για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία
Συνέβη σήμερα
Συνέβη σήμερα
Μεγεθύνσεις
Μεγεθύνσεις
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
Προσεγγίσεις
Προσεγγίσεις
Γεωπολιτική
Γεωπολιτική

Κυπρος

Share Button

By Angeliki Charalampopoulou, Researcher in Center for Eastern Studies, Panteion University
Shortly after blocking ENI’s vessel from drilling, Turkish President Erdogan returns with “the sequel of the show”. By condemning Greek-Cypriot practice of rightful engagement in Cypriot exclusive economic zone (EEZ) and justifying Turkey’s blockage of private companies practicing their resulting rights from bilateral contract with Cypriot government, concludes that these “”had hopefully been instructive for some who saw an opportunity to start unilateral moves in the region when Turkey is engaged in anti-terrorism operations elsewhere.” Συνέχεια ανάγνωση

Undoubtedly by now, Erdogan’s stance on several issues commencing from his EU relations, USA relations up to his engagement in his “backyard”, nobody in the world would doubt his motives. Taking the above into consideration, it should be crystal clear to the Cypriot government and all the involved parties (ENI, ExxonMobil, Qatar Petroleum) that any involvement of the Turkish-Cypriots –which directly involves Turkey – will not only stall the drilling processes –increasing the cost that way- but will also create a vicious circle with unpredictable outcome.
Thus, even if Cypriot government would be considered conciliatory recalling Cypriot President’s Anastasiades statement that Turkish Cypriot community is entitled to the island’s natural resources, this specific dispute could either trap the Greek-Cypriots in a new round of pressing negotiations with dangerous and concessive results against them or fuel the tension between the island and the neighboring country resulting to the isolation of both as “a disputed area” drawing away the island’s economic growth.
Share Button

Δρ. Νικόλας Παναγιωτίδης

Πολλοί είναι εκείνοι-μεταξύ αυτών και ο γράφων- που εναπέθεσαν ελπίδες στο ζήτημα της ανακάλυψης Φυσικού Αερίου στην Κυπριακή ΑΟΖ για επίλυση του Κυπριακού.
Αυτή η συλλογιστική στηρίχθηκε στη λογική ότι τα κοιτάσματα στην κυπριακή ΑΟΖ είναι στρατηγικά και συνεπώς η διαμόρφωση μιας ορθολογικής υψηλής στρατηγικής με κεντρικό άξονα τους υδρογονάνθρακες θα βοηθούσε στην επίλυση του εθνικού μας προβλήματος. Συνέχεια ανάγνωση

