για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία
Συνέβη σήμερα
Συνέβη σήμερα
Μεγεθύνσεις
Μεγεθύνσεις
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
Προσεγγίσεις
Προσεγγίσεις
Γεωπολιτική
Γεωπολιτική

Μεσογειος

Share Button

Δρ. Νίκος Παναγιωτίδης: Δημοσιογράφος, Διεθνολόγος, Eξωτερικός Συνεργάτης Κ.Α.Ν.Σ.

Ασχέτως ποια λύση ο κάθε πολίτης πιστεύει ότι είναι η ιδανική για επίλυση του χρόνιου Κυπριακού προβλήματος, ουδείς μπορεί πρέπει πλέον να αμφιβάλλει για τους στόχους της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής και για το γεγονός πως αυτοί οι στόχοι δυσχεραίνουν τα μέγιστα τις όποιες προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος. Η στρατηγική συμπεριφορά του τουρκικού κράτους, με προεξάρχον το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό και τα εμπόδια που προβάλλει στη διενέργεια της γεώτρησης στο Οικόπεδο 3, αυτό καταμαρτυρά. Συνέχεια ανάγνωση

Η εκτράχυνση της τουρκικής αναθεωρητικής συμπεριφοράς όπως εκδηλώθηκε και κοντά στα Ίμια με τον εμβολισμό του σκάφους του ελληνικού Λιμενικού δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης του προαναφερθέντος. Τι επιδιώκει όμως η Τουρκία και ποιοι οι στρατηγικοί στόχοι της σε αυτήν τη φάση;

Πριν υπεισέλθουμε σε αυτό το θέμα όμως ας εξετάσουμε λίγο την τουρκική στοχοθεσία η οποία, όπως διαπιστώνει ο καλόπιστος παρατηρητής, είναι ασυμβίβαστη με την όποια δίκαιη –έστω υπό τις περιστάσεις– επίλυση του Κυπριακού.

Το τουρκικό πολιτικό κατεστημένο βλέπει τη διευθέτηση του Κυπριακού μέσα από στρατηγικό φακό και επιθυμεί την υποταγή του όλου θέματος στις ηγεμονικές αξιώσεις της Τουρκίας. Όπως επισημαίνει ο ιδεολόγος των ισλαμιστών και πρώην πρωθυπουργός Αχμετ Νταβούτογλου, η Κύπρος εντάσσεται γεωπολιτικά στον ζωτικό χώρο της Τουρκίας. Πιο συγκεκριμένα, θεωρεί ότι η Κύπρος έχει κεντρική θέση στον παγκόσμιο χάρτη βρισκόμενη σε ίση απόσταση από τρεις ηπείρους, την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική.

Όπως χαρακτηριστικά σημειώνει ο Νταβούτογλου, όποιος αγνοεί την Κύπρο δεν μπορεί να είναι ενεργός στην παγκόσμια πολιτική και δεν μπορεί να ασκήσει περιφερειακή στρατηγική.

Άρα λοιπόν εξάγεται το συμπέρασμα ότι προτεραιότητα της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής δεν είναι η λύση του προβλήματος, αλλά η εξυπηρέτηση των γεωστρατηγικών βλέψεων της Τουρκίας. Η τουρκική γεωστρατηγική πρέπει να μας διδάξει πολλά. Φυσικά, αυτό ουδόλως σημαίνει ότι εμείς δεν πρέπει να συνεχίσουμε να επιδιώκουμε το διάλογο για την επίλυση του προβλήματος. Ωστόσο, πρέπει σε κάθε προσπάθεια επίλυσης να συνυπολογίζεται σοβαρά και αυτή η μεταβλητή.

Επιστρέφοντας στις στρατηγικές επιδιώξεις της Τουρκίας, συνοψίζονται σε διχοτόμηση του Αιγαίου σε δύο μέρη, εγκλωβίζοντας τα ελληνικά νησιά σε τουρκική υφαλοκρηπίδα, αφού η τουρκική θέση για το θέμα είναι ότι τα νησιά δεν δικαιούνται υφαλοκρηπίδας – μια θέση αντίθετη με το Διεθνές Δίκαιο και τη σύμβαση για το Δίκαιο της Θαλάσσης του 1982.

