οι σουνιτικές χώρες της Μέσης Ανατολής εξ αρχής επεδίωκαν να ανατρέψουν. Το Ισραήλ δεν θα βρεθεί αντιμέτωπο με ένα ενισχυμένο στην περιφέρεια Ιράν το οποίο αποτελεί πάγια απειλή ενώ οι ΗΠΑ θα έχουν «επαναφέρει» την Τουρκία στην Δύση δίνοντάς της ένα σημαντικό αντάλλαγμα ώστε να συνεχίσουν την πολύτιμη συνεργασία τους με τους Κούρδους της Συρίας τους οποίους η Άγκυρα θεωρεί παρακλάδι του PKK και τρομοκρατική οργάνωση.
Το βέβαιο αυτή τη στιγμή είναι πως τα πάντα κρέμονται σε μια κλωστή.
Οι επιχειρήσεις που θα διεξαχθούν στην συνέχεια από το σύνολο των εμπλεκόμενων δυνάμεων θα είναι καθοριστικές για το μέλλον της περιοχής αλλά και για την διεθνή ασφάλεια.
Η σημαντικότερη φάση του πολέμου τώρα ξεκινά.

[1] How deep is Turkey’s Sinjar entanglement?
http://www.al-monitor.com/pulse/en/originals/2017/03/turkey-iraqi-kurdistan-ankara-is-getting-entangled-sinjar.html
Fehim Tastekin ,7 March 2017

[2] Iran’s Dream for a Middle East Gas Pipeline
http://oilprice.com/Energy/Energy-General/Irans-Dream-For-A-Middle-East-Gas-Pipeline.html
John Daly ,26 Jul 2011

[3] Erdogan calls Al-Hashd Al-Shaabi a ‘terror’ organization http://www.arabnews.com/node/1087911/middle-east
Siraj Wahab ,21 April 2017

[4] Iraq says deal reached over Bashiqa, Turkey says issue will be solved
http://www.reuters.com/article/us-mideast-crisis-iraq-turkey-abadi-idUSKBN14R0D4 ,7 Jan 2017

Share Button

tourkikodimopsifismaΤο Κέντρο Ανατολικών Σπουδών για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία του Παντείου Πανεπιστημίου, σας προσκαλεί να συμμετάσχετε στις εργασίες της ημερίδας που διοργανώνει την Παρασκευή 26 Μαΐου 2017, στην αίθουσα τελετών, «Αριστοτέλης» με θέμα : «Η Τουρκία μετά την 16η Απριλίου 2017».

Στην ημερίδα θα συμμετάσχουν με εισηγήσεις -παρεμβάσεις, καταξιωμένα πρόσωπα του Ακαδημαϊκού χώρου, των Μέσων Μαζικής Επικοινωνίας καθώς και ειδικοί επιστήμονες όπως:

Γιαλλουρίδης  Χριστόδουλος

Ομότιμος Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Διευθυντής Κ.Α.Ν.Σ. Πάντειο Πανεπιστήμιο

Καραμπελιάς Γεράσιμος

Καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Κωνσταντακόπουλος Δημήτρης

Δημοσιογράφος, Διευθυντής Α.Π.Ε. Μόσχας

Συνέχεια ανάγνωση

Κωστίδης Μανώλης

Δημοσιογράφος ΣΚΑΪ, Τουρκολόγος

Λαγγίδης  Αφεντούλης

Δρ. Διεθνών Σχέσεων , Διευθυντής Ερευνών, Κ.Α.Ν.Σ., Πάντειο Πανεπιστήμιο

Παπασωτηρίου Χάρης

Καθηγητής Στρατηγικών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο,  Διευθυντής Ι.Δ.Ι.Σ.