Ωστόσο όπως φαίνεται-μέχρι στιγμής τουλάχιστον- συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Το Φυσικό Αέριο ενισχύει τις υπάρχουσες διαφωνίες και εντάσεις στην περιοχή αντί να επενεργει ως όχημα ειρήνης, σταθερότητας και συνεργασίας.
Από επιστημονικής σκοπιάς το θέμα της ενέργειας μπορεί να προσεγγιστεί από δύο οπτικές γωνίες. Η μια είναι η φιλελεύθερη θεωρία των διεθνών σχέσεων, η οποία θεωρεί ότι το θέμα των υδρογονανθράκων μπορεί να προκαλέσει ευρύτερες συνεργασίες μεταξύ των κρατών τα οποία στο τέλος της ημέρας θα νιώσουν ικανοποίηση από το διαμερισμό των μελλοντικών οικονομικών μερισμάτων. Αυτή η προσέγγιση όμως έχει περιορισμούς καθώς προσκρούει στον παράγοντα « τουρκικός ηγεμονισμός».
Από την άλλη, υπάρχει η ρεαλιστική σχολή σκέψης που υποδεικνύει ότι το όποιο οικονομικό όφελος από τους υδρογονάνθρακες επαυξάνει την οικονομική ισχύ ενός εκάστου των κρατών που προσπορίζονται το όφελος. Συνεπώς, κατ’ αυτή την άποψη, το φυσικό άεριο προστίθεται στη σωρευτική ισχυ των κρατών. Επιπρόσθετα, οι ρεαλιστές εντάσσουν τα ενεργειακά ζητήματα στα θέματα ενεργειακής ασφαλείας των κρατών.
Πρέπει εδώ να υπογραμμίσουμε ότι η ρεαλιστική σχολή σκέψης αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό το επιχείρημα της νεοφιλελευθερης για συνολική ικανοποίηση των δρώντων καθώς όπως επισημαίνει το όλο θέμα προσκρούει στο δίπολο σχετικά- απόλυτα κέρδη. Με πιο απλά λόγια, τα κράτη δεν ενδιαφέρονται μόνο για πόσο θα κερδίσουν από μια ενδεχόμενη οικονομική συνεργασία σε απόλυτους όρους, αλλά πόσο θα κερδίσουν οι γειτόνες τους.
Στην περίπτωση της Κύπρου το όλο ζήτημα καθίσταται ακόμη πιο περίπλοκο καθώς αφορά μια ενδεχόμενη συνεργασία μεταξύ δρώντων άνισης ισχύος. Συγκεκριμένα, αφορά την Τουρκία η οποία επιδεικνύει αναθεωρητικές τάσεις τόσο στο Αιγαίο, όσο και στην Κύπρο αλλά και στην ευρύτερη γειτονία της, όπου επιδωκεί να κασταστει περιφερειακη ηγεμονική δύναμη. Ένα άλλο θέμα που περιορίζει τη συνεργασία κρατικών δρώντων είναι ο φόβος της εξαπάτησης (cheating).
Πως μπορεί η Κυπριακή Δημοκρατία (ΚΔ) να εμπιστευτεί μια ενεργειακή συνεργασία με την Τουρκία π.χ. με την διοχέτευση του κυπριακού φυσικού αερίου στην Ευρώπη μεσω αυτής όταν η τελευταία επιδεικνύει την συγκεκριμένη στρατηγική συμπεριφορά;
Θωρούμε ότι στην περίπτωση της Κύπρου, επιχειρήθηκε να υπάρξει ένας συγκερασμός μεταξύ των δύο προσεγγίσεων. Από την μια πλευρά προτάχθηκε και προτάσσεται το επιχειρημα προς την Τουρκία ότι«αν δεν συνεργαστεί για επίλυση του Κυπριακού, θα έχει πολλά να χάσει». Από την άλλη, γίνεται μια προσπάθεια μέσω των εργαλείων του ρεαλισμού, δηλαδή της αποτροπής, η Κύπρος να χτίσει περιφερειακές συμμαχίες στην περιοχή, οι οποίες θα αυξήσουν την διαπραγματευτική, θα της επιτρέψουν να προβεί στις γεωτρήσεις και να διασφαλίσει τα ενεργειακά της συμφέροντα.
Ωστόσο, ο εκβιασμός της Άγκυρας στο οικόπεδο 3 έδειξε ότι δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Η Τουρκία έδειξε ότι είναι διατεθειμένη να ασκήσει ένοπλη βία για να τερματίσει τις γεωτρήσεις, καθιστώντας το όλο ζήτημα αντικείμενο εκβιασμού για να επιβάλει τις δικές τις απόψεις τόσο στο Κυπριακό, όσο και στο ευρύτερο ζήτημα της διαχείρισης του φυσικού αερίου.
Αν εστιάσουμε σε άλλες περιπτώσεις διμερών διαφορών όπου επιχειρήθηκε η ενέργεια να δράσει ως καταλύτης για επίλυση συγκρούσεων μεταξύ τα αποτελέσματα είναι απογοητευτικά. Η πρόταση του Κλίντον για την κατασκευή αγωγού που θα μετέφερε αζερικό πετρέλαιο διαμέσου του Ναγκόρνο- Καραμπάχ και της Αρμενίας στην Τουρκία, ναυάγησε. Την ίδια κατάληξη είχε η πρόταση για κατασκευή αγωγού φυσικού αερίου Ιράν- Πακιστάν – Ινδίας, αφού η Ινδία αρνήθηκε να συμμετάσει επικαλούμενη ζητήματα ασφάλειας.
Σε κάθε περίπτωση πάντως δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι η ΚΔ αντιμετωπίζει πρόβλημα ασφάλειας λογώ της κατοχής του εδάφους της από τον στρατό μιας χώρας με έντονες αναθεωρητικές τάσεις. Το κίνητρο της ΚΔ πρέπει είναι η ορθή επίλυση του Κυπριακού. Είναι και τα κέρδη από το φυσικό αέριο σημαντικά, ειδικά σε μια περίοδο δημοσιονομικής κρίσης, αλλά όχι το μείζον. Το μείζον είναι η επίλυση του εθνικού μας προβλήματος και μακάρι το φυσικό αέριο να δράσει καταλυτικά προς αυτή την κατεύθυνση.