Όσον αφορά το Κυπριακό, η Άγκυρα αποσκοπεί στον εξαναγκασμό της ΚΔ να τερματίσει το γεωτρητικό της πρόγραμμα και να επανέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με ακόμα πιο αδύνατη διαπραγματευτική θέση, αποδεχόμενη πολλές από τις τουρκικές θέσεις. Τέλος, πρέπει να σημειωθεί ότι η Τουρκία εποφθαλμιά το κυπριακό φυσικό αέριο και επιδιώκει τη μεταφορά του μέσω αγωγού στην Τουρκία και από εκεί στην Ευρώπη. Ένας από τους κύριους άξονες του δόγματος του «στρατηγικού βάθους» του Νταβούτογλου είναι ο γεωοικονομικός, που θέλει την Τουρκία να μετεξελίσσεται σε σημαντικό ενεργειακό κόμβο στην περιοχή της. Μέσα από αυτό το πρίσμα αντικρίζουν το κυβερνών AKP και ο Ερντογάν τη διαχείριση του κυπριακού φυσικού αερίου.

Παρά τα όσα έχουν εκτεθεί πιο πάνω, κατά την ταπεινή μας γνώμη η ΚΔ πρέπει να συνεχίσει να επιδιώκει λύση του Κυπριακού εδραζόμενη σε τέσσερις βασικές αρχές:

  • Αποχώρηση στρατού και άρση του καθεστώτος εγγυήσεων,
  • Επιστροφή διψήφιου ποσοστού εδάφους για επιστροφή μεγάλου αριθμού προσφύγων στις πατρογονικές τους εστίες,
  • Εφαρμογή των τεσσάρων βασικών ελευθεριών της ΕΕ (διακίνησης, εγκατάστασης, περιουσίας, δικαίωμα κατοικίας),
  • Εσωτερική πολιτειακή οργάνωση που εγγυάται πολιτική σταθερότητα και μηχανισμό αποτελεσματικής επίλυσης αδιεξόδων. Δεν φαίνεται η εκ περιτροπής προεδρία να τυγχάνει ευρείας αποδοχής από τους Ελληνοκύπριους. Αντ’ αυτού, η ρύθμιση για Πρόεδρο και Αντιπρόεδρο μη προερχομένων από την ίδια κοινότητα (Βλ.Δέσμη Ιδεών Κουεγιάρ, 1989) αποτελεί την πιο ορθολογική επιλόγή στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Μπορούν αυτές οι αρχές να διασφαλιστούν δεδομένων των αναθεωρητικών και νεοοθωμανικών ηγεμονικών αξιώσεων της Τουρκίας; Αυτό είναι το ερώτημα που πρέπει να απαντήσουν όσοι ασκούν πολιτική. Μια πραγματικότητα που θα την βρίσκουν συνεχώς μπροστά τους σε περίπτωση που ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις.

Share Button

Της Αγγελικής Χαραλαμποπούλου, Κέντρο Ανατολικών Σπουδών

Σε μια αναμενόμενη για πολλούς νίκη του κ.Αναστασιάδη κατέληξε ο χθεσινός 2ος γύρος των προεδρικών εκλογών στη Κύπρο. Με το εκλογικό σώμα να απέχει κατά 28,6 % στον Α’ γύρο – αύξηση 12 μονάδων από εκλογές 2013- και 27 % κατά το Β’ γύρο, τα αποτελέσματα ανέδειξαν τη διχογνωμία στο κυπριακό λαό. Αναλυτικά τα ποσοστά:

Νίκος Αναστασιάδης     A’: 35,51   B’:56%

Σταύρος Μαλάς              A’: 30,24   B’:44%

Νικόλας Παπαδόπουλος  A’: 25,74

Χρίστος Χρίστου              A’: 5,65

Γιώργος Λιλλήκας            A’: 2,18

Με μεγάλη αύξηση των ψηφοφόρων και των 2 υποψηφίων του 2ου γύρου, το εκλογικό σώμα φαίνεται να έστειλε ανάμεικτα μηνύματα. Ειδικότερα με την στήριξη στο κ.Μαλά, υποψήφιο του ΑΚΕΛ, μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων θέλησε να αναδείξει τη δυσαρέσκεια του στη διακυβέρνηση του ΔΗΣΥ τη τελευταία 5ετία δεδομένων των αρκετά πρόσφατων αναμνήσεων από τη τελευταία προεδρία του ΑΚΕΛ. Συνέχεια ανάγνωση

