για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία
Συνέβη σήμερα
Συνέβη σήμερα
Μεγεθύνσεις
Μεγεθύνσεις
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
Προσεγγίσεις
Προσεγγίσεις
Γεωπολιτική
Γεωπολιτική

Κυπρος

Share Button

Της: Μαρίνας Γκαραβέλα, Βοηθού Ερευνήτριας, ΚΑΝΣ

Μετά την επιτυχημένη έκβαση των εκλογών του 2019 ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης συνέχισαν την ακάθεκτη επεκτατική πορεία τους στα εδάφη του άμεσου ενδιαφέροντός τους. Η τακτική τους αυτή ήταν και είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ιδιαίτερης ιδεολογίας της Τουρκίας περί ειρηνικής επίλυσης των προβλημάτων που θίγουν τα συμφέροντα τους. Ο πρόεδρος Ερντογάν σε δήλωση του εξέφρασε την πεποίθηση του πως: « Τα συμφέροντα και οι κίνδυνοι για την Τουρκία ξεκινούν πολύ πέρα από τα σύνορα της».

Παρά την εισβολή στη Συρία, τα προβλήματα με τους εκατομμύρια πρόσφυγες, την προκλητική και αδιόρθωτη στάση στο Αιγαίο και έπειτα στην Ανατολική Μεσόγειο, το «Μνημόνιο Συνεργασίας» με τη Λιβύη ( το οποίο δίνει απλόχερα στην Τουρκία το ¼ της έκτασης που επιδιώκει να αποκτήσει) και την αντίδραση των γειτονικών της κρατών,  τη διεθνή κατακραυγή (ορισμένων χωρών) για αντιδημοκρατική και αντινατοϊκή συμπεριφορά, τα αποτελέσματα από τις  πρόσφατες δημοσκοπήσεις στο εσωτερικό της Τουρκίας έδειξαν ότι ο Ερντογάν παραμένει ο πιο δημοφιλής πολιτικός της χώρας. Συνέχεια ανάγνωση

Αυτή η ανάδειξη προκάλεσε, εύλογα, την απορία σχετικά με το πόσο ανεκτικός μπορεί να είναι ο τουρκικός λαός σε καταπάτηση διεθνών συνθηκών και δικαιωμάτων εξαιτίας της στήριξης του στο πρόσωπο του Τούρκου Προέδρου.

Τα ποσοστά της χώρας που επιθυμούσαν μια ένοπλη εισβολή στη Συρία ήταν περιορισμένα ενώ σύμφωνα με δημοσκοπήσεις πάνω από το 49.7% τάσσεται κατά της ανάμειξης της Τουρκίας στη Λιβύη. Οι δηλώσεις πατριωτισμού του Ερντογάν περί προστασίας τούρκων απόγονων που ζουν στη Λιβύη φάνηκε να μην έχουν την απήχηση που αναμενόταν αφού πολλά διεθνή μέσα επικοινωνίας ανέφεραν μεταξύ άλλων πως η Άγκυρα πήγε στη Λιβύη για να μείνει, όπως έκανε και με τη Συρία.

Όλα τα ήδη αναφερόμενα φαίνεται να βρίσκονται κάτω από την «ομπρέλα» του νέου Αμυντικού Δόγματος που διέπει την πολιτική σκηνή της Τουρκίας και ακούει στο όνομα «Γαλάζια Πατρίδα». είναι η μεγάλη απόδειξη των επεκτατικών βλέψεων του Ερντογάν εφόσον ο χάρτης που απεικονίζει το στόχο του Τούρκου προέδρου αφόρα μεγάλες εκτάσεις που δεν ανήκουν στην Τουρκία, χερσαίες και  θαλάσσιες εκτάσεις συν  ό,τι τις αφορά (θαλάσσιες ζώνες, υφαλοκρηπίδα, ορυκτός πλούτος- υδρογονάνθρακες).

Το Μνημόνιο συνεργασίας, η αγορά των αντιπυραυλικών συστημάτων από τη Ρωσία παρά τις αντιρρήσεις, τις προειδοποιήσεις και τους εκφοβισμούς, που έπεσαν στο κενό, από την πλευρά των Η.Π.Α., η εισβολή στη Συρία στο όνομα της ειρήνης και της δημοκρατίας, οι απειλές για μελλοντικές γεωτρήσεις σε θάλασσα που δεν υπόκειται στη δικαιοδοσία της γειτονικής χώρας, είναι γεγονότα που επιβεβαιώνουν την αποφασιστικότητα του Ερντογάν να επιτύχει τους στόχους του και να αναδείξει την Τουρκία κυρίαρχη δύναμη στο διεθνές σκηνικό.

Λέγεται πως οι σωστότερες λέξεις για τον χαρακτηρισμό του Τούρκου προέδρου είναι τα επίθετα: εμμονικός και επικίνδυνος. Η εμμονή του να ανακηρυχτεί διάδοχος του Μουσταφά Κεμάλ και επομένως εθνοπατέρας είναι αυτό που τον παρακινεί να μη διστάζει, να διακινδυνεύει και να «δοκιμάζει» την ανοχή της διεθνούς κοινότητας. Είναι αυτοί οι ισχυρισμού που οδήγησαν στο τέλος του 2019 πολιτικούς αντιπάλους του Ερντογάν (που κάποτε ανήκαν στο δυναμικό του AKP),  να δημιουργήσουν τα δικά τους πολιτικά κόμματα με σκοπό να του εναντιωθούν και να συσπειρώσουν όσους δεν επιθυμούν να είναι μέρος των κινήσεων και αποφάσεων του Ερντογάν.

Σε τέσσερα χρόνια από τώρα, στην επέτειο των 100 χρόνων ανεξαρτησίας της τουρκικής δημοκρατίας ο Ερντογάν επιθυμεί να «παρουσιάσει» μια Τουρκία ισχυρότατη οικονομικά, επενδυτικά αλλά κυρίως, και πάνω από όλα, εδαφικά. Στη σκέψη του, αυτό είναι το κύριο συστατικό της επιτυχίας  και της αφοσίωσης που κατέκτησε ο  Κεμάλ και αυτό είναι το σημείο που θα επιδιώξει την ταύτιση με τον ιδρυτή της τουρκικής δημοκρατίας. Οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές και πολύ σύντομα θα συμπληρώσουν το πάζλ της συλλογικής δράσης του κόμματος του AKP και των υποστηρικτών του.

 

 

 

 

Share Button

Του: Δρος. Νικόλα Παναγιωτίδη

Διευθυντού GEOPAME, Επιστημονικού Συνεργάτου Κέντρου Ανατολικών Σπουδών

Eισαγωγή

Η επανεκλογή του Ταγίπ Ερντογάν στην Τουρκική Προεδρία τον τον Ιούνιο του 2018 τον κατέστησε τον απόλυτο κυρίαρχο στο τουρκικό πολιτικό σύστημα, όπως άλλωστε ήταν και η πολιτική στοχευση του.

Κατακτώντας πλέον τις ενισχυμένες εξουσίες που υιοθετήθηκαν από το λαϊκό δημοψήφισμα του Απριλίου 2017, είναι έτοιμος – όπως  πολλάκις ανέφερε  – να συνεχίσει όχι μόνο με την εσωτερική μεταμόρφωση της Τουρκίας αλλά και με τον εξωτερικό προσανατολισμό του τουρκικού κράτους. Όπως έχουν επισημάνει πολλοί αναλυτές[1] το νέο προεδρικό σύστημα θέτει σε προεξέχουσα ηγεμονική θέση και ρόλο το πόστο του προέδρου της Τουρκικής  Δημοκρατίας.

Στην ουσία, το νέο πολιτικό σύστημα παραβιάζει μια παλιά αρχή της πολιτικής, τον διαχωρισμό των εξουσιών[2] που κωδικοποίησε ο Γάλλος φιλόσοφος Montesquieu κατά τη διάρκεια του Διαφωτισμού,[3] η οποία θεωρείται ως ο κύριος πυλώνας των σύγχρονων φιλελεύθερων δημοκρατικών πολιτικών συστημάτων. Δεν είναι μυστικό ότι ο Ερντογάν τάσσεται ενάντια στον διαχωρισμό των εξουσιών.  Ο ίδιος περιέγραψε τον διαχωρισμό των εξουσιών ως ” το κύριο εμπόδιο στη διακυβέρνηση του κράτους που εμποδίζει την εισαγωγή νέων υπηρεσιών προς όφελος του λαού.”[4] Συνέχεια ανάγνωση

Πιο συγκεκριμένα, ο Τούρκος πρόεδρος είναι πλέον σε θέση να να παρεμβαίνει σε όλο το φάσμα των κρατικών εξουσιών, από  τα δικαστήρια μέχρι τη νομοθετική λειτουργία, ενώ είναι σε θέση να εκδίδει διατάγματα και να παρακάμψει το κοινοβούλιο, ειδικά σε  θέματα εξωτερικής πολιτικής. Με άλλα λόγια, από το νέο πολιτικό σύστημα  απουσιάζουν τα απαιτούμενα “checks and balances”οδηγώντας σε υπερβολική συγκέντρωση εξουσιών για τη θέση του Προέδρου.

Σε αυτό το άρθρο θα ασχοληθούμε κυρίως με την  εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, καθώς όπως θα δούμε πιο κάτω δυνητικά θα επηρεάσει πολλά κράτη της Εγγύς Ανατολής αλλά και την Ελλάδα και την Κύπρο στην Ανατολική Μεσόγειο. Ενα και πλέον χρόνο μετά την εκλογή του Ταγίπ Ερντογάν έχουν δωθεί τα πρώτα «δειγματα γραφής» τα οποία μας βοηθούν να αποκρυσταλλώσουμε καλύτερη εικόνα για την τουρκική εξωτερική πολιτική.

Η ανάλυση εμπίπτει στην ρεαλιστική σχολή σκέψης συνδυάζοντας δύο σημαντικά ρεύματα των Διεθνών Σχέσεων  του νεορεαλισμού[5] και του νεοκλασικού ρεαλισμού.[6]

Όπως κατέδειξε η προϊούσα σύγκρουση Τουρκίας- ΗΠΑ με αφορμή το θέμα της κράτησης και ζητούμενης από τις ΗΠΑ απελευθέρωσης του Αμερικανού πάστορα Άντριου Μπράνσον[7] οι τουρκικές κυβερνητικές δράσεις συναντούν προσκόμματα  από τις δράσεις-αντιδράσεις τις υπερδύναμης, τα οποία  θα πρέπει να προσπελάσει η Τουρκία. Η Άγκυρα αναγκάστηκε να ενδώσει στην οικονομική πίεση των Ηνωμένων Πολιτειών και να απελευθερώσει τον πάστορα Μπράνσον τον Οκτώβριο του 2018. Η κρίση στις σχέσεις μεταξύ των δύο συμμάχων έχει ενταθεί λόγω της αποφάσης της Άγκυρας να προχωρήσει με την αγορά των αντιπυραυλικών συστημάτων S-400 από την Ρωσία. Ωστόσο, παρά τις τριβές στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας οι δυο Νατοϊκοί σύμμαχοι δεν έχουν διαρρήξει τις σχέσεις τους.

Πολιτικό Ισλαμ και Εξωτερική Πολιτική

Το νεο-οθωμανικό όραμα του Ερντογάν και των ομοϊδεατών του στο κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης ΑΚP για την περιοχή του είναι ασυμβίβαστο με το διεθνές δίκαιο, καθώς επιδιώκει να αναθεωρήσει το νομικό και πολιτικό status quo στην περιοχή. Πιο συγκεκριμένα, ο Ερντογάν και άλλοι Τούρκοι αξιωματούχοι, έχουν πολλές φορές αμφισβητήσει την κυριαρχία πολλών ελληνικών νησιών.[8]

Όπως διαφάνηκε από την  μέχρι τώρα  θητεία του Ερντογάν στην προεδρία – με τις ενισχυμένες της εξουσίες  – τα νέα δεδομένα προοιωνίζονται περαιτέρω αστάθεια στην περιοχή.