Ραπτόπουλος Νίκος

Επίκουρος Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πανεπιστήμιο Πειραιώς

Σκαρπέλος Γιάννης

Καθηγητής Επικοινωνίας Μέσων και Πολιτισμού, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Συρίγος Άγγελος

Αν. Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Τζούμης Λάμπρος

Υποστράτηγος (Ε.Α.), Στρατηγικός-Γεωπολιτικός Αναλυτής

Φερεντίνου Αριάνα

Καθηγήτρια Πανεπιστήμιο Bilgi, Κων/πολη, Ανταποκρίτρια ΕΡΤ

 

Facebook Event Page: https://www.facebook.com/events/836299743191922/?acontext=%7B%22action_history%22%3A%22[%7B%5C%22surface%5C%22%3A%5C%22page%5C%22%2C%5C%22mechanism%5C%22%3A%5C%22page_upcoming_events_card%5C%22%2C%5C%22extra_data%5C%22%3A[]%7D]%22%2C%22has_source%22%3Atrue%7D

 

Share Button

محمدعلیΟι επερχόμενες ιρανικές εκλογές αποτελούν μια μάχη ανάμεσα στον απομονωτισμό και την παγκοσμιοποίηση για το κράτος. Βρίσκονται ανάμεσα στην συνέχιση της επαφής με τη Δύση είτε την πλήρη αποκοπή των οποιωνδήποτε σχέσεων μεταξύ τους. Καθώς πλησιάζουν οι μέρες η πλειοψηφία του λαού τείνει εκ παραδόσεως να ακολουθεί ιδεολογικά τον Khamenei. Ωστόσο δεν έχει τόση δύναμη όση πιστεύεται ώστε να καθορίσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Αντίθετα, ο λόγος του Khatami έχει το περισσότερο «βάρος» όπως φαίνεται από το παρελθόν, και κατά συνέπεια από τις εκλογές του 2013 που ανέδειξαν ως Πρόεδρο τον Hassan Rouhani. Όπως ήταν αναμενόμενο δεν βγήκε ο υποψήφιος που υποστηριζόταν από τον Khamenei ως νικητής, αλλά ο αντικαθεστωτικός Rouhani που είχε την εμπιστοσύνη του Khatami. Ο τελευταίος έκανε τα πάντα για να μπορέσει να βγει ο Rouhani ως Πρόεδρος. Πιο χαρακτηριστικά εκείνη την περίοδο ο Khatami είχε ζητήσει από τον πιο ισχυρό του υποψήφιο και πρώην αντιπρόεδρο Reza Aref, να αποσυρθεί από τις εκλογές ώστε να ανοίξει το δρόμο για τη νίκη στον Rouhani. Για του λόγου το αληθές, σε όλο το παρασκήνιο της στήριξης από τον Khatami προς το πρόσωπο του Rouhani, βρισκόταν ο Rafsanjani, ο οποίος κι αποτελεί για τον Rouhani πηγή έμπνευσης μέχρι και σήμερα. Συνεπώς, με τον Khatami στο πλευρό του θα μπορούσαμε να πούμε πως η επανεκλογή είναι το πιο πιθανό σενάριο.
Ναστούλη Νικολέττα

Share Button

simaia_pentaΗ εκστρατεία συλλογής υπογραφών για να αφαιρεθεί η σημαία του ψευδοκράτους από τον Πενταδάκτυλο ενώ συνεχίζονται οι προσπάθειες λύσης του Κυπριακού, δείχνει την πραγματική πρόθεση των Ελληνοκύπριων, υποστηρίζει σε ανακοίνωσή του ο «Σύνδεσμος φωτισμού της σημαίας στον Πενταδάκτυλο».Ο πρόεδρος του «Συνδέσμου», Τανζού Μουεζίνογλου, ανέφερε σε γραπτή του δήλωση ότι οι Ε/κ, που σε κάθε ευκαιρία αναφέρονται σε ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, προσπαθούν να κρατούν τους Τουρκοκύπριους σε απομόνωση. Η σημαία του ψευδοκράτους που ίδρυσαν «ώμο με ώμο» με την«μητέρα πατρίδα» ως αποτέλεσμα του αγώνα που έδωσαν οι Τ/κ «με ψυχή και αίμα, θα συνεχίσει να κυματίζει στα επουράνια για πάντα», ανέφερε ο Μουσεζίνογλου καταδικάζοντας την εκστρατεία συλλογής υπογραφών και καλώντας τους Ε/κ «να σεβαστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες».Σύμφωνα με την εφημερίδα ‘’ Χαλκίν Σεσί’’ , μετά την έναρξη της εν λόγω εκστρατείας με τίτλο «Μετακινείστε την τουρκική σημαία από τον Πενταδάκτυλο» από Ε/κ, στα κατεχόμενα άρχισε η συλλογή υπογραφών με τίτλο «34 χρόνια δεν κατέβηκε, ούτε και θα κατεβεί».