Σύμφωνα με αναλύσεις οι ψηφοφόροι του κ.Παπαδόπουλου μοιράστηκαν σχεδόν εξίσου στους 2 υποψηφίους του 2ου γύρου. Κυρίαρχο στοιχείο για την επιλογή υποψηφίου εμφανίστηκε η διατήρηση και βελτίωση της οικονομικής ανάπτυξης του νησιού καθώς και το Κυπριακό. Το επιπλέον 14 % των ψήφων στο κ.Μαλά κατά το 2ο γύρο εμφανίζεται ως ποσοστό διαμαρτυρίας απέναντι στο κ.Αναστασιάδη ενώ το επιπλέον 21% στο κ.Αναστασιάδη βασίστηκε στο «γνώριμο» της προηγούμενης προεδρίας και της ασφάλειας που αποπνέει λόγω της μεγάλης βελτίωσης του βιοτικού επίπεδο τη τελευταία 5ετία.

 

 

 

Share Button

Της Αγγελικής Χαραλαμποπούλου, Κέντρο Ανατολικών Σπουδών

Έντονες συζητήσεις έχουν προκληθεί μετά τις τελευταίες εξελίξεις που καταδεικνύουν την διάσταση απόψεων μεταξύ των δυο κεντρικών υποψηφίων για τη Προεδρία, Νίκου Αναστασιάδη(ΔΗΣΥ) και Νικόλα Παπαδόπουλου(ΔΗΚΟ). Το βασικό σημείο διάστασης έγκειται στην αντιμετώπιση του Κυπριακού θέματος, με το κ.Αναστασιάδη να ακολουθεί τη στρατηγική που αναδείχθηκε κυρίως στο Κράνς Μοντάνα υπερασπιζόμενος τη γνωστή λύση της ΔΔΟ ως μοναδική και το Νικόλα Παπαδόπουλο, βάσει του προγράμματος «Νέα Στρατηγική» που δημοσίευσε -όπου δεν αναφέρεται πουθενά η ΔΔΟ- να υιοθετεί μια πιο δυναμική έμμεση προσέγγιση απέναντι στη τουρκική πλευρά. Συνέχεια ανάγνωση