Ο Ερντογάν θα συνεχίσει να δρα με βάση τα ιδεολογικά θεωρήματα του πρώην υπουργού Εξωτερικών και πρώην πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου.[9] Συγκεκριμένα, η θεωρία του “στρατηγικού βάθους”[10] θεωρείται  η πολιτική βίβλος των ισλαμιστών στην Τουρκία. Το προαναφερθέν θεωρητικό υπόβαθρο σε συνδυασμό με τη θεωρία του Ευρασιανισμού επηρεάζουν και κατευθύνουν την τουρκική εξωτερική πολιτική. Πιο συγκεκριμένα, υπάρχουν πληροφορίες ότι μετά το αποτυχημένο πράξικοπημα του Ιουλίου του 2016 άτομα που εμφορούνται από αντιαμερικανισμό και είναι υποστηρικτές του Ευρασιανισμού εχουν καταλάβει θέσεις στους κρατικούς θεσμούς.[11]

H Toυρκία φιλοδοξεί να καταστήσει την Τουρκία το επίκεντρο της περιοχής της λόγω του ιδιαίτερου “ιστορικού, γεωγραφικού και πολιτιστικού βάρους” ως διάδοχο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.[12] Από αυτή την άποψη, επιθυμεί να καταστεί παγκόσμιος πόλος εξουσίας[13] και όχι μόνο μια περιφερειακή δύναμη. Εκτός από τη στρατιωτική της δύναμη, ένα άλλο εργαλείο στη διάθεση της Άγκυρας είναι η προβολή της λεγόμενης μαλακής ίσχυος (soft power) στους απανταχού μουσουλμάνους είτε της Εγγύς Ανατολής, της Ασίας ή της Αφρικής.[14] Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι οι ισλαμιστές θεωρούν το  Ισλάμ ανώτερο από το δυτικό τρόπο ζωής σε διάφορα επίπεδα (ιδεολογικό, ηθικό, πολιτισμικό)[15] και γι’ αυτό το λόγο είναι καχύποπτοι έναντι της Δύσης την οποία κατηγορούν για υποκρισία, αλαζονεία και ιμπεριαλισμό. Οι αντιλήψεις αυτές της πολιτικής ελίτ στην Τουρκία αναπόδραστα την επηρεάζουν στον τρόπο που ασκεί την εξωτερική της πολιτική.

 Σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ

Ο Ερντογάν θα συνεχίσει να προβάλλει τον εαυτό του ως πρόμαχο και προστάτη των απανταχού μουσουλμάνων και ιδιαίτερα του παλαιστινιακού κινήματος της Χαμάς στη Γάζα, διευρύνοντας το χάσμα μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ, δύο σύμμαχες χώρες  μέχρι το 2010, όταν το επεισόδιο Mavi Marmara διατάραξε τις σχέσεις τους.

Τα συγκλίνοντα οικονομικά συμφέροντα έφεραν τις ισραηλινοτουρκικές σχέσεις σε μια πορεία συμφιλίωσης υπογράφοντας και σχετική συμφωνία τον Ιούνιο του 2016, αλλά τα τραγικά περιστατικά στη Γάζα τον περασμένο Μάιο (2018) προκάλεσαν εντάσεις για άλλη μια φορά τις διμερείς τους σχέσεις.

Οι δύο χώρες ανακάλεσαν τους πρεσβευτές τους, ενώ Βενιαμήν Νετανιάχου και Ταγίπ Ερντογάν αλληλοδιαπληκτίστηκαν για το πιο είναι το πιο «φασιστικό κράτος» η Τουρκία ή το Ισραήλ.[16]  Το όλο σκηνικό όπως εκτυλίχθηκε με φόντο τις τουρκοϊσραηλινές σχέσεις κατέδειξε για ακόμη μια φορά ότι την πρωτοκαθεδρία στην εξωτερική πολιτική των κρατών έχουν τα θέματα ασφάλειας με την οικονομία να έπεται.[17]

Σε συνέντευξη του στην εφημερίδα Καθημερίνη[18] τον Φεβρουάριο του 2016 ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Γιούβαλ Στάινιτζ δεν είχε αποκλείσει το ενδεχόμενο κατασκευής δεύτερου αγωγού που θα μεταφέρει ισραηλινό φυσικό αέριο προς την Τουρκία. Όπως είχε αναφέρει χαρακτηριστικά το «Ισραήλ ως μικρή χώρα θα καταναλώσει το 50 τοις εκατό του φυσικού του αερίου και το άλλο θα το εξάγει προς την Αίγυπτο και την Τουρκία».

Ωστόσο η σύγκλιση οικονομικών συμφερόντων μεταξύ των δύο κρατών που εκφράστηκε με την επιθυμία του Ισραήλ να εξάγει μέρος του φυσικού αερίου του προς την Τουρκία, αλλά και η συμφωνία συμφιλίωσης το 2016 δεν στάθηκε ικανή να επανασυγκολλήσει την εμπιστοσύνη μεταξύ Άγκυρας και Τελ Αβιβ, η οποία δεν προβλέπεται να επανακτηθεί σύντομα ή για να το θέσουμε διαφορετικά όσο ο Ταγιπ Ερντογάν βρίσκεται στο πηδάλιο της εξουσίας.

 Ελληνοτουρκικές σχέσεις και Κυπριακό Πρόβλημα

Όσον αφορά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ο  τουρκικός στρατηγικός επεκτατικός στόχος να αποκτήσει η Άγκυρα  «ζωτικό χώρο» εις βάρος της Ελλάδας θα συνεχίσει να δημιουργεί τριβές  στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, ενώ ο τουρκικός αναθεωρητισμός που εκδηλώνεται δια στόματος του Ταγίπ Ερντογάν-αλλά και άλλων Τούρκων αξιωματούχων- όσον αφορά τη Συνθήκη της Λωζάννης και οι συχνές τουρκικές παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου θα συνεχίσουν να αποτελούν μεταβλητή που θα είναι ευεπίφορη σε αστάθεια και επικείμενη κλιμάκωση.

Το ευφυολόγημα του Τούρκου Προέδου ότι «τα νόμικά σύνορα μεταξύ Ελλάδας… και Τουρκίας είναι διαφορετικά από τα σύνορα της καρδιάς του» δείχνει ξεκάθαρα ότι η τουρκική εξωτερική πολιτική κινείται προς επεκτατικές και αναθεωρητικές κατευθύνσεις.

Πρέπει σε αυτό το σημείο να υπογραμμίσουμε ότι η Τουρκία ποτέ δεν αποδέχτηκε την προσάρτηση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.[19] Αυτό το γεγονός  αποτελεί μια από τις αιτίες που τροφοδοτεί τον τουρκικό αναθεωρητισμό  εις βάρος της κυριαρχίας των ελληνικών νησιών.

Πιο αναλυτικά, από την οπτική του διεθνούς δικαίου οι θέσεις της Τουρκίας είναι διαμετρικά αντίθετες από αυτές της Ελλάδας. Η Άγκυρα δεν αναγνωρίζει υφαλοκρηπίδα στα νησιά του Αιγαίου και στην ΚΔ- αλλά ούτε και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ)- θεωρώντας τα εξάρσεις του βυθού που επικάθεινται στην δική της υφαλοκρηπίδα.[20] Επιστρατεύει δε άλλα ανύποστατα επιχειρήματα όπως το γεγονός ότι το Αιγαίο αποτελεί ημίκλειστη θάλασσα που πρέπει να εφαρμοστούν ειδικοί κανόνες που αποκλείνουν από το διεθνές δίκαιο.

Την ίδια ώρα, η απειλή εναντίον της Ελλάδας με Casus Belli σε περίπτωση που επεκτείνει η Αθήνα τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ προστίθεται στο όλο λανθάνον συγκρουσιακό των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Εστιάζοντας κυρίως στο Κυπριακό Πρόβλημα σε μια περίοδο όπου γίνεται προσπάθεια να υπάρξει συμφωνία για τους όρους αναφοράς, θεωρούμε απίθανο ο Τούρκος ηγέτης να κάνει οποιαδήποτε ειλικρινή κίνηση προς την επίλυση του προβλήματος. Η τουρκική εμμονή με τη διατήρηση εγγυητικών δικαιωμάτων και στρατού στην Κύπρο[21] εξατμίζει κάθε ελπιδοφόρα προοπτική προς μια βιώσιμη και δίκαιη λύση του προβλήματος. Επιπλέον, όπως θα δούμε και πιο κάτω ο τουρκικός εκβιασμός-εξαναγκασμός στην  ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας στέλλει τα ανάλογα μηνύματα στην ελληνική πλευρά για τις προθέσεις και την ποιότητα λύσης που η Τουρκία επιδιώκει.

Επιπρόσθετα, κατά την άποψη μας οι εντάσεις στις σχέσεις ΗΠΑ- Τουρκίας επιδεινώνουν ακόμη περισσότερο την προοπτική να ασκηθούν πιέσεις από την υπερδύναμη προς όφελος της Κύπρου.[22]

Η  Άγκυρα θα συνεχίσει την εξαναγκαστική της στρατηγική[23] που εκφράζεται με απειλές προς την Κυπριακή Δημοκρατία σχετικά με τα δικαιώματα της τελευταίας στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη στη Μεσόγειο. Στις αρχές Σεπτεμβρίου 2018, ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου επανήλθε στην τακτική των απειλών[24] προειδοποιώντας τους Ελληνοκύπριους για το θέμα των υδρογονανθράκων ότι «εάν πιστεύουν ακόμα ότι δεν έχουν κάτι να χάσουν, κάνουν λάθος». Απειλές εξακόντισε και εναντίον των εταιρειών που δραστηριοποιούνται στην κυπριακή ΑΟΖ λέγοντας ότι «κανένα ξένο κράτος, εταιρεία ή όχημα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει μη εγκεκριμένη ερευνητική ή επιστημονική δράση στην τουρκική υφαλοκρηπίδα και τις θαλάσσιες περιοχές που βρίσκονται πάνω της» και ανακοινώνει τουρκικές έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο»

Η απόφαση της Τουρκίας να στείλει δυο γεωτρύπανα τον  «Πορθητή»,[25] ανοικτά της Πάφου (δυτικά του Ακάμα)  και το Γιαβούζ ανατολικά ανοικτά της χερσονήσου της Καρπασίας, τα οποία  προέβησαν σε διενέργεια γεωτρητικών δραστηριοτήτων συνιστά κατάφωρη παραβίαση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της ΚΔ. Ειδικά η δεύτερη γεώτρηση στα δυτικά του νησιού πραγματοποιήθηκε εντός των χωρικών υδάτων της ΚΔ.[26]

Καταληκτικα, σε αυτή την ενότητα ας σημειώσουμε ότι αποτελεί στρατηγικό στόχο της Τουρκίας εντασσόμενο στην υψηλή της στρατηγική η εξισορρόπηση της υπεροχής του ελληνικού ναυτικού σε συνδυασμό με τη συνεχή αμφισβήτη της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίου,[27] ενώ υποτάσσει την παράνομη κατοχή της Κύπρου στις ευρύτερες γεωστρατηγικές της βλέψεις αφού θεωρεί ότι χωρίς τον έλεγχο της νήσου[28] δεν μπορεί να ασκήσει παγκόσμια αλλά ούτε και περιφερειακή πολιτική.

Συνδυαστικά με  τα όσα εκτέθηκαν παρπάνω, πρέπει κάποιος να εστιάσει στο τουρκικό ιδεολόγημα περί « Γαλάζιας Πατρίδας», το οποίο αποτελεί το κυριότερο όχημα του τουρκικου αναθεωρητισμού εις βάρος της Ελλάδας και της ΚΔ. Οπως έχουμε αναφέρει ήδη η Τουρκία δεν αναγνωρίζει υφαλοκρηπίδα στα νησιά του Αιγαίου και στην Κύπρο. Θεωρεί δε ότι τα  τεμάχια 1-4-5-7-8 και 9 ως μέρος της δικής της υφαλοκρηπίδας. Με την ίδια λογική αρνείται ότι το σύμπλεγμα του Καστελορίζου/Μεγίστης είναι το σημείο που τέμνονται οι ελληνική με την ΑΟΖ της ΚΔ. Αρα λοιπόν, με τη λογική της Άγκυρας η «Γαλάζια Πατρίδα» είναι ένας ενιαίος γεωπολιτικά χώρος τον οποίον πρέπει να ηγεμονεύσει εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, «απδίδοντας» στα νησιά μόνο δικαίωμα αιγιαλίτιδας ζώνης και όχι υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ.Σύμφωνα με χάρτες που παρουσίασε εμφανίζει την τουρκική υφαλοκρηπίδα μέχρι την Κρήτη!

 Παραβίαση της Κυριαρχίας της Συρίας

Ο τουρκικός στρατός με τις επιχειρήσεις «Ασπίδα του Ευφράτη-Αύγουστο 2016» και   «Κλάδος Ελαίας- Ιανουάριο 2018» παραβίασε τη συριακή κυριαρχία, επικαλούμενος ανησυχίες για τις πολιτικές βλέψεις των Κούρδων στη  Βόρεια Συρία για απόκτηση διευρυμένης αυτονομίας  στα όρια του συριακού κράτους. Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι με την πάροδο του χρόνου τα στρατηγικά σχέδια της Τουρκίας θα αποτελέσουν πηγή τριβών με τη Δαμασκό, την Μόσχα και άλλους τοπικούς και περιφερειακούς δρώντες. Η επίθεση του συριακού στρατού με την υποστήριξη της Ρωσίας στην Ιντλίμπ τον περασμένο Αύγουστο, οι μάχες με τους αντικαθεστωτικούς σε αποσταση αναπνοής από τουρκικά παρατηρητήρια στην περιοχή και απειλές της Τουρκίας εναντίον του καθεστώτος Άσαντ είναι ενδεικτικές του εκρηκτικού μείγματος που δημιουργείται στην περιοχή.