 

Share Button

του: Δρος. Νικόλα Παναγιωτίδη, Επιστημονικού Συνεργάτη Κ.Α.Ν.Σ.

Η τουρκική αναθεωρητική στρατηγική και επιχειρησιακή τακτική εις βάρος των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και της Ελλάδας δεν είναι νεοφανής, αλλά πάει δεκαετίες πίσω. Τον Νοέμβριο του 1973 αποτελεί το έτος γένεσης της αμφισβήτησης της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Τότε ήταν που η Τουρκία παραχώρησε στην Τουρκική Εταιρεία Πετρελαίων 27 άδειες έρευνας για ανεύρεση υδρογονανθράκων δυτικά νησιών του Αιγαίου εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Μερικούς μήνες μετά αποδέσμευσε την επεκτατική της ισχύ καταλαμβάνοντας το 37 τοις εκατό του κυπριακού εδάφους και κατακρεουργώντας την διοικητική και συνταγματική δομή της νήσου με ότι αυτό συνεπάγετο για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Κύπρο.
Πρόσφατα στις αρχές Φεβρουαρίου η τουρκική στρατηγική υλοποιήθηκε με τον εκβιασμό της Άγκυρας στην κυπριακή ΑΟΖ αφού δια του πολεμικού της ναυτικού εμπόδισε την γεώτρηση στο οικόπεδο 3 της Κυπριακής ΑΟΖ. Η τουρκική αναθεωρητικη στρατηγική ερείδεται σε δύo κύριες συνιστώσες: Συνέχεια ανάγνωση

1) Αμφισβήτηση του διεθνούς δικαίου.

2) Εκβιασμός-Εξαναγκαστική διπλωματία.