Συγκεκριμένα όπως δήλωσε η εκπρόσωπος Τύπου του επιτελείου του Νίκου Αναστασιάδη, Αννίτα Δημητρίου, «τη βάση της λύσης θέτουν οι Συμφωνίες Κορυφής, τα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και οι ομόφωνες αποφάσεις του Εθνικού Συμβουλίου που έχουν σαν κοινό παρονομαστή τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία (ΔΔΟ), και ως εκ τούτου η ΔΔΟ αποτελεί τη μοναδική βάση λύσης του Κυπριακού». Αντίθετα, η εκπρόσωπος Τύπου του επιτελείου του Νικόλα Παπαδόπουλου, Άννα Κουκκίδου-Προκοπίου, χαρακτήρισε την έκθεση των ΓΓ του ΟΗΕ ως μια από τις χειρότερες για την ε/κ πλευρά ενώ πρόσθεσε πως σε σχέση με την επιδιωκόμενη συμφωνία το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να υπάρξει συμφωνία σε θέματα αρχών. «Δεν μπορεί η Κυπριακή Δημοκρατία να απαιτεί από τους πολίτες της να απεμπολήσουν τα δικαιώματα τους για να φτάσουμε σε λύση του Κυπριακού».
Πράγματι, όπως έχει διαφανεί από τις δεσμεύσεις και τη διεθνή αντιμετώπιση της Κύπρου τα τελευταία χρόνια επί προεδριών Αναστασιάδη και Χριστόφια, η Κύπρος –εναρμονιζόμενη και με την ελληνική πολιτική- ακολουθεί μια ιδιαίτερα υποχωρητική και ενδοτική στάση απέναντι στην Τουρκία, είτε σε επίπεδο θεμάτων Κυπριακού είτε σε επίπεδο ενταξιακών κεφαλαίων ΕΕ-Τουρκίας. Όπως είναι γνωστό βέβαια η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια έχει καταστεί υπέρμαχος του «εξευρωπαισμού» της Τουρκίας και προσαρμογής της μέσω της εισόδου στην ΕΕ στα ευρωπαϊκά ιδεώδη της δημοκρατίας, ισότητας και ελευθερίας. Μια έντονα αισιόδοξη τακτική που μετακυλά το βάρος στην ΕΕ και κυρίως τη Γερμανία, αφήνοντας ήσυχη την εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση να «παπαγαλίζει» τη σωτηρία της Τουρκίας και την εξισορρόπηση των μεταξύ μας σχέσεων –καθώς και τη λύση του Κυπριακού- μέσω του ευρωπαϊκού κεκτημένου.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο κ.Αναστασιάδης στο Κρανς Μοντάνα συμφώνησε σε ακανθώδη –για χρόνια- ζητήματα, όπως η εκ περιτροπής προεδρία, παρόλο που κυρίαρχη ήταν η προσπάθεια οικοδόμησης ενός καλού αλλά όχι ενδοτικού κλίματος όπως έδειξε ο Έλληνας Υπ.Εξ Ν.Κοτζιάς. Όπως δήλωσε βέβαια η κ.Δημητρίου, στις συνομιλίες τα δύο τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί η πιο σημαντική πρόοδος και αυτό επειδή για πρώτη φορά συζητήθηκε το Κυπριακό στον πυρήνα του, δηλαδή στο θέμα της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Έχει καταστεί εμφανές βεβαία εκ μέρους του παρόντος Υπ.Εξ. ότι η ενδοτικότητα και υποχωρητικότητα (κατευνασμός) δεν θα συνεχίσουν να υφίστανται στο ελληνικό δόγμα, όσο βέβαια το επιτρέπουν οι δυνατότητες της παρούσας εσωτερικής κατάστασης. Μια ενιαία στρατηγική και μια κοινή αντιμετώπιση μπορεί να ανοικοδομήσει τη χαμένη ισχύ των 2 χωρών απέναντι στη Τουρκία. Αξιοσημείωτο είναι πως κατά την επίσκεψη του Προέδρου Ερντογάν στην Αθήνα, το κλίμα διατηρήθηκε μέσα σε σταθερά πλαίσια παρά τον έντονο αναθεωρητισμό που υπέδειξε ο Πρόεδρος της Τουρκίας.
Σε αυτό το μεταβατικό κλίμα έχει δημιουργηθεί στη Κύπρο εσωτερική πόλωση με πυλώνες τους 2 επικρατέστερους υποψήφιους. Παρότι μια μεγάλη μερίδα του πληθυσμού εμφανίζεται να απέχει ή να αδιαφορεί από το εκλογικό της δικαίωμα με βασικότερους απόντες τις νεαρές ηλικίες –62,4 %-, οι προεκλογικές εκστρατείες των υποψηφίων αναδεικνύουν την εξωτερική πολιτική της χώρας και κυρίως το Κυπριακό πρόβλημα ως πρωτεύον θέμα. Ωστόσο, παρά την απόρριψη της οριστικής διχοτόμησης, ο κυπριακός λαός δείχνει να μην εμπιστεύεται ιδιαίτερα καμία από τις προτεινόμενες στρατηγικές λύσης.