Επιπλέον, οι τουρκικές ενέργειες στη Συρία δημιουργούν υποψίες για τις προθέσεις της. Τι σχεδιάζει να κάνει η Τουρκία στη Συρία; Θα αφήσει την περιοχή που κατέλαβε ή σκοπεύει να μείνει; Πολλοί αναλυτές σημειώνουν ότι η Άγκυρα χρησιμοποιεί πολιτικές νεοαποικιακού χαρακτήρα στη βόρεια Συρία. Έχει ήδη δημιουργήσει τρία πανεπιστήμια και σχεδιάζει να ανοίξει άλλο στην πόλη Αλ-Μπαμπ,[29] την οποία ο τουρκικός στρατός κατέλαβε κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Ασπίδα του Ευφράτη (Αύγουστος 2016-Μάρτιος 2017).

Ένα σημαντικό ερώτημα είναι τι θα συμβεί με όλα αυτά τα ιδρύματα που είναι εγκατεστημένα στη Συρία; Εάν ο Συρος Πρόεδρος Bashar al-Assad αναλάβει τον έλεγχο αυτών των περιοχών, τα πανεπιστήμια θα τεθούν υπό τον έλεγχο της Συριακής Κυβέρνησης;

Επιπρόσθετα, η αντίθεση της Τουρκίας στα σχέδια του Σύρου Προέδρου Μπασιάρ Αλ Ασαντ για ανακατάληψη της Ιντλίμπ ενδεχόμενα να την φέρουν σε σύγκρουση με τη Ρωσία, η οποία ευνοεί την επιχειρήση του συριακού στρατού.

Ας  περάσουμε τώρα στο άλλο καυτό ζήτημα, αυτό των αμερικανοτουρκικών σχέσεων που έχουν περιέλθει στο χειρότερο σημείο των τελευταίων δεκαετιών.

Αμερικανοτουρκικές σχέσεις:Οριστικό διαζύγιο ή επανασυγκόλληση;

Οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις επιδεινώθηκαν σταδιακά από το 2002 όταν ανέλαβε την εξουσία στην Τουρκία το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ). Ωστόσο, οι δύο πλευρές ουδέποτε θεώρησαν ότι εγκατέλειψαν την επίσημη συμμαχική τους σχέση τους, ως μέλη του Οργανισμού  Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ). Το Κουρδικό Ζήτημα στη βόρεια Συρία αποτελεί ένα συνεχές αγκάθι που διαταράζει συχνά τις σχέσεις μεταξύ των δύο συμμάχων, επειδή οι μαχητές των Κούρδων ήταν οι βασικοί εταίροι των ΗΠΑ επί του εδάφους για την καταπολέμηση του Ισλαμικού Κράτους (ISIS).

Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών το 2018 περιήλθαν στο ναδίρ ένεκα της παρατεταμένης άρνησης της Τουρκίας να απελευθερώσει τον Αμερικανό πάστορα που ήταν υπό κράτηση στην Τουρκία με κατηγορίες για υπόθαλψη τρομοκρατικής οργάνωσης.[30]

Όσον αφορά το Κουρδικό, η Άγκυρα συνεχίζει να έχει έντονη ανησυχια για τα αυτονομιστικά σχέδια των Κούρδων στη Βόρεια Συρία, καθώς φοβάται ότι τυχόν εξελίξεις εκεί θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν αποσχιστικές τάσεις στη νοτιοανατολική Τουρκία, όπου κατοικούν περίπου 10 εκατομμύρια Κούρδοι.

Η συνάντηση του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μαικ Πομπέο με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών Μεβλουτ Τσαβούσόγλου τον  Ιούνιο του 2018 και η ανακοίνωση ενός Οδικού Χάρτη[31] για την αποχώρηση των Κούρδων από τη συριακή πόλη Μανμπιτζ στη Βόρεια Συρια δεν φαίνεται να έχει επιλύσει τις μεταξύ τους διαφορές για το όλο ζήτημα.

Η συνεχής πίεση που ασκούσε η Άγκυρα επι των ΗΠΑ παίζοντας το χαρτί της απειλής επέμβασης του τουρκικού στρατού ανατολικά του Ευφράτη, όπου βρίσκονται οι Κούρδοι-κύριοι σύμμαχοι των Αμερικανών στον αγώνα κατα του ISIS-oδήγησε σε μια σύμφωνία για τη δημιουργία “Ζώνης Ασφαλείας” στη Βόρεια Συρία. Ωστόσο, μεταξύ άλλων, οι ασάφειες που περιβάλλουν το βάθος της ζώνης αυτής, αλλά και άλλες λεπτομέρειες για το θέμα δημιουργούν ερωτηματικά αν τελικά θα εφαρμοστεί η συμφωνία. Αρκετοί αναλυτές εκτιμούν ότι θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα και ενδεχόμενα να αποτελέσει εστία  τριβών και έντασεων σε περιφερειακό επίπεδο.[32]

Επίσης η πρόθεση της Άγκυρας να μεταφέρει  σε μια περιοχή με αμιγείς κουρδικούς πληθυσμούς Σύρους πρόσφυγες αν γίνει πράξη θα δημιουργήσει αναταραχή στη Βόρεια Συρία. Πάντως, παρά τη συμφωνία, η απειλή επέμβασης του τουρκικού στρατού δεν φαίνεται να εκλείπει,[33]γεγονός που καταδεικνύει τη διαιώνιση αρκετών διαφωνιών για το επίμαχο θέμα.

Σε κάθε περίπτωση οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις  κινούνται σε αχαρτογράφητα νερά παρά την προσπάθεια να εξευρεθεί ένας κοινός παρονομαστής κατανόησης σε διάφορα πεδία. Την ίδια ωρα, οι διεθνείς  επενδυτές  δείχνουν ακόμη ανήσυχοι για την πορεία της τουρκικής οικονομίας. Οι ΗΠΑ πάντως είναι σε θέση να επιβάλουν κυρώσεις εναντιον της Τουρκίας και να την πειθαρχήσουν σε περίπτωση που ανακύψουν εκ νέου διαφορές που είναι αγεφύρωτες. Αυτό δεικνύει η υπόθεση του Αμερικανού πάστορα Μπράνσον.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Τραμπ είχε λάβει αποφάσεις για οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Τουρκίας- με σκοπό τον εξαναγκασμό της και την επιβολή της αμερικανικής βούλησης επί της Άγκυρας που όπως φαίνεται τελικά απέδωσε, αφού τελικά ο πάστορας απελευθερώθηκε τον Οκτώβριο του 2018. Η Τουρκία είχε κατηγορήσει τότε την  Ουάσιγκτον για οικονομικό πόλεμο έναντίον της Τουρκίας.[34]

Τα οικονομικά μέτρα που έλαβε τότε ο Πρόεδρος Τραμπ είχαν κλονίσει την παραπαίουσα τουρκική οικονομία,[35] η οποία ακόμη ταλανίζεται από τη συνεχή πτώση της αξίας της τουρκικής λίρας  έναντι του δολαρίου, υψηλό πληθωρισμό της τάξεως του 17 % και από άλλα δομικά προβλήματα, όπως ανισορροπίες στο ισοζύγιο τρεχουσων συναλλαγών. Eξόχως ανησυχητικό για την Άγκυρα είναι το γεγονός ότι η τουρκική οικονομία που βρίσκεται στη χειρότερη της θέση τα τελευταία 100 χρόνια είναι πλέον μη «επενδύσιμη» σύμφωνα με αναλυτές.[36]

Συμπεράσματα

Η δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει η τουρκική οικονομία  θέτει συγκεκριμένα όρια στις στρατηγικές βλέψεις της Τουρκίας καθώς όλα αυτά τα χρόνια επιχείρησε να μετατρέψει την αύξουσα οικονομικη της ισχύ σε πολιτική και στρατηγική επιρροή, κάτι που όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί με τα σημερινά οικονομικά δεδομενα.

Υπάρχει έντονη ασυμμετρία μέσων- σκοπών,[37] με την ψαλίδα να ανοίγει ακόμη περισσότερο υπονομεύοντας την ισχύ του τουρκικού κράτους.[38]  Από την οπτική της διεθνούς πολιτικής οικονομίας όπως- θα σημείωνε ο  Robert Gilpin- το ισχύον πολιτικό status quo δεν μπορεί να συνεχίστει  ή για να το θέσουμε διαφορετικά  οι στρατηγικές βλέψεις της ανερχόμενης Τουρκίας[39] για να καταστεί υπολογίσιμη  περιφερειακή, και όχι μόνο, δύναμη δεν μπορούν να μετουσιωθούν σε χειροπιαστά στρατηγικά αποτελέσματα καθώς υπονομεύονται εκ των ένδον  δεδομένης της κάκιστης οικονομικής θέσης που περιήλθε η τουρκική οικονομία, για να μην αναφερθούμε και στις αντι-ηγεμονικές συσπειρώσεις στην περιοχή από τον άξονα Ελλάδος- Κύπρου Αιγύπτου- Ισραήλ.

Από την πλευρά του, το αμερικανικό Κογκρέσο απέβαλε την Τουρκία από το πρόγραμμα της αγοράς των μαχητικών F-35 επειδή η Άγκυρα αψήφισε τις απειλές να μην προχωρήσει στην παραλαβή των ρωσικών αντιπυραυλικών συστημάτων S-400. Επίσης, δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο επιβολής και άλλων μέτρων στο εγγύς μέλλον.[40]

Πρέπει εδώ να σημειωθεί ότι υπήρξε διαχρονικό στοιχείο-σταθερά της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής η τάση-δυνατότητα να ασκεί πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και να μπορεί να απο-ευθυγραμμίζεται από τη Νατοϊκή συμμαχία, αφού ένεκα της γεωπολιτικής της θέσης αποτελεί σημαντικό «γεωπολιτικό άξονα»[41] στην Μέση Ανατολή, η συμπεριφορά του οποίου μπορεί να αλλάξει την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων.

Πιο συγκεκριμένα τον Ιούνιο του 1964 μετά την περιβόητη επιστολή του Αμερικανού Προέδρου Τζόνσον προς τον Τούρκο ομόλογο του Ίνονου- δια της οποίας τον απέτρεπε από το να διενεργήσει εισβολή στο νησί λόγω επικείμενης ανάμειξης της ΕΣΣΔ- η Τουρκία προσέγγισε την τότε ΕΣΣΔ,[42] ενώ μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 και το Αμερικανικό εμπάρκο που της επιβλήθηκε το 1975 έκλεισε όλες τις αμερικανικές βάσεις στη χώρα.

Τέλος, οι  σχέσεις της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση[43] χαρακτηρίζονται από αρνητικό πρόσημο. Οι συνομιλίες σχετικά με την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ σταματησαν ουσιαστικά λόγω των μεγάλων παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016.

Σχεδόν 20 χρόνια μετά τη Διάσκεψη Κορυφής του Ελσίνκι (1999), όταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο έδωσε στην Τουρκία το καθεστώς υποψήφιας χώρας για την Ευρωπαϊκή Ένωση, οι διαπραγματεύσεις έχουν σταματήσει. Ενδεικτικό των κακών σχέσεων ΕΕ- Τουρκίας είναι η ψήφιση από το Ευρωκοινοβουλίο τον Νοέμβριο του 2016 του παγώματος των τουρκικών ενταξιακών, ενώ τον Ιουλίο του 2017 υιοθέτησε ψήφισμα που καλούσε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τις εθνικές κυβερνήσεις να αναστείλουν τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Τουρκία.Το Ευρωκοινοβούλιο καταδίκασε σθεναρά τις παραβιάσεις του κράτους δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία. Ωστόσο πρόκειται για δύο μη δεσμευτικές αποφάσεις.

Συγκεκριμένα οικονομικά και γεωοικονομικά συμφέροντα και για τις δύο πλευρές δεν έχουν ακόμη εκτροχιάσει την πορεία ένταξης της Άγκυρας στην ΕΕ, αλλά το νεο-οθωμανικό όραμα του Ερντογάν για την τουρκική εξωτερική πολιτική δεν το εγγυάται αυτό για το μέλλον.