Αιγαίο

Όσον αφορά τα νησιά του Αιγαίου αλλά και την Κύπρο η Τουρκία αμφισβητεί το διεθνές δίκαιο και συγκεκριμένα τη Σύμβαση για δίκαιο της θαλάσσης του 1982 προτάσσοντας τη θέση ότι δεν είναι συμβαλλόμενη σε αυτή κράτος. Ωστόσο, η εν λόγω σύμβαση δημιουργεί έννομες υποχρεώσεις και για την Τουρκία, η οποία δεσμεύεται από το διεθνές εθιμικό δίκαιο.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το άρθρο 121 (2) της σύμβασης για το διεθνές δίκαιο της θάλασσας όλα τα νησιά δικαιούνται αιγιαλίτιδας ζώνης (χωρικά ύδατα), υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. Ειδικά ως προς το θέμα της αιγιαλίτιδας ζώνης η Τουρκία θεωρεί ότι τυχόν επέκταση του στα 12 ν.μ. αποτελεί Casus Belli (βλ. Απόφαση τουρκικής βουλής 1995). Ας σημειωθεί ότι η Τουρκία επεξέτεινε τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. στον Εύξεινο Πόντο και σε μέρος της Μεσογείου.
Η Τουρκιά θεωρεί τυχόν επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. θα καταστήσει το Αιγαίο «ελληνική λίμνη». Με το ισχύον καθεστώς η Ελλάδα ασκεί κυριαρχία στο 35% των υδάτων, ενώ η Τουρκία στο 9%. Αν ισχύσει καθεστώς 12 ν.μ. η Ελλάδα θα ασκεί κυριαρχία στο 64 % εκατό του Αιγαίου, ενώ η Τουρκία στο 10.
Όσον αφορά δε την υφαλοκρηπίδα η ¨Άγκυρα προβάλλει κυρίως γεωλογικά επιχειρήματα. Μεταξύ άλλων προβάλλει το επιχείρημα ότι το Αιγαίο αποτελεί ημίκλειστη θάλασσα, ενώ τα νησιά του αποτελούν εξάρσεις του βυθού που συγγενεύουν γεωλογικά με την Ανατολία.
Συναφώς η Τουρκία επιχειρεί την πολιτικοποίηση μια νομικής διαφοράς αρνούμενη τη δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
Η τουρκική αναθεωρητική πολιτική κορυφώθηκε με τις δυο ελληνοτουρκικές κρίσεις του 1987 και 1996 στα Ίμια, όπου προτάχθηκε από Τούρκους αξιωματικούς η θεωρία περί « γκρίζων ζωνών». Αλλά και στις μέρες μας επί Ερντογάν η Τουρκία επανήλθε εκ νέου με την αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάνης αξιώνοντας των σφετερισμό συγκεκριμένων νησιών και νησίδων που θεωρεί ότι της ανήκουν γιατί δεν αναφέρονται ονομαστικά στην εν λόγω Συνθήκη.
Ωστόσο, η Ελλάδα και η Κύπρος κατέχουν ένα άριστο διεθνονομικό οπλοστάσιο που τις θωρακίζει εναντίον της τουρκικής αναθεωρητικής στρατηγικής.Συγκεκριμένα, με βάση το άρθρο 15 της Συνθήκης της Λωζάνης η Τουρκία παραιτήθηκε των δικαιωμάτων της από 14 νησία του Αιγαίου που ανήκουν στο σύμπλεγμα των Δωδεκανήσων και των εξαρτωμένων τους νησίδων (περιλαμβανομένων των Ιμίων) υπέρ της Ιταλίας. Τα νησιά αυτά εκχωρήθηκαν στην Ελλάδα ως διάδοχο κράτος με βάση την Συνθήκη των Παρισίων του 1947 (άρθρο 14).
Τέλος, όπως προκύπτει από το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάνης η Τουρκία παραιτήθηκε κάθε δικαιώματος επί των νήσων που βρίσκονται σε απόσταση μεγαλύτερη των 3 μιλίων από την ασιατική ακτή, πλην της Ίμβρου και της Τενέδου. Τα Ίμια απέχουν από τις ασιατικές ακτές 3,7 μίλια. Άρα λοιπόν, οι νομικές θέσεις της Ελλάδας είναι σαφείς και αδιαμφισβήτητες.

Κύπρος

Η τουρκική υψηλή στρατηγική δεν διαχωρίζει το Αιγαίο από την Κύπρο θεωρώντας τα ενιαίο γεωπολιτικό χώρο και χρησιμοποιώντας την ίδια αναθεωρητική τακτική. Συναφώς, οι τουρκικές θέσεις για τα νησιά του Αιγαίου ισχύουν και για την Κύπρο. Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει στην νήσο Κύπρο χωρικά ύδατα, συνορεύουσα ζώνη υφαλοκρηπίδα, ΑΟΖ. Ωστόσο κατά παρανοϊκό τρόπο το 2011 συνομολόγησε με τα κατεχόμενα συμφωνία οριοθέτησης υφαλοκρηπίδας.
Συνακόλουθα, η Άγκυρα δεν αναγνωρίζει τις συμφωνίες που έχει συνομολογήσει η Κύπρος με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και το Λίβανο. Θεωρεί ότι τα τεμάχια 1, 4, 5, 6 και 7 εμπίπτουν στην τουρκική υφαλοκρηπίδα, ενώ τα τεμάχια 8,9, 2, 3 και 12 είναι αδειοδοτημένα εκ μέρους της Τουρκίας στην τουρκική εταιρεία πετρελαίου για έρευνα.
Η Τουρκία με την τακτική του εκβιασμού τερμάτισε την γεώτρηση στον στόχο «σουπιά» στο τεμάχιο 3 στην Κυπριακή ΑΟΖ επικαλούμενη τα συμφέροντα των τουρκοκυπρίων και αξιώνοντας τη συνδιαχείριση του φυσικού αέριου.