Το ίδιο κλίμα επικρατεί και μεταξύ των κομμάτων όπως αναδείχθηκε από τη πρόσφατη συζήτηση για το προϋπολογισμό όπου οι υποψήφιοι δεν έχασαν την ευκαιρία να επικρίνουν τις αδυναμίες του κάθε κόμματος. Συγκεκριμένα, ο κ.Κυπριανού επέκρινε τόσο το κ.Αναστασιάδη για την επιλογή του Bail-in του 2013, όσο και το κ.Παπαδόπουλο για τη «Νέα Στρατηγική» την οποία θεωρεί «παλιό κατάλογο τετριμμένων συνθημάτων» και τόνισε την ασάφεια αναφορικά με τη ΔΔΟ. Σημειώνεται ότι όπως δήλωσε ο κ. Ντάισελμπλουμ μιλώντας ενώπιον της Επιτροπής Οικονομικών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και απαντώντας σε ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΔΗΚΟ Κώστα Μαυρίδη, “η προσέγγιση του bail in δεν υποστηρίχθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση και καταλήξαμε σε μια διαφορετική λύση, τον φόρο. Ήταν το κυπριακό κοινοβούλιο και όχι η ΕΚΤ που απέρριψε εκείνη τη λύση και επιστρέψαμε στο δωμάτιο και διαπραγματευτήκαμε εκ νέου τη λύση του bail in, που ήταν προτιμητέα από μια μεγάλη μερίδα κρατών και θεσμών στο Εurogroup, ήδη από την αρχή”. Ο κ.Παπαδόπουλος από τη πλευρά του επέκρινε επίσης την υποχωρητικότητα και τις λανθασμένες κινήσεις του ΠτΔ, ενώ διευκρίνισε ότι δεν απορρίπτει ομοσπονδιακές λύσεις με τη προϋπόθεση να είναι ουσιαστικά βιώσιμες.
Παρόμοια κατάσταση φαίνεται να υπάρχει στη βάση της «Αλληλεγγύης» με ένα μέρος των μελών της να αποχωρούν για να στηρίξουν το ΠτΔ διαφωνώντας με την απόφαση της κ.Θεοχάρους να στηρίξει το κ.Παπαδόπουλο. Βασικό σημείο διαφωνίας και σε αυτή τη περίπτωση είναι η διαχείριση του Κυπριακού. Το ίδιο θέμα έθιξε και ο Μάριος Καρογιάν, πρώην πρόεδρος του ΔΗΚΟ, τονίζοντας πως δεν είναι ώρα για νέες στρατηγικές κριτικάροντας ευθέως το Νικόλα Παπαδόπουλο και υποστηρίζοντας τη ΔΔΟ ως «λύση κατ’οικονομία και οδυνηρό συμβιβασμό». Αντιστοίχως, το ΔΗΚΟ συνολικά με επίσημη ανακοίνωση του τονίζει την ευθυγράμμιση με τις παρακαταθήκες του Τάσσου Παπαδόπουλου στο κορυφαίο διάγγελμα του:
«Παρέλαβα κράτος διεθνώς αναγνωρισμένο. Δεν θα παραδώσω ‘‘κοινότητα’’, χωρίς δικαίωμα λόγου διεθνώς και σε αναζήτηση κηδεμόνα. Και όλα αυτά έναντι κενών, παραπλανητικών, δήθεν, προσδοκιών. Έναντι της ανεδαφικής ψευδαίσθησης ότι η Τουρκία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της».
Τέλος, ο Γ.Λιλλήκας προσεγγίζει τη λύση του Κυπριακού μέσω μιας πιο έμμεσης στρατηγικής. Όπως δήλωσε ο εκπρόσωπος Τύπου του επιτελείου του, Κωνσταντίνος Ζένιος, η φιλοσοφία της στρατηγικής για τη λύση είναι να καθιστά τη συνέχιση της κατοχής κυπριακών εδαφών ασύμφορη στην Τουρκία, να καθιστά άλλους στρατηγικούς στόχους της Τουρκίας ανέφικτους, να πείσει τις ΗΠΑ και την ΕΕ ότι η μη λύση του Κυπριακού επηρεάζει αρνητικά τα δικά τους συμφέροντα, να οδηγήσει τη Μεγάλη Βρετανία σε αλλαγή πολιτικής στο Κυπριακό, να καταστεί το Κυπριακό πραγματικά ευρωπαϊκό ζήτημα και να εντάξει την ποιότητα λύσης του Κυπριακού στη λογική της ασφάλειας και της σταθερότητας της περιοχής.
Κατά συνέπεια, η επίτευξη όλων αυτών ξεκινά με τη προάσπιση και ενίσχυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενίσχυση της οικονομίας, της άμυνας και της διπλωματίας και την αξιοποίηση της ιδιότητας του κράτους μέλους της ΕΕ με αναστολή της ενταξιακής διαδικασίας της Τουρκίας σε περίπτωση μη υλοποίησης των κυπρογενών υποχρεώσεων της, απόρριψη προνομιακής σχέσης ΕΕ-Τουρκίας χωρίς λύση του Κυπριακού, σταδιακή παρεμπόδιση άντλησης ευρωπαϊκών κονδυλίων από την Τουρκία και την αποτροπή της υπογραφής νέας διευρυμένης συμφωνίας Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ-Τουρκίας. Την εσωτερική του πολιτική συνόψισε σε 26 προτάσεις με τίτλο «Ευφυής Κύπρος».
Από την άλλη πλευρά στα κατεχόμενα, ο Μ.Ακιντζί αναμένει την επανέναρξη των συνομιλιών μετά τις εκλογές ενώ φωνές της αντιπολίτευσης απορρίπτουν έλεγχο από τη Τουρκία και όρους «Μητέρας Πατρίδας» με αποκορύφωμα την εφημερίδα «Αφρίκα» η οποία δημοσίευσε σατυρικό σκίτσο του κ.Ερντογάν και δημιούργησε σάλο αντιδράσεων και μηνύσεων τόσο από τα κατεχόμενα όσο και από τη Τουρκία.