Συμπερασματικά, η επανεκλογή Ερντογάν τον Ιούνιο του 2018 δεν φαίνεται να δημιουργεί τις προϋποθέσεις για ομαλοποίηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων γενικότερα και τη δημιουργία εκείνων των προοπτικών που θα οδηγήσουν σε επίλυση του Κυπριακου Προβλήματος.

Τουναντίον, οι μέχρι τώρα εξελίξεις  καταδεικνύουν ότι ο Ταγίπ Ερντογάν ως απόλυτος κυρίαρχος του τουρκικού πολιτικού συστήματος θα συνεχίσει την πολιτική της αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, αλλά και την τακτική του εξαναγκασμού και εκφοβισμού εναντίον της ΚΔ όσον αφορά την ενάσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της στην ΑΟΖ της.

Στην εγγύς περιφέρεια της Τουρκίας θα συνεχίσει την εφαρμογή επεκτατικών-αναθεωρητικών στρατηγικών με  στόχο να καταστεί η Τουρκία περιφερειακή ηγεμονική δύναμη φέρνοντας σε συγκρουση την Άγκυρα με άλλες περιφερειακές δυνάμεις, όπως το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Αναμένουμε να δούμε που θα οδηγήσει η πρωτοφανής ένταση στις σχέσεις Τουρκίας-ΗΠΑ. Αν και η Άγκυρα απειλεί με μετατόπιση των συμμαχικών της δεσμεύσεων προς Ανατολάς δεν πιστεύουμε ότι θα υλοποιήσει την απειλή της. Πρέπει να ληφθεί υπόψη στην ανάλυση η μεταβλητή των δύο ηγεσιών στην Τουρκία και στις ΗΠΑ αφού ο χαρακτήρας των δύο αυτών ηγετών  (Τραμπ και Ερντογάν) επηρεάζει τον τρόπο δράσης τους στην εξωτερική πολιτική. Συναφώς, τίθενται τα εξής ερωτάματα: Αν ηγείτο του τουρκικού κράτους ένας πιο μετριοπαθής ηγέτης θα είχαν πάρει αυτή την συγκρουσιακή ροπή οι αμερικανοτουρκικές σχέσεις; Εάν δεν ήταν ο Τραμπ ο Πρόεδρος των ΗΠΑ πως θα δρούσε η Αμερική στις διεθνείς στις σχέσεις, ανεξάρτητα αν η μεταβλητή της παγκόσμιας ισχύος παρέμενε η ίδια;

Πέραν των περιορισμών που θέτει στις τουρκικές πολιτικές στρατηγικές  η κατανομή της παγκόσμιας και περιφερειακής ισχύος, η διάρθρωση του πολυπολικού διεθνούς συστήματος δημιουργεί και ευκαιρίες για το τουρκικό κράτος, τις οποίες ο Ερντογάν σπεύδει να εκμεταλλευτεί. Η ρωσοτουρκική συμπραξη αυτό καταδεικνύει.  Από την πλευρά της, η Ρωσία δεν έχει τίποτα να χάσει τουναντίον έχει να κερδίσει από τις εντάσεις στις σχέσεις ΗΠΑ- Τουρκίας, καθώς όπως προαναφέραμε  υπάρχουν γεωπολιτικοί λόγοι- όπως π.χ η αποδυνάμωση του ΝΑΤΟ- που ευνοούν τη συνεργασία Ρωσίας- Τουρκίας εις βάρος των δυτικών συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Επιπλέον υπάρχει έντονη οικονομική-εμπορική αλληλεξάρτηση μεταξύ των δύο χωρών, ενώ η ρωσική εταιρεία πυρηνικής ενέργειας Rosatom ανέλαβε την κατασκευή του πρώτου πυρηνικού σταθμού σε τουρκικό έδαφος.

Εν είδει καταληκτικού σχολίου θα μπορούσε να γίνει μια στρατηγική πρόβλεψη: Η τουρκική οικονομική κατάσταση μπορεί να αποτελέσει την «Αχίλλειο πτέρνα» του τουρκικού μεγαλοϊδεατισμού αφού είναι αμφίβολο αν οι βλέψεις Ερντογάν για το “Project 2023”[44] ή την ένταξη της Τουρκίας στην G-10, αλλλα και γενικότερα οι τουρκικές φιλοδοξίες για την μετατροπή της Τουρκίας σε ενα ισχυρο ηγεμονικό περιφερειακό πόλο εξουσίας, με απήχηση στους απανταχού μουσουλμανικούς πληθυσμούς, μπορεί να μετουσιωθούν σε χειροπιαστό στρατηγικό αποτέλεσμα.

Εν είδει γενικότερου και καταληκτικού συμπεράσματος, οι φακός μέσα από τον οποίο αντικρίζει η τουρκική ηγεσία τις ελληνοτουρικές σχέσεις και το Κυπριακό Πρόβλημα εν γένει δεν δημιουργία περιθώρια αισιοδοξίας για επίλυση του χρονίζοντος Κυπριακού Προβλήματος καθώς η έννοια της επιβολής της ηγεμονικής ειρήνης που επιδιώξει η Άγκυρα μέσω μια συμφωνίας είναι ασυμβίβαστη με τα παρόντα διεθνή και ευρωπαϊκά θέσμια, αλλά και τον αγώνα των Κυπρίων για μια  βιώσιμη και δίκαιη-έστω υπό τις περιστάσεις- λύση του Κυπριακού.

Πηγές-Βιβλιογραφία

Αλιβιζάτος, Νικος.  Το πολίτευμα που οραματίζεται ο Ερντογάν, Η Καθημερινή, 12.03.17, http://www.kathimerini.gr/900073/opinion/epikairothta/politikh/to-politeyma-poy-oramatizetai-o-erntogan

Αρσονιάδης, Βασίλειος. Η Υψηλή Στρατηγική της Τουρκίας και η Σχέση της με τη Θεωρια του    « Στρατηγικού Βάθους».Αθήνα: Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, 2018.

Γιαλλουρίδης, Χριστόδουλος-  Λαγγίδης, Αφεντούλης. Μετακεμαλισμός. Αθήνα: Εκδόσεις Σιδέρη, 2010.

Κολιόπουλος, Kωνσταντίνος. Η Στρατηγική Σκέψη: Από την Αρχαιότητα έως Σήμερα. Αθήνα: Εκδόσεις Ποιότητας, 2008.

Ροζάκης, Χρίστος. “Το Διεθνές Νομικό Καθεστώς του Αιγαίου και η Ελληνοτουρκική Κρίση.” Στο Οι Ελληνοτουρκικές Σχέσεις, 1923-1987. Αθήνα: Εκδόσεις Γνώση, 1991.

Παναγιωτίδης, Νίκος. 1964-1984 To Kυπριακό στη Διεθνή Πολιτική: Οι Μεγάλες Δυνάμεις και τα  Πολλά Πρόσωπα του Αγγλο-Αμερικανικού Ηγεμονισμού. Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση, 2015.

Παναγιωτίδης, Νίκος. Αιγαίο και Κύπρος στη σκιά του τουρκικού αναθεωρητισμού, Κέντρο Ανατολικών Σπουδών, 7 Μαρτίου 2018, διαθέσιμο από http://www.kans.gr/αιγαίο-και-κύπρος-στη-σκιά-του-τουρκικ/

Πεσμαζόγλου, Στέφανος. Ευρώπη- Τουρκία: Ιδεολογία και Ρητορία, Βιβλίο Δεύτερο. Αθηνα: Εκδόσεις Θεμέλιο, 1993.

Πλατιάς, Αθανάσιος. Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγική στο Θουκιδίδη. Αθήνα: Εστία, 2000.

Φουντεδάκη, Πηνελόπη. Το τουρκικό πολίτευμα: Το χωλό δημοκρατικό πρότυπο και οι θεσπισμένες παρεκκλίσεις του.Αθήνα: Εκδόσεις Αν. Ν. Σακουλα, 2002.

Brzezinski, Ζbigniew. Η Μεγάλη Σκακιέρα: Η Αμερικανική Υπεροχή και οι Γεωστρατηγικές της Επιταγές.Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 1998.

Davutoglu, Ahmet. Στρατηγικό Βάθος: Η Θέση της Τουρκίας στον Κόσμο. Αθήνα: Εκδοσεις Ποιοτητα, 2010.

Εurasianism in Turkey, Hurriet Daily News, http://www.hurriyetdailynews.com/opinion/william-armstrong/eurasianism-in-modern-turkey-113224

Gilpin, Robert. Πόλεμος και Αλλαγή στη Διεθνή Πολιτική.Αθήνα: Εκδόσεις Ποιότητα, 2004.

Gonul, Tol. A Syria Safe Zone Will Create More Problems Than It Solves.The National Interest, 12.9.19, https://nationalinterest.org/blog/middle-east-watch/syria-safe-zone-will-create-more-problems-it-solves-72961

 

McNauhgton, Νeil.  Success in Politics.London: Ηοdder Education, 2001.

Mearsheimer, John. The Tragedy of Great Power Politics.New York: W.W. Norton Company, 2002.

Panayiotides, Nicos. Pastor Brunson case sours US-Turkey relations again, AsiaTimes, The  July 30 2018, διαθέσιμο από, http://www.atimes.com/the-pastor-brunson-case-sours-us-turkey-relations-again/

Sterling, Jeniffer-Folker, “Neoclassical realism and identity: peril despite profit across the Taiwan Strate, ” in Neoclassical Realism, the State and Foreign Policy  ed. Steven E. Lobell, Norrin Ripsman and Jeffrey Taliafero.Cambridge: Cambridge University Press, 2009)

Seligman, Lara. Despite Syria ‘Safe Zone,’ Kurdish Leader Fears Threat from Turkey. Foreign Policy, 23/9/2019, https://foreignpolicy.com/2019/09/23/in-syrian-safe-zone-kurdish-leader-sees-threat-from-turkey-ilham-ahmed-interview-syria/?fbclid=IwAR21M-QW9xChXWhgnVuLvlxQBtfY6HSf-oqiRObKiQ941qY8Q_Rl2LQOW_0

Tim, Dunne- Schmitt, Βrian. Realism, in the Globalization of World Politics: Αn Introduction to International Relations. Oxford:  Oxford University Press, 2017.

Waltz, Kenneth. Theory of International Poltics (California: Αddison-Wesley Publishing:1979).

[1] Nίκος Αλιβιζάτος, Το πολίτευμα που οραματίζεται ο Ερντογάν, Η Καθημερινή, 12.03.17, διαθέσιμο από http://www.kathimerini.gr/900073/opinion/epikairothta/politikh/to-politeyma-poy-oramatizetai-o-erntogan

[2] Φυσικά εδώ κάποιος μπορεί να αντιτάξει ότι ουδέποτε στην Τουρκία υπήρξε αυστηρή διάκριση- διαχωρισμός των εξουσιών μιας και το ιδιότυπο σύνταγμα του 1982-το οποίο απέβλεπε στην ενδυνάμωση της εκτελεστικής εξουσίας- ήταν απόρροια της  δικτατορίας του στρατηγού Κενάν Εβρέν- ο οποίος μεταπήδησε στην Προεδρία της Τουρκίας- ενώ  η χώρα ήταν διαχρονικά στη σκιά των συνεχών παρεμβάσεων του στρατού στην πολιτική διεργασία διαμέσου του πανίσχυρου Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας. Ο αντίλογος σε αυτό είναι ότι εφόσον η χώρα επιθυμεί να εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει το πολιτικό της σύστημα- το οποίο έχει μετατραπεί σε Προεδρική Δημοκρατία- να προσομοιάζει με αυτά των δυτικών χωρών, μελών της ΕΕ. Ειδικά για το σύνταγμα του 1982 βλ. Πηνελόπη Φουντεδάκη, Το τουρκικό πολίτευμα: Το χωλό δημοκρατικό πρότυπο και οι θεσπισμένες παρεκκλίσεις του (Αθήνα: Εκδόσεις Αν. Ν. Σακουλα), 220-287.

[3] Neil McNauhgton,  Success in Politics (London: Ηοdder Education, 2001), 473-474.

[4] Hurriet Daily News, December 18 2012, διαθέσιμο από, http://www.hurriyetdailynews.com/separation-of-powers-an-obstacle-says-erdogan-37052

[5] Για τη νεορεαλιστική θεωρία βλ. Kenneth Waltz, Theory of International Poltics (California: Αddison-Wesley Publishing:1979). Βλ. επίσης, John J. Mearsheimer, The Tragedy of Great Power Politics (New York: W.W. Norton Company, 2002)

[6]  Ο Νεοκλασσικός Ρεαλισμός χωρίς να παραβλέπει τη σημαντική επίδραση που εχει η δομή του διεθνους συστήματος (κατανομή δύναμης) στη συμπεριφορά των κρατών εισάγει και κάποιες άλλες μεταβλητές όπως η ηγεσία ενός κράτους, αλλά και ζητήματα που άπτονται της ενδοκρατικής τάξης πραγμάτων σε μια προσπάθεια γεφύρωσης του χάσματος μεταξύ της δομικής προσέγγισης (νεορεαλισμός) και των προσεγγισεων που εστιάζουν στο επίπεδο του κράτους ή της ηγεσίας (κλασσικός ρεαλισμός) βλ.Tim Dunne-Brian Schmitt, Realism, in the Globalization of World Politics: Αn Introduction to International Relations (Oxford:  Oxford University Press, 2017),  108-109.