Τουρκικοί στόχοι

Όπως αναφέραμε και σε προηγούμενη αρθρογραφία μας η Τουρκία θεωρεί ότι η Κύπρος βρίσκεται στο ζωτικό της χώρο, η οποία ως βάση- αεροπλανοφόρο ελέγχει τις υδάτινες οδούς στον κόλπο του Άντεν, στα στενά του Ορμούζ μαζί με τον περσικό Κόλπο και την Κασπία θάλασσα, τις πιο σημαντικές οδούς που συνδέουν την Αφρική με την Ευρασία.
Ο θεωρητικός των Ισλαμιστών και Αχμετ Νταβούτογλου επηρεάστηκε αρκετά από τον πιο δημοφιλή θεωρητικό επί ναυτικών θεμάτων, Θάιερ Μάχαν, ο οποίος είχε ταυτίσει την αναβίβαση μιας χώρας στο στάτους της Μεγάλης Δύναμης με την θαλάσσια ισχύ.Όπως υποδεικνύει ο Μάχαν θαλάσσια και η οικονομικής ισχύς είναι αλληλένδετες. Κατά τον Νταβούτογλου η Τουρκία πρέπει να εκσυγχρονίσει τον στόλο της και να γίνει υπολογίσιμη ναυτική δύναμη. Η Κύπρος εκλαμβάνεται από τους ισλαμιστές ως γεωπολιτικό εργαλείο εξυπηρέτησης των ευρύτερων τους γεωστρατηγικών σχεδιασμών.
Το πολλά υποσχόμενο κοίτασμα στο στόχο Καλυψώ δυνητικά μεταβάλλει υπέρ της Κύπρο τους γεωοικονομικούς συσχετισμούς αφού η γεωλογική του δομή προσομοιάζει με του Ζορ, το κοίτασμα Μαμούθ της Αιγύπτου. Η εν λόγω η εξέλιξη θορύβησε την Άγκυρα η όποια δεν επιθυμεί να καταστεί η Α. Μεσόγειος εναλλακτικός ενεργειακός διάδρομος.
Ως γνωστόν η Άγκυρα εποφθαλμιά το κυπριακό φυσικό αέριο. Λαμβάνοντας υπόψη το το δόγμα του θεωρητικού των Ισλαμιστών Αχμετ Νταβούτογλου – το οποίο δεν έχει αποκηρυχθεί μέχρι στιγμής από την τουρκική διακυβέρνηση-είναι εύκολο να αντιληφθεί κάποιος την τουρκική στοχοθεσία. Ένας από τους άξονες του ούτω καλούμενου στρατηγικού βάθους του Νταβούτογλου είναι ο γεωοικονομικός. .Το να καταστεί η Τουρκία σημαντικός ενεργειακός κόμβος θα την ενισχύσει τόσο σε οικονομικό, αλλά και σε γεωπολιτικό επίπεδο ενδυναμώνοντας τις νεο0θωμανικές βλέψεις της. Kατά τον Νταβούτογλου η Τουρκία αποτελεί γεωπολιτικό κέντρο και όχι περιφέρεια. Όπως έχουμε αναφέρει σε προηγούμενες αναλύσεις μας η εν λόγω τουρκική στοχοθεσία ελαχιστοποιεί τις προοπτικές δίκαιης επίλυσης του προβλήματος.

 

Share Button

Δρ. Νίκος Παναγιωτίδης: Δημοσιογράφος, Διεθνολόγος, Eξωτερικός Συνεργάτης Κ.Α.Ν.Σ.