Αλεξία – Μαρία Σκεπετάρη

Share Button

4908275621_0825e22482_zΝικόλας Γονιδάκης

Σήμερα είναι κάτι παραπάνω από κατανοητό ότι βιώνουμε μία ευρύτατη μεταστροφή στο σύστημα που στήριζε την κοινωνία μας. Παρατηρείται μία ριζική μεταβολή καθεστώτος. Όταν η κοινωνία αδυνατεί να αφομοιώσει προτεινόμενες ενέργειες και κινήσεις από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες, επιφέρει με τον τρόπο της την αλλαγή.. Δημιουργεί μία νέα κατάσταση , στην οποία θεωρεί ότι μπορεί να επιβιώσει αρχικά και μετέπειτα να ευδοκιμήσει στα πλαίσια αυτής. Κανείς δεν το εγγυάται βέβαια αυτό. Κανείς δε δύναται να πει με σιγουριά ότι αυτή η επιλογή θα φέρει κάτι καλύτερο από το υφιστάμενο καθεστώς. Η απογοήτευση, η αγανάκτηση, η αίσθηση της αδικίας και της ανεξήγητης στασιμότητας έχει φέρει στο προσκήνιο την ατελέσφορη πολιτική του δεξιού λαϊκισμού. Θεωρείται η πλέον επιτυχημένη συνταγή για την είσοδο ενός κομματικού σχηματισμού στα πολιτικά  δρώμενα μίας χώρας. Αποτελεί αδιαμφισβήτητα φαινόμενο που έχει ήδη ωριμάσει, σύμφωνα με πολλούς, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Συνέχεια ανάγνωση

Η άλλη πλευρά του Ατλαντικού βέβαια – εννοούνται οι Η.Π.Α – αποτελεί κατά την προσωπική μου γνώμη μία πολλή διαφορετική και ξεχωριστή περίπτωση. Η ρητορική που χρησιμοποίησε ο Πρόεδρος Trump πράγματι είχε μία ροπή προς τον λαϊκισμό και τον συντηρητισμό που χαρακτηρίζει τους παραδοσιακούς Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους. Ωστόσο ο ίδιος  δεν υπήρξε ουδέποτε πολιτική φιγούρα στις Η.Π.Α. Ήταν ένας επιχειρηματίας και τηλεοπτική περσόνα, που απασχολούσε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα αμερικανικά μέσα. Αντίθετα ο ρέποντες προς τον άκρα δεξιό συντηρητισμό της Ευρώπης  είναι άνθρωποι με σημαντικό ακαδημαϊκό υπόβαθρο στον τομέα της πολιτικής και των διεθνών σχέσεων, με πολυετή εμπειρία στον χώρο αυτό. Έχουν μάλιστα εξαιρετικά συγκροτημένο λόγο και εμμένουν καρτερικά και με ποικίλα επιχειρήματα στις πάγιες θέσεις τους. Θεωρώ αυτονόητο το γεγονός , ότι δε δύναται να εντάσσεται ο Πρόεδρος των Η.Π.Α όπως τον γνωρίζουμε όλοι στην ίδια κατηγορία με τους ανθρώπους αυτούς. Δίχως να έχει την ίδια εμπειρία και δίχως να έχει πάγια και στοχευμένη ρητορική ανά δεκαετίες. Ο Donald J. Trump αποτελεί ένα ξεχωριστό φαινόμενο, το οποίο ήκμασε για τους ίδιους λόγους που ευδοκίμησαν άλλα καθεστώτα και στον ευρωπαϊκό χώρο. Αλλά  προερχόμενος από έναν ολοκληρωτικά διαφορετικό χώρο βλέπει την διεθνή πραγματικότητα υπό πρίσμα επιχειρηματικό και οικονομικό, θέτοντας ως σαφή προτεραιότητα την επιστροφή των Η.Π.Α στην πραγματική οικονομία και όχι στην οικονομία της φούσκας και του αέρα. Μία οικονομία που θα βασιστεί ξανά στην βιομηχανία και σε πραγματικά και χειροπιαστά μεγέθη.