[7] Nicos Panayiotides, Pastor Brunson case sours US-Turkey relations again, AsiaTimes, The  July 30 2018, διαθέσιμο από, http://www.atimes.com/the-pastor-brunson-case-sours-us-turkey-relations-again/

[8] Αναλυτικά για την τουρκική στρατηγική βλ. Νίκος Παναγιωτίδης,  Αιγαίο και Κύπρος στη σκιά του τουρκικού αναθεωρητισμού, Κέντρο Ανατολικών Σπουδών, 7 Μαρτίου 2018, διαθέσιμο από http://www.kans.gr/αιγαίο-και-κύπρος-στη-σκιά-του-τουρκικ/

[9] Σημαντικό στοιχείο για την ανάλυση ειδικά υπό την οπτική γωνία του νεοκλασσικού ρεαλισμού παρουσιάζουν οι διασπαστικές τάσεις στο ΑKP. Συγκεκριμένα ο πρωην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος του ΑΚP παραπέμπεται σε πειθαρχική επιτροπή με την εισήγηση για διαγραφή. Ο Α. Νταβούτογλου διαφώνησε με προσωπικές επιλογές του Ερντογάν να παύσει τρεις Κούρδους δημάρχους στη Νοτιανατολική Τουρκία, αλλά και για την αποφαση του Ερντογάν να επαναληφθούν οι δημοτικές εκλογές στην Κωνσταντινούπολη. Αποστάσεις απο τον Ερντογάν παίρνει και ο πρώην υπουργός Οικονομικών και Εξωτερικών  Αλι Μπαμπατζιάν, ο οποίος φημολογείται ότι θα δημιουργήσει νέο κόμμα με τον τέως πρόεδρο Απντουλλαχ Γκιούλ.

[10] Ahmet Davutoglu, Στρατηγικό Βάθος: Η Θέση της Τουρκίας στον Κόσμο (Αθήνα: Εκδοσεις Ποιοτητα, 2010)

[11] Εurasianism in Turkey, Hurriet Daily News, http://www.hurriyetdailynews.com/opinion/william-armstrong/eurasianism-in-modern-turkey-113224

[12]  Ενώ οι κεμαλιστές θεωρούσαν ότι η ισχύς της Τουρκίας απέρρεε από την προεξέχουσα περιφερειακή θέση της Τουρκίας  και πως αυτή η θέση μπορούσε να φανεί χρήσιμη για τα δυτικά συμφέροντα, οι ισλαμιστές εκτιμούν ότι το ισλαμικο-οθωμανικό υπόβαθρο της δίνει τα εχέγγυα για τη δημιουργία ενός τόξου διευρυμένης επιρροής με επίκεντρο την Τουρκία η οποία αναβιβάζεται πλέον σε υπερ-περιφερειακή δύναμη. Βλ. Κωνσταντίνος  Φίλης, Τουρκία, Ισλαμ, Ερντογαν (Αθήνα: Εκδόσεις Παπαδόπουλος Α.Ε, 2017), 39-40.

[13] Βασίλειος Αρσονιάδης, Η Υψηλή Στρατηγική της Τουρκίας και η Σχέση της με τη Θεωρια του                            « Στρατηγικού Βάθους» (Αθήνα: Εκδόσεις Μιχάλη Σιδέρη, 2018 ), 140.

[14] Βλ. Φίλης, οπ.π. 50. Η Τουρκία αύξησε την διπλωματική της εκπροσώπηση σε χώρες της Αφρικής και απέκτησε από το 2005 το καθεστώς του παρατηρητή στην Αφρικανική Ένωση. Επιπλέον αύξησε τις επενδύσεις της στην αφρικανική ήπειρο.

[15] Στο ίδιο, 30.

[16] Νέος λεκτικός πόλεμος Ερντογάν-Νετανιάχου για το πιο φασιστικό κράτος, Riknews,  24.7.18, διαθέσιμο από http://www.riknews.com.cy/index.php/news/diethni/item/68975-neos-frastikos-polemos-erntogan-netaniaxou#

[17] Στις διεθνείς σχέσεις είναι σύνηθες το φαινόμενο κράτη που δεν έχουν καλές σχέσεις και θεωρούν  ως απειλή τις στρατηγικές του άλλου κράτους να συνεχίσουν να συναλλάσσονται σε οικονομικό-εμπορικό επίπεδο. Σε αυτό το μοτίβο σχέσεων εμπίπτει το παράδειγμα των σχέσεων ΗΠΑ-Κίνας-Ταιβάν. Βλ.Jennifer Sterling-Folker, “Neoclassical realism and identity: peril despite profit across the Taiwan Strate, ” in Neoclassical Realism, the State and Foreign Policy  ed. Steven E. Lobell, Norrin Ripsman and Jeffrey Taliafero (Cambridge: Cambridge University Press, 2009) , 99-139.

[18] Σταθμός μεταποίησης αερίου στην Κύπρο, Καθημερινή (έντυπη έκδοση), 7 Φεβρουαρίου 2017  Συνέντευξη Γιούβαλ Στάινιτζ στον Αθανάσιο Ελλις.

[19] Χριστόδουλος Γιαλλουρίδης- Αφεντούλης Λαγγίδης, Μετακεμαλισμός (Αθήνα: Εκδόσεις Σιδέρη, 2010), 105.

[20] Αναλυτικά για τα ζητήματα αυτά βλ. Χρίστος Ροζάκης,  Το Διεθνές Νομικό Καθεστώς του Αιγαίου και η Ελληνοτουρκική Κρίση, στο Οι Ελληνοτουρκικές Σχέσεις, 1923-1987 ( Αθήνα: Εκδόσεις Γνώση, 1991), 312-331.

[21] H Κυπριακή Δημοκρατία ζητάει ολική αποχώρηση του τουρκικού στρατού και άρση των κατ’ισχυρισμών εγγυητικών δικαιωμάτων της Τουρκίας. Αποδέχεται εγγυήσεις μόνο από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ υπαγόμενες κάτω από το κεφάλαιο 7 του Χάρτη του Διεθνούς Οργανισμού. Αντίθετα η Τουρκία εμμένει σε εγγυήσεις και διάτηρηση στρατευμάτων στην Κύπρο. Στην Διάσκεψη για την Κύπρο στο Κραν Μοντάνα τον Ιούλιο του 2017 της Ελβετίας ο Τούρκος ΥΠΕΞ Τσαβούσογλου απέρριψε κατηγορηματικά την συμπερίληψη ρήτρας ολικής αποχώρησης των τουρκικών στρατευμάτων σε συγκεκριμένη ημερομηνία (Sunset Clause), επιμένοντας σε ρήτρα αναθεώρησης (review clause) μετά από την πάροδο 15 χρόνων όταν και εφόσαν το θέμα θα επανεξεταζόταν.Ανέφερε δε ότι αποτελεί όνειρο από το οποίο πρέπει να ξυπνήσουν οι Ελληνοκύπριοι, η θέση τους για μηδέν στρατό, μηδέν εγγυήσεις.

[22] Η κρίση ΗΠΑ- Τουρκίας επηρεάζει και το Κυπριακό, Philenews, 19.8.2018, διαθέσιμο από, http://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/569638/i-krisi-ipa-toyrkias-epireazei-kai-to-kypriako

[23]  H Τουρκία μετέρχεται διαχρονικά εναντίον της ΚΔ τη στρατηγική του εξαναγκασμού- εκβιασμού, δηλαδή εξακοντίζει απειλές για χρήση στρατιωτικής βίας, με απώτερο στόχο την μεταβολή της κρατικής συμπεριφοράς του αδύναμου κράτους (ΚΔ). Tον Φεβρουάριο του 2018 τουρκικά πολεμικά πλοία παρεμπόδισαν το  γεωτρύπανο «Saipem 12000» να διενεργήσει γεώτρηση στο τεμάχιο 3 της κυπριακής ΑΟΖ για λογαριασμό της ιταλικής εταιρείας ΕΝΙ. Για την στρατηγική του εκβιασμού, Βλ.  John Mearsheimer, 152-153.

[24] Νέες προειδοποιήσεις για υδρογονάνθρακες στα κυπριακά οικόπεδα από Τσαβούσογλου, Riknews, 1.9.2018, διαθέσιμο από, http://www.riknews.com.cy/index.php/news/politiki/item/70673-nees-proeidopoiiseis-gia-ydrogonanthrakes-sta-kypriaka-oikopeda-apo-tsavoysoglou

[25] Η Τουρκία στέλνει τον…«Πορθητή» στην Κύπρο, 31.5.18. News.gr, διαθέσιμο από, https://www.news.gr/kosmos/article/1127945/i-tourkia-stelni-ton-porthiti-stin-kipro.html

[26] Έντονη ανακοίνωση Προεδρίας για γεώτρηση «Γιαβούζ», 8.7.19 philenews, http://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/737568/entoni-anakoinosi-proedrias-ga-gotrisi-gaboyz

[27] Αρσονιάδης, 148.

[28] Στο ίδιο. Σε γεωστρατηγικό επίπεδο ο στόχος της Τουρκίας είναι η έντονη δρατηριοποίηση της στο στο γεωπολιτικό σύμπλοκο (Εύξεινος Πόντος- Αιγαίο – Ανατολική Μεσόγειος), ενώ σε επίπεδο θαλάσσιας πολιτικής η αυξήση της  πολιτικής και οικονομική επιρροή της  στο Αιγαίο-Αδριατική και Σουέζ- Ερυθρά Θάλασσα.

[29] Al-Monitor, June 24 18, Turkey cultivating ever-deeper roots in Syrian territory, διαθέσιμο από, https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2018/06/turkey-syria-turkish-university-in-al-bab.html

[30] Τα 6+2 μέτωπα του Ερντογάν με τον Τραμπ και η λύση, 11.8.2018, Crisis Monitor, διαθέσιμο από https://crisismonitor.gr/2018/08/11/ta-6-2-metopa-toy-erntogan-me-ton-tramp-kai-i-lysi/

[31] Παραμένουν τα αγκάθια παρά τη συνάντηση Τσαβούσογλου Πομπέο, Sigmalive, 5.6.18, διαθέσιμο από, http://www.sigmalive.com/news/international/512397/paramenoun-tagkathia-para-ti-synantisi-tsavousogloupompeo

[32] Gonul Tol, A Syria Safe Zone Will Create More Problems Than It Solves, The National Interest, 12.9.19, https://nationalinterest.org/blog/middle-east-watch/syria-safe-zone-will-create-more-problems-it-solves-72961

[33] Lara Seligman, Despite Syria ‘Safe Zone,’ Kurdish Leader Fears Threat from Turkey, Foreign Policy, 23/9/2019, https://foreignpolicy.com/2019/09/23/in-syrian-safe-zone-kurdish-leader-sees-threat-from-turkey-ilham-ahmed-interview-syria/?fbclid=IwAR21M-QW9xChXWhgnVuLvlxQBtfY6HSf-oqiRObKiQ941qY8Q_Rl2LQOW_0

[34]  Σε  μια ομολογουμένως αιχμηρή ανακοίνωση της Τουρκικής Προεδρίας αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι οι ΗΠΑ στοχοθετούν ένα σύμμαχο τους στο ΝΑΤΟ στο πλαίσιου του παγκόσμιου οικονομικου πολέμου που διεξάγουν. Προστίθεται ότι η πολιτική που ασκεί η Ουάσιγκτον έρχετει σε αντίθεση με τις θεμελιώδεις αρχές και αξίες του Συμφώνου του Οργανισμού του Βορείου Ατλαντικού.Sigmalive, 23.8.2018, Αιχμηρή ανακοίνωση Τουρκίας κατά ΗΠΑ για «οικονομικό πόλεμο», διαθέσιμο από http://www.sigmalive.com/news/international/525742/aixmiri-anakoinosi-tourkias-kata-hpa-gia-oikonomiko-polemo

[35] Γιατί πέφτει η τουρκική λίρα: Ο ρόλος του Ερντογάν και οι δομικές αδυναμίες, Skai.gr, 13.8.2018, διαθέσιμο από http://www.skai.gr/news/finance/article/380771/giati-peftei-i-tourkiki-lira-o-rolos-tou-erdogan-kai-oi-domikes-adunamies/

[36] Μετά την κατάρρευση του τηλεπικοινωνιακού κολοσσού (Τurk Telecom) της χώρας αναμένονται και άλλες μεγάλες επιχειρήσεις και οργανισμοί να τεθούν υπό καθεστώς χρεοκοπίας. Theodora iliadi, Euronews, 31.8.2018, διαθέσιμο από, http://gr.euronews.com/2018/08/31/gkremizetai-h-tourkiki-oikonomia

[37] Aσυμμετρία μέσων-σκοπών στην Υψηλή Στρατηγική ενός κράτους οδηγεί σε υπερεξάπλωση και στρατηγικές ήττες. Βλ. Κωνσταντίνος Κολιόπουλος, Η Στρατηγική Σκέψη: Από την Αρχαιότητα έως σήμερα (Αθήνα: Εκδόσεις Ποιότητας, 2008) 57-65.