Πηγές:
«Προεδρικές Εκλογές – Κυπριακό: Οι θέσεις των 5 βασικών υποψηφίων» http://www.newsit.com.cy/default.php?pname=Article&art_id=234124&catid=9
“Λιλλήκας: Η “Ευφυής Κύπρος” σε 25+1 προτάσεις” http://www.offsite.com.cy/articles/eidiseis/politiki/236598-lillikas-i-eyfyis-kypros-se-251-protaseis
“Ανοιχτά εναντίον της πολιτικής Νικόλα στο Κυπριακό μίλησε ο Καρογιάν” http://politis.com.cy/article/anichta-enantion-tis-politikis-nikola-sto-kipriako-milise-o-karogian
“Αποχώρησαν άλλα 67 μέλη της Αλληλεγγύης – Στο πλευρό Νίκου Αναστασιάδη” http://politis.com.cy/article/apochorisan-alla-67-meli-tis-allilengiis
“Τί λένε οι νέοι για εκλογές” http://www.stockwatch.com.cy/nqcontent.cfm?a_name=news_view&ann_id=287382
“Ντάισελμπλουμ: Χωρίς το “κούρεμα” καταθέσεων, η Κύπρος θα είχε οδηγηθεί σε χρεοκοπία”
http://www.capital.gr/diethni/3259958/ntaiselmploum-xoris-to-kourema-katatheseon-i-kupros-tha-eixe-odigithei-se-xreokopia
“Πιστό στις παρακαταθήκες του Τάσσου το ΔΗΚΟ” http://www.philenews.com/eidiseis/politiki/article/464821/pisto-stis-parakatathikes-toy-tassoy-to-diko
“Αντιδράσεις από την αντιπολίτευση για τον προϋπολογισμό”
http://www.sigmalive.com/news/politics/473040/antidraseis-apo-tin-antipolitefsi-gia-ton-proipologismo
“Μήνυση εναντίον της «Αφρίκα» από την τουρκική ‘πρεσβεία’ στα κατεχόμενα” http://24h.com.cy/2017/12/11/minysi-enantion-tis-afrika-apo-tin-tourkiki-presvia-sta-katechomena/