Πριν από 1-2 χρόνια θα ισχυριζόταν κανείς ότι ο λαϊκισμός της άκρας δεξιάς κορυφώνεται. Ότι ήρθε για να ριζωσεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Εύκολα παρατηρείται όμως ,ότι σήμερα αυτό δεν ισχύει σε τόσο μεγάλο βαθμό. Η ρητορική πλέον του κάθε Wilders παρόλο που βρίσκει αντίκρισμα σε μερίδα του πληθυσμού εξακολουθεί να μην αποτελεί την πλειοψηφία. Το γεγονός αυτό αναδείχθηκε καθαρά στις ολλανδικές εκλογές του προηγούμενου μήνα.

Οι δημοσκοπήσεις καθώς και η πλειοψηφία τόσο του ολλανδικού όσο και του ευρωπαϊκού τύπου γενικότερα έδιναν στον ακροδεξιό, ευρωσκεπτικιστή Wilders και στην παράταξή του PVV προβάδισμα ελαφρύ έναντι του πρωθυπουργού Mark Rutte.Στα πλαίσια ενός γενικότερου ρεύματος  συντηρητισμού που επικρατεί παγκοσμίως θεωρήθηκε ότι η επικράτηση του PVV θα ήταν δεδομένη. Ο τύπος και το διαδίκτυο σταδιακά έσπερναν τον φόβο τρομοκρατώντας και μόνο στην πιθανότητα μίας κυβέρνησης, υπό την ηγεσία της ακροδεξιάς,  σε ένα υπόδειγμα σύγχρονης δημοκρατίας όπως είναι η  Ολλανδία. Προφανώς ακόμα και στην περίπτωση, που το κόμμα του ερχόταν πρώτο θα αδυνατούσε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Συμπληρωματικά όπως είχαν δηλώσει όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί  που συμμετείχαν στις εκλογές  σε καμία περίπτωση δεν θα προέβαιναν σε συνεργασία με το κόμμα του Wilders λόγω κυρίως αγεφύρωτων διαφορών σε καίρια ζητήματα ποικίλης φύσης.

Το κόμμα του μπορεί να μην ήρθε πρώτο ανατρέποντας προγνωστικά, αλλά σημείωσε σημαντικότατη  αύξηση της τάξεως  3  ποσοστιαίων μονάδων. Αδιαμφισβήτητα δεν μπορεί να αγνοηθεί μία τέτοια μεταβολή προς την ακραία δεξιά πλατφόρμα του Wilders, που καταδικάζει την αποδοχή προσφυγικών ροών και την οικονομική  βοήθεια προς τρίτα κράτη της Ένωσης ( βλ. Ελλάδα ), καθώς και την συμμετοχή της Ολλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση προωθώντας την ατζέντα της εξόδου  –NEXIT- .Το συμβολικό του χαρακτήρα της αύξησης αυτής εξηγείται από την επικαιρότητα και τις επιφυλάξεις των πολιτών απέναντι στην διαφορετικότητα ακόμα σε ένα πρότυπο δυτικής, δημοκρατικής κοινωνίας όπως είναι η ολλανδική. Με τον αριθμό των μουσουλμάνων μεταναστών να αγγίζει σχεδόν  το 1 εκατομμύριο η ολλανδική κοινωνία έχει αποδείξει το πόσο δεκτική είναι  στην οποιασδήποτε μορφής  διαφορετικότητα. Ωστόσο σε μία περίοδο που φαινομενικά δημιουργείται η εντύπωση στον  μέσο πολίτη ότι βάλλεται από την όλο και αυξανόμενη διαφορετικότητα που τον περιβάλλει ,εκείνος αναζητά δίοδο αντίδρασης. Έτσι και στην Ολλανδία θαρρώ πως αιτιολογείται αυτή η εκλογική συμπεριφορά.