[38]  Δεδομένου ότι οι διαθέσιμοι πόροι ενός κράτους δεν είναι απεριόριστοι πρέπει να υπάρχουν όρια στους πολιτικοστρατηγικούς στόχους της Τουρκίας, ειδάλλως  όλος ο στρατηγικός σχεδιασμός κινδυνεύει να καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Για το θέμα της υπερεξάπλωσης (overextension) Βλ. Αθανάσιος Πλατιάς, Διεθνείς Σχέσεις και Στρατηγική στο Θουκιδίδη (Αθήνα: Εστία, 2000), 85 Εστιάζοντας ειδικά στην τουρκική στρατηγική, είτε ο Ταγίπ Ερντογάν θα αναγκαστεί να θέσει πιο υλοποιήσιμους και ρεαλιστικούς στόχους στην εξωτερική πολιτική του ή θα οδηγηθεί σε μεγάλες περιπέτειες.

[39]  Για  τη συνεχή πολιτική αλλαγή στις διεθνείς σχέσεις υπό την οπτική της οικονομικής θεωρίας και πως αυτή εκδηλώνεται με την αέναη άνοδο και  πτώση των μεγάλων δυνάμεων βλ. Robert Gilpin, Πόλεμος και Αλλαγή στη Διεθνή Πολιτική (Αθήνα: Εκδόσεις Ποιότητα, 2004).

[40] Sanctions ‘still in play’ for Turkey over S-400, warns US diplomat,  Defense News, 13.9.2019. https://www.defensenews.com/global/europe/2019/09/13/sanctions-still-in-play-for-turkey-state-official-warns/

[41] Σύμφωνα με τον Ζbigniew Brzezinski γεωπολιτικοί άξονες είναι τα κράτη των οποίων « η σημασία τους δεν προέρχεται από τη δύναμη ή τα κίνητρα τους, αλλά από την ευαίσθητη θέση και τις συνέπειες τις οποίες έχει η δυνητικά ευάλωτη κατάσταση τους στη συμπεριφορά των γεωστρατηγικών παικτών, των κρατών δηλαδή που μπορούν να ασκήσουν δύναμη ή επιρροή πέραν των συνόρων τους». Οταν έγραψε το βιβλίο ο Brzesinski  πριν δύο δεκαετίες είχε αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η Τουρκία μπορεί να χαρακτηριστεί και ως γεωστρατηγικός παίκτης « που αρχίζει να ασκεί σε κάποιο βαθμό επιρροή στην Κασπία- Κεντρική Ασία λόγω της συρρίκνωσης της Ρωσσίας. Είκοσι χρόνια μετά τις διαπιστώσεις Brzezinski η Άγκυρα με τη νεο-οθωμανική στρατηγική της επιχειρεί να ασκήσει επιρροή πέραν των συνόρων της. Αλλά στις μέρες μας υλοποιεί ενισχυμένη στρατηγική συνεργασία όχι με μια φθίνουσα Ρωσία, αλλά με μια δύναμη που επαναδραστηριοποιείται ως σημαντικός γεωστρατηγικός παίκτης σε παγκόσμιο επίπεδο Βλ. Ζbigniew Brzezinski,  Η Μεγάλη Σκακιέρα: Η Αμερικανική Υπεροχή και οι Γεωστρατηγικές της Επιταγές (Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 1998), 78-92.

[42] Αναλυτικότερα βλ. Νίκος Παναγιωτίδης,  1964-1984 To Kυπριακό στη Διεθνή Πολιτική: Οι Μεγάλες Δυνάμεις και τα  Πολλά Πρόσωπα του Αγγλο-Αμερικανικού Ηγεμονισμού (Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση, 2015), 71-75.

[43] Το 1963 Τουρκία και ΕΕ υπέγραψαν  Συμφωνία Σύνδεσης, ενώ το 1987 η Τουρκία υπέβαλε αίτηση για πλήρη ένταξη στην ΕΕ. Το 1996 τέθηκε σε ισχύ η Συμφωνία Τελωνειακής Ενωσης Τουρκίας- ΕΕ. Αναλυτικά για την απαρχή και την εξέλιξη των ευρωτουρκικών σχέσεων βλ. Στέφανος Πεσμαζόγλου, Ευρώπη- Τουρκία: Ιδεολογία και Ρητορία, Βιβλίο Δεύτερο (Αθηνα: Εκδόσεις Θεμέλιο, 1993)

[44] Επιδίωξη του Ερντογάν είναι να βρίσκεται στην εξουσία το 2023 (100 μετά την ίδρυση της Τουρκικής  Δημοκρατίας) και να την οδηγήσει σε πλήρη εσωτερικό μετασχηματισμό αλλά και να την καταστήσει ισχυρή περιφερειακή δύναμη και πολο ισχύος με απήχηση στους απανταχού μουρσουλμάνους και στον αραβικό κόσμο γενικότερα.

 

 

Share Button

Του: Νίκου Παναγιωτίδη, Συνεργάτη Κ.Α.Ν.Σ.

H ανακάλυψη μεγάλων ποσοτήτων φυσικού αερίου στη λεκάνη της λεβαντίνης δημιουργεί άριστες προοπτικές για τη συνεργασία όμορων κρατών με στόχο την προαγωγή κοινών συμφερόντων και προσπορισμό κοινού οφέλους. Ωστοσο, από την άλλη, σε μερικές περιπτώσεις επενεργεί ως συντελεστής επίτασης υφιστάμενων διαφωνιών.

Την δεκαετία του 1990 το Ισραήλ αρχισε να υλοποιεί μια νέα στρατηγική τη λεγόμενη             «στροφή προς τη θάλασσα». Ένα νέο στρατηγικό προσανατολισμό αφού το Εβραϊκό Κράτος παραδοσιακά ήταν προσανατολισμένο στην στρατιωτική στρατηγική. Ο λόγος της στροφής του προς τη ναυτική στρατηγική είναι διττός: Από την μια η ανακάλυψη μεγάλων ποσοτήτων φυσικού αερίου στην ΑΟΖ του και από την άλλη η επεξεργασία συγκεκριμένου σεναρίου στρατιωτικής στρατηγικής με στόχο τη δυνατότητα δεύτερου πυρηνικού πλήγματος εναντίον του Ιράν. Συνέχεια ανάγνωση

Συνολικά το Ισραήλ εκτιμάται ότι διαθέτει 1 τρισεκατομμύριo κυβικά μέτρα  (bcm) στην ΑΟΖ του γεγονός που το καθιστά αυτάρκες σε ενεργειακό επίπεδο. Πιο συγκεκριμένα, στην ΑΟΖ του Εβραϊκού Κράτους έχουν ανακαλυφθεί τα ακόλουθα κοιτάσματα: Το 1999 έγινε η ανακάλυψη δύο μικρών κοιτασμάτων των Noa και Mary μεγέθους 30 bcm. Ακολούθως το 2009 ανακαλύφθηκαν το Τamar 246 bcm και το Dalit 7-14 bcm.

To 2010 η κοινοπραξία της Noble με την Delek πρόεβη στην ανακαλύψη του κοιτάσματος Λεβιάθαν με ποσότητες πέραν των 600 bcm. Ακολούθησε το 2012 η ανακάλυψη δυο άλλων κοιτασμάτων (Κarish – Tanin) μεγέθους 80 bcm.

H ανακάλυψη των εν λόγων κοιτασμάτων προσέφερε πλούτο στο Εβραϊκό Κράτος δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενεργειακή αυτάρκεια όσον αφορά τις αναγκες του σε ηλεκτροπαραγωγή, ενώ το καθιστά εξαγωγέα φυσικού αερίου. To 2016 άρχισε τις εξαγωγές φυσικού αερίου στην Ιορδανία, ενώ μελετάται το ενδεχόμενο εξαγωγών σε Παλαιστινιακή Αρχή, Αίγυπτο και Κύπρο.

Ας περάσουμε στην  Κυπριακή (ΚΔ) η οποία  με την ανακάλυψη το 2011 του κοιτάσματος Αφροδίτη μεγέθους 128 bcm εισέρχεται δυναμικά στα  ενεργειακά δρώμενα στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ανακοίνωση τον περασμένο Φεβρουάριο των αποτελεσμάτων στον Γλαύκο στο οικόπεδο 10 με εκτιμώμενες ποσότητες 5-8 τρισεκατομμύρια κυβικά πόδια tcf καθιστά την ΚΔ ένα εν δυνάμει περιφερειακό ενεργειακό γίγαντα.

Το ζητούμενο όμως  είναι η οικονομική ισχύς της ΚΔ να προστεθεί στη σωρευτική ισχύ του κράτους και  να μετατραπεί σε περιφερειακή-γεωπολιτική επιρροή με απώτερο στόχο την επίλυση του χρόνιου Kυπριακού Προβλήματος.

Οι ενεργειακές συνέργειες -συμμαχίες της ΚΔ και της Ελλάδας με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και την Ιορδανία δημιουργούν έναν άξονα αποτροπής των δυνάμεων που υποστηρίζουν το status-quo εναντίον της Τουρκίας η οποία είναι αναθεωρητική δύναμη. Δεν είναι τυχαίο που  το Κατεστημένο Εξωτερικής Πολιτικής σε αυτές τις χώρες προσδιορίζει τις πολιτικές στρατηγικές της Τουρκίας ως απειλή για την ασφάλεια του.

Αγωγός EastMed

H συνεργασία αυτή αποκτά έντονη γεωπολιτική διάσταση με την ιδέα για την κατασκευή του αγωγού EastMed o οποίος θα μεταφέρει το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου στις ευρωπαϊκές αγορές. Ο αγωγός αποτελεί σημαντικό γεωστρατηγικό εργαλείο και  αν τελικά υλοποιηθεί θα θεσμοποιήσει σε επίσημο επίπεδο τη συνεργασία των δυνάμεων που υποστηρίζουν το status-quo. Οσον αφορά το Ισραήλ, αποτελεί σταθερά στην εξωτερική του πολιτική η συνεργασία με μη αραβικά κράτη και μειονότητες στην προσπάθεια του να αποκτήσει στρατηγικό βάθος και να ξεπεράσει την γεωπολιτική απομόνωση στην περιοχή του.

Το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για την ενεργειακή ασφάλεια στην περιοχή κατέστη σαφές με την συμμετοχή του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην τριμερή Κύπρου- Ελλάδας- Ισραήλ στην Ιερουσαλήμ στις 20 Μαρτίου. Ως εδώ όλα καλά. Σε επίπεδο προθέσεων έξοχα. Ωστόσο στη συγκεκριμένη περίπτωση τον πρώτο λόγο δεν το έχουν τα κράτη άλλά οι εταιρείες που θα κληθούν να καταβάλουν και το κόστος για την υλοποίηση του έργου.

Το νεοκλασικό- ρεαλιστικό παράδειγμα που λαμβάνει υπόψη και άλλες ενδοκρατικές μεταβλητές πέραν από τις συστημικές-ενδοπεριφερειακές μπορεί να φωτίσει εν προκειμένω καλύτερα το μεταβαλλόμενο στρατηγικό πεδίο στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επιστρέφοντας στον ΕastMed,  το κόστος του έργου ανέρχεται σε 7-10 δισ. δολάρια, με την ΕΕ να δεσμεύεται να επενδύσει 100 εκ. δολάρια για την διεξαγωγή μελέτης βιωσιμότητας. Εκτός από τα οικονομικά δεδομένα κάποιος πρέπει να λάβει υπόψη και τα τεχνικά χαρακτηριστικά που δημιουργούν επιπρόσθετα ζητήματα για τους επενδυτές, οι οποιοι ενδεχομένως να προτιμήσουν πιο μικρά πρότζεκτς- με λιγότερο ρίσκο- όπως π.χ η εξαγωγή ισραηλινού φυσικού αερίου στην Αίγυπτο.