Ασχέτως ποια λύση ο κάθε πολίτης πιστεύει ότι είναι η ιδανική για επίλυση του χρόνιου Κυπριακού προβλήματος, ουδείς μπορεί πρέπει πλέον να αμφιβάλλει για τους στόχους της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και για το γεγονός πως αυτοί οι στόχοι δυσχεραίνουν τα μέγιστα τις όποιες προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος. Η στρατηγική συμπεριφορά του τουρκικού κράτους, με προεξάρχον το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό και τα εμπόδια που προβάλλει στη διενέργεια της γεώτρησης στο Οικόπεδο 3, αυτό καταμαρτυρά. Συνέχεια ανάγνωση

Η εκτράχυνση της τουρκικής αναθεωρητικής συμπεριφοράς όπως εκδηλώθηκε και κοντά στα Ίμια με τον εμβολισμό του σκάφους του ελληνικού Λιμενικού δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης του προαναφερθέντος. Τι επιδιώκει όμως η Τουρκία και ποιοι οι στρατηγικοί στόχοι της σε αυτήν τη φάση;

Πριν υπεισέλθουμε σε αυτό το θέμα όμως ας εξετάσουμε λίγο την τουρκική στοχοθεσία η οποία, όπως διαπιστώνει ο καλόπιστος παρατηρητής, είναι ασυμβίβαστη με την όποια δίκαιη –έστω υπό τις περιστάσεις– επίλυση του Κυπριακού.

Το τουρκικό πολιτικό κατεστημένο βλέπει τη διευθέτηση του Κυπριακού μέσα από στρατηγικό φακό και επιθυμεί την υποταγή του όλου θέματος στις ηγεμονικές αξιώσεις της Τουρκίας. Όπως επισημαίνει ο ιδεολόγος των ισλαμιστών και πρώην πρωθυπουργός Αχμετ Νταβούτογλου, η Κύπρος εντάσσεται γεωπολιτικά στον ζωτικό χώρο της Τουρκίας. Πιο συγκεκριμένα, θεωρεί ότι η Κύπρος έχει κεντρική θέση στον παγκόσμιο χάρτη βρισκόμενη σε ίση απόσταση από τρεις ηπείρους, την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική.

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Νταβούτογλου, όποιος αγνοεί την Κύπρο δεν μπορεί να είναι ενεργός στην παγκόσμια πολιτική και δεν μπορεί να ασκήσει περιφερειακή στρατηγική.

Άρα λοιπόν εξάγεται το συμπέρασμα ότι προτεραιότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής δεν είναι η λύση του προβλήματος, αλλά η εξυπηρέτηση των γεωστρατηγικών βλέψεων της Τουρκίας. Η τουρκική γεωστρατηγική πρέπει να μας διδάξει πολλά. Φυσικά, αυτό ουδόλως σημαίνει ότι εμείς δεν πρέπει να συνεχίσουμε να επιδιώκουμε το διάλογο για την επίλυση του προβλήματος. Ωστόσο, πρέπει σε κάθε προσπάθεια επίλυσης να συνυπολογίζεται σοβαρά και αυτή η μεταβλητή.

Επιστρέφοντας στις στρατηγικές επιδιώξεις της Τουρκίας, συνοψίζονται σε διχοτόμηση του Αιγαίου σε δύο μέρη, εγκλωβίζοντας τα ελληνικά νησιά σε τουρκική υφαλοκρηπίδα, αφού η τουρκική θέση για το θέμα είναι ότι τα νησιά δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδας – μια θέση αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο και τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θαλάσσης του 1982.

Όσον αφορά το Κυπριακό, η Άγκυρα αποσκοπεί στον εξαναγκασμό της ΚΔ να τερματίσει το γεωτρητικό της πρόγραμμα και να επανέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με ακόμα πιο αδύνατη διαπραγματευτική θέση, αποδεχόμενη πολλές από τις τουρκικές θέσεις. Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι η Τουρκία εποφθαλμιά το κυπριακό φυσικό αέριο και επιδιώκει τη μεταφορά του μέσω αγωγού στην Τουρκία και από εκεί στην Ευρώπη. Ένας από τους κύριους άξονες του δόγματος του «στρατηγικού βάθους» του Νταβούτογλου είναι ο γεωοικονομικός, που θέλει την Τουρκία να μετεξελίσσεται σε σημαντικό ενεργειακό κόμβο στην περιοχή της. Μέσα από αυτό το πρίσμα αντικρίζουν το κυβερνών AKP και ο Ερντογάν τη διαχείριση του κυπριακού φυσικού αερίου.