 

Share Button

Της Αγγελικής Χαραλαμποπούλου

Παρουσιάζοντας άλλη μια «τελευταία ευκαιρία» φαίνεται να επιστρέφουν τα Η.Ε έχοντας στα πλάνα να αξιοποιήσουν το πλαίσιο Γκουτέρες για την επίτευξη μιας ενδιάμεσης συμφωνίας χρησιμοποιώντας όλους τους διαθέσιμους μοχλούς πίεσης. Αυτή τη φορά, 13 χρόνια μετά το Σχέδιο Ανάν, αναδεικνύεται εμφατικά το ενδεχόμενο της «μη-λύσης» στοχεύοντας στην υποχώρηση των εμπλεκομένων γύρω από τις ήδη υπάρχουσες δεσμεύσεις –κυρίως πιέζοντας την ελληνοκυπριακή πλευρά ενώπιον του εφιάλτη μιας δυνητικής οριστικής διχοτόμησης. Συνέχεια ανάγνωση

Σχετική μπορεί να θεωρηθεί η σκόπιμη διαρροή αυτών των πληροφοριών ενόψει των προεδρικών εκλογών. Σημειώνεται ότι εκ των υποψηφίων, σκληρότερη στάση υιοθετούν ο κ.Παπαδόπουλος και ο κ.Λιλλήκας, σε αντίθεση με το κ.Αναστασιάδη και το κ.Μαλά. Όπως σημειώνεται σε δημοσιεύματα, οι εκλογές του 2018 δεν δημιουργούν αμφιβολίες στους διεθνείς παράγοντες για συνέχιση –μετεκλογικά- των διαπραγματεύσεων. Η δυναμική της λύσης που προσπαθούν να δημιουργήσουν για αξιοποίηση του ρόλου της Τουρκίας και απεμπλοκή των ενταξιακών διαδικασιών αναμένεται να δημιουργήσει μεγάλες πιέσεις προς την ελληνική και ελληνοκυπριακή πλευρά δεδομένου ότι η παραδοσιακή «αδιαλλαξία» της Τουρκίας θα μετατοπιστεί εσκεμμένα στην ελληνική πλευρά από όπου και αναμένουν τα οφέλη για την θετική εξέλιξη των διαπραγματεύσεων και την επίτευξης συμφωνίας. Οι πάλαι ποτέ «επιστολές Μπους» προς τις ελληνικές κυβερνήσεις αντικαθίστανται τώρα από τις νομιμοποιημένες προσπάθειες των Η.Ε και της Ε.Ε.

Είναι απαραίτητο η ελληνική πλευρά να απεμπλακεί από τη χρόνια τακτική προώθησης της ένταξης της γείτονος καθότι ενώπιον νέων διαπραγματεύσεων μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον των συμφερόντων της. Η τουρκική εξωτερική πολιτική όσο και η εσωτερική διακυβέρνηση είναι σταθερές –ή πολύ αργές δυναμικές μεταβλητές- που δεν αναμένεται να αλλάξουν ενόψει την ευρωπαϊκής υποψηφιότητας της. Η ένταξη της, όπως συνέβη και σε πολλές άλλες περιπτώσεις- βλ. ελληνική οικονομία προ ένταξης- θα συνδυαστεί με την ευχολογική υποχρέωση αλλαγής προς τα ευρωπαϊκά ιδεώδη αφού εισέλθει στην ΕΕ. Η εισδοχή αυτή καθαυτή θα αφαιρέσει τη διαπραγματευτική ισχύ της ελληνικής πλευράς στο Κυπριακό ζήτημα με αμφίβολα αποτελέσματα ή θα προωθήσει λύσεις που θα ζημιώνουν τη πιο διαλλακτική πλευρά.

Εφόσον οι διεθνείς παράγοντες επιθυμούν μια Τουρκία στην Ευρώπη, και η παρούσα Τουρκία του κ.Ερντογάν δεν είναι διατεθειμένη να αλλάξει για διευκόλυνση της ενταξιακής διαδικασίας, η ενταξιακή διαδικασία θα γίνει πιο ανεκτική. Σε αυτή τη περίπτωση, κάθε διαφορά με τη γείτονα χώρα θα υποβαθμιστεί σε εκκρεμότητα και σε περιπτώσεις παραβιάσεων, όπως το Κυπριακό ζήτημα, η Τουρκία θα είναι κερδισμένη σε κάθε λύση.

Share Button

Της Αγγελικής Χαραλαμποπούλου

Σε αναμονή των προεδρικών εκλογών στην Κύπρο μια προσπάθεια αποτύπωσης των διαθέσεων του εκλογικού σώματος ίσως βοηθήσει στη κατανόηση των επερχόμενων –κι όχι μόνο- εκλογικών αποτελεσμάτων.

Το δεδομένο είναι ότι η Κυπριακή κοινωνία στο σύνολο της δεν συμφωνεί απόλυτα- τουλάχιστον ουσιαστικά- στο θέμα του Κυπριακού. Διακρίνονται διάφορες τάσεις οι οποίες πολλές φορές είναι είτε ακραίες και αντικρουόμενες είτε ουδέτερες και αδιάφορες.