Ας σημειωθεί ότι ο EastMed θα είναι μήκους 1,900 km με πλάνο την μεταφορά 10 bcm ανα έτος. Τέλος, πρέπει να επισημανθεί η προσοχή στο γεγονός ότι η αγορά φυσικού αερίου αποτελεί μια συνεχώς μεταβαλλομενη αγορά όπου ισχύουν οι νόμοι της προσφοράς και της ζήτησης, οι οποίοι σε τελευταία ανάλυση θα καθορίσουν το αν θα γίνουν οι απαιτούμενες επενδύσεις.Παραθέτοντας ένα παράδειγμα εν είδει ερωτήματος: Θα μπορεί το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου να ανταγωνιστεί το ρωσικό φυσικό αέριο;

Ενεργειακές Συμμαχίες και Κυπριακό

Από επιστημονικής άποψη το θέμα της αξιοποίησης του φυσικού αερίου ως παράγοντα άσκησης εξωτερικής πολιτικής μπορεί να προσεγγιστεί από δύο οπτικές γωνίες. Η μια άπτεται της ρεαλιστικής θεωρίας διεθνών σχέσεων που θεωρεί ότι τα κοιτάσματα είναι στρατηγικά και επαυξάνουν τη σωρευτική ισχύ του κράτους. Η άλλη η φιλελεύθερη,  θεωρεί ότι το θέμα των υδρογονανθράκων μπορεί να προκαλέσει κίνητρο για ευρύτερες συνεργασίες μεταξύ των κρατών τα οποία στο τέλος της ημέρας θα νιώσουν ικανοποίηση από το διαμερισμό των μελλοντικών οικονομικών μερισμάτων.

Ωστόσο, στην περίπτωση της ΚΔ η ανακάλυψη μεγάλων ποσοτήτων υδρογονανθράκων δεν φαίνεται να λειτουργεί ως κίνητρο για την επίλυση του προβλήματος για δύο πολύ απλούς λόγους. Πρώτον, η Τουρκία και η ΤΚ πλευρά επιθυμούν την από τώρα συμμετοχή τους στην διαδικασία διαμοιρασμού του. Αλλά και αν ακόμα επιλυόταν το συνταγματικό ζήτημα του Κυπριακού Προβλήματος, αλλά και η διεθνής πτυχή του δεν θα τα έβρισκαν στη μοιρασία του…αφού οι ΤΚ έχουν κατά καιρούς εκφράσει θέσεις για εξιμισείας διαμοιρασμό του. Στο όλο σκηνικό προστίθενται και οι συνεχείς απειλές της Τουρκίας με την άσκηση εξαναγκαστικής διπλωματίας και του εκφοβισμού.

Επιπρόσθεται, αν ανατρέξει κάποιος στο ιστορικό αρχείο δεν φαίνεται η ενέργεια να αποτελεί καταλύτη για επίλυση μακροχρόνιων συγκρούσεων. Πιο συγκεκριμένα, η πρόταση του Κλίντον για την κατασκευή αγωγού που θα μετέφερε αζερικό πετρέλαιο διαμέσου του Ναγκόρνο- Καραμπάχ και της Αρμενίας στην Τουρκία, ναυάγησε. Την ίδια κατάληξη είχε η πρόταση για κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου Ιράν- Πακιστάν – Ινδίας, αφού η Ινδία αρνήθηκε να συμμετάσει επικαλούμενη ζητήματα ασφάλειας.

Τότε εγείρεται το ερώτημα τι προσφέρουν οι «ενεργειακές συμμαχίες»; Πρώτα απόλα διασφαλίζουν την ασφάλεια κατά τη διαδικασία εξόρυξης και παραγωγής. Επιπροσθετα, αυξάνουν την διαπραγματευτική ισχυ του κράτους το οποίο μπορεί με μια ορθολογική υψηλή στρατηγική να  το εντάξει στις προσπάθειες επίλυσης του Κυπριακού.

Σε κάθε περίπτωση όμως, όπως εξάγεται και από την παρούσα ανάλυση, δεν φαίνεται η διαχείριση του θέματος να αποτελεί τον καταλύτη για επίλυση του Κυπριακού Προβλήματος, του οποίου οι προοπτικές επίλυσης υπο το φως των εν λόγω, αλλά και άλλων δεδομένων παραμένουν δυσοίωνες.

 

 

 

Share Button

Νικόλαος Νικολάου- Ερευνητής ΚΑΝΣ

Το φθινόπωρο του 2018 η Τουρκία έδειξε καθαρά τις προθέσεις της στη περιοχή της ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου συμπεριλαμβανομένης και της Μέσης Ανατολής. Η όσο το δυνατόν πιο ορθή ανάλυση της τουρκικής στρατηγικής στον ενεργειακό τομέα καταδεικνύει ότι ο «σουλτάνος» έχει σχέδιο σε ό,τι κάνει. Συνέχεια ανάγνωση

 Οι πραγματικές επιδιώξεις της Τουρκίας

Η επιθετική στάση της Τουρκίας με τη προβολή των ενόπλων δυνάμεων της και με «αλυτρωτική» ρητορεία, οφείλεται σε έναν διακαή φόβο της. Η τουρκική πλευρά, από τα μέσα του Ψυχρού Πολέμου δεν έκρυψε τις νεοοθωμανικές της βλέψεις. Με την έλευση του 21ου αιώνα, ο νεοοθωμανισμός ως δόγμα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής που θα καθιστούσε τη Τουρκία περιφερειακή δύναμη επανήλθε. Μάλιστα, με την ανάδειξη του Αχμέτ Νταβούτογλου στη θέση του επικεφαλής της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, ο νεοοθωμανισμός άρχισε να εφαρμόζεται και πρακτικά.

Η Τουρκία επί της εποχής Ερτογάν κατάφερε να σημειώσει πρόοδο σε πολλούς τομείς. Επίσης, συνεχίζει την ανοδική της πορεία παρά τις όποιες έξωθεν πιέσεις. Στρατιωτικά είναι πολύ ισχυρή εν συγκρίσει με τα υπόλοιπα περιφερειακά κράτη, έχει μια πολύ δυναμική εξωτερική πολιτική με «ανοίγματα» και σε περιοχές που δεν στρεφόταν παλαιότερα, έναν πληθυσμό που συνεχώς αυξάνεται, εγχώρια βιομηχανική και αγροτική παραγωγή και ισχυροποιημένη οικονομία. Κάτι της λείπει όμως για να ολοκληρώσει τα σχέδιά της περί περιφερειακής ανώτερης ισχύος: η ενεργειακή αυτάρκεια. Η τουρκική κυβέρνηση γνωρίζει ότι χωρίς ενέργεια όλα όσα έχει επιτύχει είναι μετέωρα. Φοβάται ότι δεν θα αποκτήσει αυτάρκεια. Συνεπώς, αναγκάζεται να αναπτύξει μια ενεργειακή στρατηγική, ώστε να αποκτήσει την αυτάρκεια που επιδιώκει.

Η «πολυμερής στροφή» του Ερτογάν

Ο Τούρκος πρόεδρος αντιλαμβάνεται εδώ και καιρό ότι οι εξελίξεις ενδέχεται να τον κρατήσουν εκτός ενεργειακού παιχνιδιού στη Μεσόγειο. Οι εξελίξεις είναι οι διάφορες συναντήσεις των ηγετών μεσογειακών χωρών πλην της Τουρκίας, η σύσφιγξη σχέσεων κάποιων κρατών μεταξύ τους και οι περίτεχνες διπλωματικές  κινήσεις της Κύπρου αναφορικά με την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της. Αξίζει να προστεθούν η στάση των Η.Π.Α. καθώς και οι εξελίξεις στη Συρία.

Όλα αυτά τα γεγονότα έπεισαν την Άγκυρα να ακολουθήσει μια «πολυμερή στροφή», δηλαδή να στραφεί ταυτόχρονα σε πολλές πλευρές ώστε να ενδυναμωθεί η θέση της στον ενεργειακό ανταγωνισμό. Η τουρκική πλευρά ψάχνει τρόπους για να καταφέρει να καταστεί ενεργειακά αυτάρκης σε πολλές μεριές. Εκείνες είναι η ανατολική Μεσόγειος, η Μαύρη Θάλασσα και η Συρία.

Αναφορικά με την ανατολική Μεσόγειο, το ενδιαφέρον της Τουρκίας εστιάζεται στα κοιτάσματα στο Αιγαίο πέλαγος και ανοιχτά της Κύπρου. Οι συνεχείς αμφισβητήσεις των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, οι ακατάπαυστες παραβιάσεις, η «επιθετική» ρητορική και η πλεύση πλοίων για έρευνα δείχνουν μια εντατική προσπάθεια της Τουρκίας να καταφέρει να συνεκμεταλλευτεί τον ορυκτό πλούτο της ανωτέρω θαλάσσιας περιοχής.

Σχετικά με τις τουρκικές κινήσεις στη Μαύρη Θάλασσα, εκείνες αναμένεται να στεφθούν με μεγαλύτερη επιτυχία. Αφενός, ανέκαθεν η Θάλασσα του Μαρμαρά εθεωρείτο μια περιοχή «χαμηλής» συγκρουσιακής έντασης. Αφετέρου, η Τουρκία δεν είχε κάτι να χωρίσει με τις άλλες χώρες της περιοχής. Πλέον, μιας και οι σχέσεις με τη Ρωσία- κυρίαρχο της θαλάσσιας περιοχής- εξομαλύνθηκαν, το τουρκικό εγχείρημα είναι πιο εύκολο. Ήδη, από τον Νοέμβριο, πλωτά μέσα του τουρκικού ναυτικού βρίσκονται ανοιχτά των βόρειων ακτών της τουρκικής επικράτειας για να οριοθετήσουν τη τουρκική «ζώνη» εκμετάλλευσης.

Η Συρία αποτελεί το άλλο στοίχημα του Ερτογάν. Είναι κοινώς γνωστό ότι η τουρκική επέμβαση στη βόρεια συριακή επικράτεια ή αλλιώς στο «συριακό Κουρδιστάν» αποσκοπούσε στο να λύσει ένα πρόβλημα ασφάλειας των Τούρκων που αφορά τους Κούρδους. Με τις δύο επεμβάσεις τους («Ασπίδα του Ευφράτη» και «Κλάδος Ελαίας») πέτυχαν όχι μόνο να περιορίσουν τη κουρδική δραστηριότητα, αλλά και να δημιουργήσουν τουρκικούς θύλακες ώστε να πιέσουν το καθεστώς Άσσαντ και να ιδρύσουν στο μέλλον ψευδοκράτος για να αποκτήσουν στρατηγικό βάθος. Μέσα σε όλα αυτά, ενυπάρχει και μια άλλη, όχι τόσο εμφανής, επιδίωξη. Εκείνη αφορά πάλι την ενέργεια. Ο τουρκικός στρατός έφτασε έξω από το Χαλέπι όπου και σταμάτησε. Οι περιοχές που κατέχει, βρίσκονται πλησίον της συριακής πόλης. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Από το Χαλέπι και διαμέσου των συριακών εδαφών που ελέγχει τώρα ο τουρκικός στρατός, έμελλε να περάσει η προέκταση του «Αραβικού Αγωγού» («Arab Gas Pipeline») που θα μετέφερε φυσικό αέριο με τερματικό σταθμό τη πόλη Κιλίς της Τουρκίας. Η προέκταση του δεν έγινε ποτέ. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα γίνει στο μέλλον. Με τη τουρκική παρουσία εκεί, η Τουρκία θα καταφέρει να εισάγει ενέργεια. Δεν είναι τυχαίο ούτε ότι συνεργάζεται στη Συρία με τη Ρωσία ούτε ότι προσέγγισε τη νόμιμη συριακή κυβέρνηση. Ο Ερτογάν φαίνεται να αποβλέπει τη συμμετοχή της χώρας του στο ενεργειακό παιχνίδι στη Μέση Ανατολή[i].

Αντί Επιλόγου

Είναι εμφανές ότι η Τουρκία κινείται βάσει σχεδιασμού βραχυπρόθεσμου, μεσοπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου. Στρέφεται σε πολλές πλευρές προκειμένου να αποκτήσει πρόσβαση σε ενεργειακά κοιτάσματα.

Η αμερικανική υποχώρηση από τη Συρία είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τη Τουρκία. Της δίνεται η δυνατότητα να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής της με τις «ευλογίες» και της Μόσχας. Επίσης, μέσω της Ρωσίας, δύναται να αποκτήσει πρόσβαση στο ενεργειακό παιχνίδι σε Μαύρη Θάλασσα και Συρία. Η ελληνική πλευρά θα πρέπει να βολιδοσκοπήσει πολύ προσεκτικά τις τουρκικές κινήσεις ώστε να διασφαλίσει τα συμφέροντά της. Αρκεί να γνωρίζει ότι για την Άγκυρα τίποτα δεν είναι τυχαίο.