Παρά τα όσα έχουν εκτεθεί πιο πάνω, κατά την ταπεινή μας γνώμη η ΚΔ πρέπει να συνεχίσει να επιδιώκει λύση του Κυπριακού εδραζόμενη σε τέσσερις βασικές αρχές:

  • Αποχώρηση στρατού και άρση του καθεστώτος εγγυήσεων,
  • Επιστροφή διψήφιου ποσοστού εδάφους για επιστροφή μεγάλου αριθμού προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες,
  • Εφαρμογή των τεσσάρων βασικών ελευθεριών της ΕΕ (διακίνησης, εγκατάστασης, περιουσίας, δικαίωμα κατοικίας),
  • Εσωτερική πολιτειακή οργάνωση που εγγυάται πολιτική σταθερότητα και μηχανισμό αποτελεσματικής επίλυσης αδιεξόδων. Δεν φαίνεται η εκ περιτροπής προεδρία να τυγχάνει ευρείας αποδοχής από τους Ελληνοκύπριους. Αντ’ αυτού, η ρύθμιση για Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο μη προερχομένων από την ίδια κοινότητα (Βλ.Δέσμη Ιδεών Κουεγιάρ, 1989) αποτελεί την πιο ορθολογική επιλόγή στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Μπορούν αυτές οι αρχές να διασφαλιστούν δεδομένων των αναθεωρητικών και νεοοθωμανικών ηγεμονικών αξιώσεων της Τουρκίας; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν όσοι ασκούν πολιτική. Μια πραγματικότητα που θα την βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους σε περίπτωση που ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις.

Share Button

Της Αγγελικής Χαραλαμποπούλου, Κέντρο Ανατολικών Σπουδών

Σε μια αναμενόμενη για πολλούς νίκη του κ.Αναστασιάδη κατέληξε ο χθεσινός 2ος γύρος των προεδρικών εκλογών στη Κύπρο. Με το εκλογικό σώμα να απέχει κατά 28,6 % στον Α’ γύρο – αύξηση 12 μονάδων από εκλογές 2013- και 27 % κατά το Β’ γύρο, τα αποτελέσματα ανέδειξαν τη διχογνωμία στο κυπριακό λαό. Αναλυτικά τα ποσοστά:

Νίκος Αναστασιάδης     A’: 35,51   B’:56%

Σταύρος Μαλάς              A’: 30,24   B’:44%

Νικόλας Παπαδόπουλος  A’: 25,74

Χρίστος Χρίστου              A’: 5,65

Γιώργος Λιλλήκας            A’: 2,18

Με μεγάλη αύξηση των ψηφοφόρων και των 2 υποψηφίων του 2ου γύρου, το εκλογικό σώμα φαίνεται να έστειλε ανάμεικτα μηνύματα. Ειδικότερα με την στήριξη στο κ.Μαλά, υποψήφιο του ΑΚΕΛ, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θέλησε να αναδείξει τη δυσαρέσκεια του στη διακυβέρνηση του ΔΗΣΥ τη τελευταία 5ετία δεδομένων των αρκετά πρόσφατων αναμνήσεων από τη τελευταία προεδρία του ΑΚΕΛ. Συνέχεια ανάγνωση

Σύμφωνα με αναλύσεις οι ψηφοφόροι του κ.Παπαδόπουλου μοιράστηκαν σχεδόν εξίσου στους 2 υποψηφίους του 2ου γύρου. Κυρίαρχο στοιχείο για την επιλογή υποψηφίου εμφανίστηκε η διατήρηση και βελτίωση της οικονομικής ανάπτυξης του νησιού καθώς και το Κυπριακό. Το επιπλέον 14 % των ψήφων στο κ.Μαλά κατά το 2ο γύρο εμφανίζεται ως ποσοστό διαμαρτυρίας απέναντι στο κ.Αναστασιάδη ενώ το επιπλέον 21% στο κ.Αναστασιάδη βασίστηκε στο «γνώριμο» της προηγούμενης προεδρίας και της ασφάλειας που αποπνέει λόγω της μεγάλης βελτίωσης του βιοτικού επίπεδο τη τελευταία 5ετία.