Από την μία πλευρά έχουμε την πλήρη αδιαφορία ενός μέρους της κοινωνίας –της νεότερης γενιάς κυρίως- που αδιαφορεί συνολικά για τα πολιτικά τεκταινόμενα. Αυτή η αδιαφορία γίνεται εμφανής στη μεγάλη αποχή που καταγράφεται στις εκλογικές αναμετρήσεις τα τελευταία χρόνια. Αν αναζητήσουμε πού ενδεχομένως οφείλεται, προσπαθώντας να σχηματίσουμε ένα γενικό προφίλ, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι οι γενιές που δεν βίωσαν την εισβολή και έζησαν στο εξωτερικό ή αντιμετώπισαν την κρίση των προηγούμενων χρόνων, έχουν σχηματίσει μια αρνητική στάση απέναντι στη πολιτική διακυβέρνηση του τόπου τους. Ενδεχομένως να κατηγορούσαν τη πολιτική εξουσία για την οικονομία και τη κατάσταση του Κυπριακού με αποτέλεσμα να αποστασιοποιηθούν. Η αδιαφορία  έρχεται ως συνέπεια της γενικότερης δυσαρέσκειας που επικρατεί απέναντι σε κάθε πολιτική εξουσία, όπως συμβαίνει και στην Ελλάδα. Θεωρητικά, αντιμετωπίζουν την αποχή ως το μόνο –και εύκολο- τρόπο να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια τους.

Ειδικότερα, στο θέμα του Κυπριακού, παρότι οι μνήμες του σχεδίου Αννάν είναι ακόμη ζωντανές, η όποια εξέλιξη αντιμετωπίζεται επίσης με απάθεια. Έχει καταστεί άλλωστε γραφική η συνεχής αναπαραγωγή της λύσης μιας «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας», η οποία  έχει υποστηρικτές αλλά και πολέμιους. Επί αυτού τοποθετούνται οι υποψήφιοι πρόεδροι ώστε να συσπειρώσουν το μέρος του εκλογικού σώματος που ταυτίζεται με την παράταξη τους. Αξιοπρόσεκτο είναι ωστόσο ότι μεγάλο μέρος των σιωπηλών υποστηρικτών της ΔΔΟ θεωρεί ότι δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ, παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις για διαπραγματεύσεις και συμφωνίες. Με αυτό τον τρόπο το θέμα του Κυπριακού χάνει τη σημασία του καταλήγοντας να είναι μια γραφική προεκλογική υπόσχεση. Πως θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά  όταν έχει γίνει πλέον εμφανής η μειονεκτική θέση στην οποία θα έλθει η Δημοκρατία σε οποιαδήποτε λύση.

Το ασύμφορο “οποιασδήποτε” λύσης είναι γνωστό στον Κυπριακό λαό δεδομένης της ιστορικής αλληλουχίας.  Είτε οι υποψήφιοι λοιπόν δεσμεύονται για συνομιλίες, διαπραγματεύσεις ή ακόμη και λύση, είτε αντιτίθενται σε οποιαδήποτε συνομιλία και διακηρύττουν ανοιχτά την ελληνοκυπριακή κυριαρχία σε όλο το νησί, ο λαός αντιλαμβάνεται την αδυναμία εφαρμογής των δεσμεύσεων –εκτός εξαιρετικά ατυχών περιπτώσεων υποψηφίων.

Είναι ευρέως γνωστό ότι το Κυπριακό αποτελεί μια εκκρεμότητα για την Ευρώπη και κυρίως τα Η.Ε. Η κάθε δέσμευση συνεπώς έγκειται στην εξασφάλιση υποστήριξης από μέρους τους, ως σημείο σύγκλισης με τους εξωτερικούς ενδιαφερόμενους, των οποίων η στήριξη αποτελεί πολύτιμο χαρτί για κάθε υποψήφιο. Αυτό το δεδομένο είναι –πιθανότατα- επίσης γνωστό στο εκλογικό σώμα, επιλέγοντας εν τέλει τον υποψήφιο που εμπνέει περισσότερη εμπιστοσύνη, εμπειρία και υπόσχεται μεγαλύτερη εσωτερική ανάπτυξη χωρίς να υιοθετεί ακραίες θέσεις.