Παράλληλα η τουρκική υποστηρικτική  περιοδεία στα πλαίσια του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου, η οποία επιχείρησε να δραστηριοποιηθεί και στην Ολλανδία λόγω του υψηλού αριθμού πολιτών τουρκικής καταγωγής και η άμεση απόρριψή της από την ολλανδική ηγεσία λίγες μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές συνέβαλε, κατά την γνώμη μου, σημαντικά στην έκβαση της εκλογικής διαδικασίας. Η Ολλανδία αποτελεί ένα κράτος που έχει δομηθεί στις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας, της  ελευθερίας έκφρασης και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τις αρχές αυτές τις φρουρεί, τις υποστηρίζει και προσπαθεί αδιάκοπα  να τις ενισχύει. Στην περίπτωση λοιπόν του τουρκικού περιστατικού τίθεται απλά η αλά καρτ χρήση των δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αυτό είναι κάτι ανήκουστο και καταδικαστέο.

Ο θεωρητικός νικητής των εκλογών είναι ομολογουμένως το κόμμα των Συντηρητικών/Φιλελεύθερων υπό την αρχηγία του Mark Rutte .Παρόλο που η εκλογική του δύναμη μειώθηκε κατά 5 περίπου ποσοστιαίες μονάδες διατήρησε την πρωτοκαθεδρία του σε αντίθεση με τον τέως κυβερνητικό του εταίρο, το κόμμα των Εργατικών (PvdA),ο οποίος εμφανώς ζημιωμένος χάνοντας το 20% περίπου της δύναμής του, λόγω των συμβιβασμών, στους οποίους  προχώρησε στα πλαίσια της κυβέρνησης συνεργασίας με τον Rutte. Εμφανώς ενισχυμένοι, όπως προέκυψε από τα τελικά αποτελέσματα, ήταν οι Πράσινοι με τον νεότατο και χαρισματικό ηγέτη τους ,Klaver (GroenLinks) καθώς και οι Κεντρώοι Φιλελεύθεροι (D’66), οι οποίοι κατά κάποιο τρόπο  < εκμεταλλεύτηκαν> το πολιτικό κενό, που δημιουργήθηκε εξαιτίας του φανερά αποδυναμωμένου PvdA.

Επιπρόσθετα εξαίρεται ο δημοκρατικός χαρακτήρας του πολιτεύματος στην Ολλανδία. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που εφαρμόζεται,  θεμελιώνεται κατά την διάρκεια του τελευταίου αιώνα κυρίως στις κυβερνήσεις συνεργασίας .Βασικό όργανο αποτελεί το Κοινοβούλιο με 150 βουλευτές. Η πολυφωνία, που διακρίνεται στην ολλανδική Βουλή είναι επίσης μοναδικής αξίας μιάς και ένας κομματικός σχηματισμός χρειάζεται μόλις 60,000 ψήφους περίπου για να εξασφαλίσει την είσοδό του στην Βουλή. Οι φετινές εκλογές διατυπώνουν εξαιρετικά τα προαναφερθέντα με κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ 4 κομμάτων και την είσοδο συνολικά 13 κομμάτων στην Βουλή, πολλά από τα οποία εκφράζουν μία συγκεκριμένη κοινωνική θεματική, όπως το < 50+ > το κόμμα δηλαδή των Συνταξιούχων.