 

 

 

[i]  Μια σημείωση είναι σημαντική εδώ. Σύμφωνα με πληροφορίες, οι κουρδικές περιοχές που έχει καταλάβει ο τουρκικός στρατός είναι μόνο η αρχή. Πιθανόν, σκοπεύει να επεκτείνει σε ολόκληρη τη βόρεια Συρία τη παρουσία και επιρροή του. Αν γίνει αυτό, όχι μόνο πλήττει ανεπανόρθωτα τους Κούρδους, αλλά στη βορειοανατολική Συρία υπάρχουν κοιτάσματα πετρελαίου, τα οποία θα περάσουν στα χέρια της Άγκυρας.

Share Button

Νίκος Παναγιωτίδης

Στις 30 Noεμβρίου του 1963 ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και πρώτος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατία (ΚΔ) παρέδωσε στον Τούρκο αντιπρόεδρο ένα υπόμνημα με 13 προτάσεις που θα καταστούσαν λειτουργικό το σύνταγμα της ΚΔ και θα δημιουργούσαν ομαλές συνθήκες για την εύρυθμη λειτουργία της πολιτικής διεργασίας στη νεότευκτη KΔ.
ΟΙ Τουρκοκύπριοι (ΤΚ) με τα υπερπρονόμια που είχαν πετύχει βραχυκύκλωναν την πολιτική διεργασία στη νήσο. Συγκεκριμένα, τον Μάιο του 1961 αρνήθηκαν να ψηφίσουν τους φορολογικούς νόμους, ενώ τον Οκτώβρίο του ιδίου έτους ο Αντιπρόεδρος Κουτσιούκ έθεσε βέτο για τη δημιουργία ενιαίου Κυπριακού στρατού. Οι Τουρκοκύπριοι χρησιμοποιούσαν τα υπερπρονόμια τους για να πετύχουν παραχωρήσεις σε άλλα πεδία όπως η αξίωση τους για την εγκαθίδρυση χωριστών δήμων στις 5 πόλεις της νήσου. Πέραν του διοικητικού διαχωρισμού αξίωναν συγκεκριμένα γεωγραφικό διαχωρισμό των δήμων κάτι που δημιουργούσε πολυποίκιλα προβλήματα και ήταν αντιθετο με το άρθρο 173 του Κυπριακού Συντάγματος. Συνέχεια ανάγνωση

Οι προτάσεις του Μακαρίου έγιναν μετά από παραίνεση του Βρετανού Υπάτου Αρμοστή Αρθουρ Κλαρκ. Εχει επικρατήσει σε μέρος της κοινής γνώμης και έχει καταγραφεί και στην βιβλιογραφία ότι η βρετανική παραίνεση προς τον Μακάριο ήταν δόλια με σκοπό την υποδαύλιση διακοινοτικής κρίσης. Αυτή η προσέγιση δεν ευσταθεί αφού δεν επιβεβαιώνεται από το αρχειακό υλικο και την εν γένει έρευνα.
Πιο συγκεκριμένα το Υπουργείο Αποικιών (CRO) ήταν πιο ευαίσθητο σε θέματα κοινοπολιτείας και συνεπώς η στάση που τήρησε στο επίμαχο θέμα δεν ήταν αποθαρρυντική, εν αντιθέσει με το Foreign Office το οποίο ήταν πιο ευαίσθητο στη διεθνή διάσταση του Κυπριακού και στη σχέση με την Άγκυρα στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου.
Ποιες ήταν όμως οι απόψεις του Βρετανού υπάτου αρμοστή; Αν και ο ύπατος αρμοστής δεν υποβλήθηκε σε ορό της αλήθειας για να εξακριβώσουμε τις μύχιες σκέψεις του, τα διαθέσιμα στοιχεία συνηγορούν ότι ο Βρετανός διπλωμάτης πίστευε ότι οι κυπριακή κρίση οφειλόταν στα υπερπρονόμια των Τουρκοκυπρίων και γι’αυτό το το λόγο θεωρούσε ότι αν δεν αναγνωριζόταν αυτό οι Ελληνοκύπριοι θα δρούσαν μονομερώς με αποτέλεσμα την πυροδότηση κρίσης στην Κύπρο. Μετά από διαβουλεύσεις μεταξύ των δύο υπουργείων επικράτησε η άποψη του ύπατου αρμοστή, η οποία και κοινοποιήθηκε στον Μακάριο.
Ας επισημανθεί εδώ ότι το foreign office αποδέχτηκε την αναθεώρηση περιορισμένου εύρους και όχι ριζική μεταβολή του συντάγματος αντιλαμβανόμενο ότι αυτή θα προέκυπτε μετά από διαπραγματεύσεις μεταξύ των δύο κοινοτήτων. Στις 12 Νοεμβρίου του 1963 ο Μακάριος παρέδωσε στον ύπατο αρμοστή τις προτάσεις του οι οποίες δεν διαβιβάστηκαν αυτούσιες στο Λονδίνο, παρά μόνο μερικές από αυτές.

Συγκρουόμενοι στόχοι και επιδιώξεις

Στις 20 Δεκεμβρίου του 1963 ένα τυχαίο περιστατικό στην παλαιά Λευκωσία πυροδότησε την κρίση που έμελλε να οδηγήσει σε έντονη διακυβερνητική διαμάχη και ακολούθως κατάρρευση της συνταγματικής τάξης. Όταν μια παρέα Τουρκοκυπρίων αρνήθηκε να σταματήσει σε ελληνοκυπριακό περίπολο, ακολούθησε διαπληκτισμός και ακολούθως δέχθηκε πυροβολισμούς με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ένας ΤΚ και μια ΤΚ πόρνη. Όπως εύστοχα έγραψε αργότερα η εφημερίδα Πατρις, 21.12.1966 « Φονεύθηκε μια πόρνη και κατέρρεευσε ένα κράτος».
Μετά το συμβάν ακολούθησαν σφοδρές διακοινοτικές συγκρούσεις με τους ΤΚ να συγκεντρώνονται σε 6 μεγάλους θύλακες που αντιστοιχούσαν στο 4,86 % του εδάφους του νησιού. Την ίδια ώρα οι ΤΚ αποχώρησαν από τη Βουλη των Αντιπροσώπων, το Υπουργικό Συμβούλιο και τη Δημόσια Υπηρεσία.Στο όλο σκηνικό προστίθετο η δεύτερη τουρκική απειλή για εισβολή στην Κύπρο (η πρώτη ήταν το 1958 μετά τις τότε διακοινοτικές ταραχές).
Πρέπει να σημειωθεί ότι το κλίμα στην Κύπρο ειχε δυναμιτιστεί από τον τον Μάρτιο του 1962 όταν άγνωστοι τοποθέτησαν βόμβες σε δυο τουρκικά τεμένη στην ελληνική συνοικία στη Λευκωσία με αποτέλεσμα οι δυο πλευρές να αλληλοκατηγορούνται για το συμβάν.Λίγο αργότερα διαφάνηκε ότι οι βόμβες τοποθετήθηκαν από ΤΚ εθνικιστές για να δημιουργηθεί διακοινοτική κριση.
Ως προς την τουρκοανταρσία, αυτό που εκπλήσσει τον ερευνητή είναι η αστραπιαία και οργανωμένη αντίδραση τους. Πιο συγκεκριμένα, οι Τουρκοκύπριοι άρχισαν να εισαγάγουν οπλισμό –είναι γνωστή η υπόθεση του πλοιαρίου Ντενίζ τον Οκτώβριο του 1959- ο οποίος ανήλθε στις 10000 τεμάχια. Aς σημειώθει ότι περίπου δυο χρόνια μετά την υπογραφή των συμφωνιών οι Τούρκοι συνέχιζαν την εισαγωγή οπλισμού. Εξάλλου, σύμφωνα με έγγραφο που βρέθηκε στο γραφείο του Τουρκοκύπριου υπουργού Άμυνας Οσμαν Ορέκ οι ΤΚ αποδέχτηκαν τις συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου ως μεταβατικό στάδιο. Επιπλέον, στο έγγραφο προστίθετο πως θα επιδιωκόταν η σύγκρουση ούτως ώστε τα Ηνωμένα Έθνη να πειστούν για την διχοτόμηση.
Από την πλευρά τους, οι Ελληνοκύπριοι δημιούργησαν την οργάνωση Ακρίτας με πρόεδρο τον Πολύκαρπο Γιωρκάτζη και υπαρχηγούς τον Γλάυκο Κλήρίδη και τον Τάσσο Παπαδόπουλο. Στόχος της οργάνωσης ήταν να σταλεί σε διεθνές επίπεδο το μήνυμα ότι οι συμφωνίες Ζυρίχης Λονδίνου δεν ήταν δίκαιες και ότι η αναθεώρηση τους αποτελει επιτακτική ανάγκη.
Στο δεύτερο μέρος του εγγράφου της οργάνωσης τονιζόταν η ιδέα της αναγκαστικής τροποποίησης του συντάγματος «εστω και μονομερώς» αν αυτό απαιτείτο από τις περιστάσεις. Αν και η χρονική αλληλουχία των γεγονότων φαίνεται να δικαιώνει την ελληνοκυπριακή θέση ότι η οργάνωση είχε αμυντικό χαρακτήρα η πρόνοια του σχεδίου Ακρίτας στο κεφάλαιο «τακτική» «για κήρυξη της ενώσεως» έδειχνε κακοπιστία. Γιατί είναι ένα πράγμα το δικαίωμα στην αυτοάμυνα και άλλο να αντιμετωπίσεις την παρανομία με ένα παράνομο και ανεφάρμοστο- όπως έδειξαν τα μετέπειτα τραγικά γεγονότα- αίτημα για Ενωση με τον μητρικό κορμό.

Μεγάλες Δυνάμεις και «διαίρει και βασίλευε»

Η σφοδρή διακοινοτική κρίση έδωσε την ευκαιρία στις Μεγάλες Δυνάμεις ΗΠΑ και Βρετανία να επαναπροσδιορίσουν τους στόχους τους που αυτή την φορά θα αποσκοπούσαν στην κατάργηση της ΚΔ και στη θεσμοθέτηση της διχοτόμησης.
Αποκαλυπτική των προθέσεων των ΗΠΑ ήταν η προτροπή του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών Τζιορτζ Μπολ προς τον επικεφαλής των τριμερών περιπόλων ανακωχής Μαρτιν Πάκαρτ ο οποίος επιχειρούσε να εξομαλύνει την κατάσταση σε μικτά χωριά, αρκετές φορές με επιτυχία. Του ανέφερε συγκεκριμένα « Δεν κατάλαβες γιε μου; Εδώ ο στόχος μας δεν είναι η επανένωση, αλλά η διχοτόμηση».
Τα πράγματα στην Κύπρο ακολούθησαν επικίνδυνες ατραπους όταν τον Ιανουάριο του 1964 στο Λονδίνο επιχειρήθηκε από τους αγγλοαμερικάνους δια του ούτω καλούμενου σχεδίου Σαντυς – Μπολ να παραμεριστεί η διεθνώς αναγνωρισμένη ΚΔ και η Κύπρος να καταστεί ένα οιονεί προτεκτοράτο μεγάλο δυνάμεων μέσω μιας πολιτικής επιτροπής στην οποία η ΚΔ δεν θα εκπροσωπείτο.
Ακολούθως, οι ΗΠΑ η ανερχόμενη ηγεμονική δύναμη του ψυχροπολεμικού διεθνούς συστήματος θα επιχερήσει μέσω του Αμερικανού απεσταλμένου του Ντην Άτσεσον να καταλύσει την ΚΔ.Το σχέδιο που εστίαζε στην επίφαση είχε στην πρωμετοπίδα του την Ένωση, αλλά ως περιεχόμενο την διχοτόμηση μέσω της διπλής ένωσης.
Καταληκτικά εν είδει συμπεράσματος, Έλληνες και Τούρκοι αποδέχτηκαν την Ζυρίχη όταν εμφανίστηκαν χειρότερες επιλογές στον ορίζοντα, για τους μεν η Ένωση και για τους δε η διχοτόμηση. Ωστόσο οι φυγόκεντρες τάσεις φάνηκαν πολύ πιο δυνατές από την ροπή και τη δυναμική που θα μπορούσε να αναπτύξει το κοινό όραμα για μια ενιαία ανεξάρτητη ΚΔ.Όπως φαίνεται και από την παρούσα διαπραγμάτευση και τις θέσεις των ΤΚ για πολλαπλά βέτο σε όλο το φάσμα των κυβερνητικών λειτουργιών, αλλά και εγγυητικά δικαιώματα η έλλειψη κοινού εδάφους για την επανένωση συνεχίζεται.

1 2 3 8