Από την άλλη πλευρά έχουμε και την περίπτωση της Γαλλίας. Μια ανάσα πριν από τον δεύτερο γύρο των Προεδρικών εκλογών την ερχόμενη Κυριακή, σημαντικός παράγοντας φαίνεται να είναι η αποχή , η οποία αγγίζει σύμφωνα με δημοσκοπήσεις το 26-30%. Μία Γαλλία αποδυναμωμένη και υποτιμημένη καλείται να αναβιώσει ο/η επόμενος/η Πρόεδρος. Σε μία κρίσιμη καμπή για την Ευρωπαϊκή Ένωση και με τις προκλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο να φτάνουν σε πρωτοφανή επίπεδα, η Γαλλία καλείται μέσα από την εσωτερική της ενδοσκόπηση, να ανακτήσει το χαμένο της κύρος και πυγμή, έτσι ώστε να ανακαταλάβει την αρμόζουσα θέση της όχι μόνο εντός της Ένωσης αλλά και στο διεθνές πολιτικό προσκήνιο. Επικρατέστερος θεωρείται ο ανεξάρτητος, κεντρώος, ευρωπαϊστής Emmanuel Macron με την παράταξή του < En Marche ! > . H αντίπαλός του Marine Le Pen διεκδικεί με αξιώσεις την νίκη αν και απ’ότι φαίνεται θα περιοριστεί στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό της τάξεως του 40%. Με ένα 40% όμως η πολιτική  φωνή της ρητορικής  Le Pen θα καταστεί ακόμα πιο ηχηρή και η παρουσία της στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές του Ιούνη πιθανότατα να είναι ιδιαίτερα αισθητή και να οδηγήσει στο λεγόμενο < cohabitation > μεταξύ Βουλής και Προέδρου , που προέρχονται από διαφορετικά πολιτικά περιβάλλοντα. Ο εργαλειοποιημένος πατριωτισμός της Le Pen της χαρίζει μία μακροπρόθεσμη νίκη , εφόσον φαίνεται ότι θα κυριαρχήσει στην γαλλική πολιτική τα επόμενα χρόνια.

Όπως ανέφερα και αρχικά πορευόμαστε σε μία περίοδο που θα χαρακτηριστεί από ριζικές αλλαγές .Οι ανακατατάξεις που λαμβάνουν χώρα εντός της σημερινής  διεθνούς τάξης σε συνδυασμό με συνεχείς καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανθρωπιστικές κρίσεις και εμπόλεμες ζώνες επιτάσσουν προσαρμογή, αντίδραση και αλλαγή.. Γεγονότα όπως η αιφνιδιαστική για πολλούς εκλογή Trump στις Η.Π.Α , το BREXIT, η προσφυγική κρίση και πολιτική άνοδος προσωπικοτήτων όπως ο Wilders και η LePen αναδεικνύουν εξαιρετικά την υφιστάμενη μεταβολή. Ακόμα και στον τομέα της οικονομίας  η  τάση του ελεύθερου εμπορίου και μίας ανοιχτής, παγκοσμιοποιημένης οικονομίας φαίνεται να υποχωρούν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση υπό τις τωρινές συνθήκες δεν προβλέπεται να αναπτυχθεί περαιτέρω  αλλά ούτε και ο βαθμός ολοκλήρωσης μεταξύ των Κρατών-Μελών, < further intergration>,  φαίνεται να επιτυγχάνεται. Τα κράτη της Ένωσης μπορεί να μοιράζονται κοινές αξίες και ιδεώδη, αλλά το μόρφωμα μίας εντόνως και πολυπλεύρως  εναρμονισμένης Ευρώπης απομακρύνεται. Πολλοί κάνουν λόγο για πιθανή αναμόρφωση της Ένωσης ,όπως φάνηκε και στην 60ή επέτειο της Ένωσης με την εισαγωγή και επισήμως της ύπαρξης δύο ταχυτήτων. Αμφισβητώ λοιπόν το πώς μπορεί να συνδυαστεί η συνέχιση της ευρωπαϊκής ενοποίησης μαζί με τον προφανή διαχωρισμό της <Ένωσης> σε δύο ταχύτητες/ρυθμούς ανάπτυξης/νοοτροπίες. Έχουν χώρο οι νοητές γραμμές στο ενοποιημένο περιβάλλον που φαίνεται να ζούμε; Η πίστη μας απέναντι στα κοινά ευρωπαϊκά ιδεώδη, που μας βοήθησαν να ανοικοδομήσουμε μία ολόκληρη ήπειρο, παραμένει ακλόνητη. Το εφικτό ωστόσο του προτύπου ενοποίησης σταδιακά μετατρέπεται σε ανέφικτο. Γι’ αυτό απαιτείται είτε άμεση αντίδραση συνολικά είτε σταδιακή αναπροσαρμογή σε ένα λιγότερο φιλόδοξο και πιο ρεαλιστικό μοντέλο.

 

 

1 2 3 127