για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία
Συνέβη σήμερα
Συνέβη σήμερα
Μεγεθύνσεις
Μεγεθύνσεις
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
Προσεγγίσεις
Προσεγγίσεις
Γεωπολιτική
Γεωπολιτική

Προσεγγίσεις

Share Button

4908275621_0825e22482_zΝικόλας Γονιδάκης

Σήμερα είναι κάτι παραπάνω από κατανοητό ότι βιώνουμε μία ευρύτατη μεταστροφή στο σύστημα που στήριζε την κοινωνία μας. Παρατηρείται μία ριζική μεταβολή καθεστώτος. Όταν η κοινωνία αδυνατεί να αφομοιώσει προτεινόμενες ενέργειες και κινήσεις από τις εκάστοτε πολιτικές ηγεσίες, επιφέρει με τον τρόπο της την αλλαγή.. Δημιουργεί μία νέα κατάσταση , στην οποία θεωρεί ότι μπορεί να επιβιώσει αρχικά και μετέπειτα να ευδοκιμήσει στα πλαίσια αυτής. Κανείς δεν το εγγυάται βέβαια αυτό. Κανείς δε δύναται να πει με σιγουριά ότι αυτή η επιλογή θα φέρει κάτι καλύτερο από το υφιστάμενο καθεστώς. Η απογοήτευση, η αγανάκτηση, η αίσθηση της αδικίας και της ανεξήγητης στασιμότητας έχει φέρει στο προσκήνιο την ατελέσφορη πολιτική του δεξιού λαϊκισμού. Θεωρείται η πλέον επιτυχημένη συνταγή για την είσοδο ενός κομματικού σχηματισμού στα πολιτικά  δρώμενα μίας χώρας. Αποτελεί αδιαμφισβήτητα φαινόμενο που έχει ήδη ωριμάσει, σύμφωνα με πολλούς, όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Συνέχεια ανάγνωση

Η άλλη πλευρά του Ατλαντικού βέβαια – εννοούνται οι Η.Π.Α – αποτελεί κατά την προσωπική μου γνώμη μία πολλή διαφορετική και ξεχωριστή περίπτωση. Η ρητορική που χρησιμοποίησε ο Πρόεδρος Trump πράγματι είχε μία ροπή προς τον λαϊκισμό και τον συντηρητισμό που χαρακτηρίζει τους παραδοσιακούς Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους. Ωστόσο ο ίδιος  δεν υπήρξε ουδέποτε πολιτική φιγούρα στις Η.Π.Α. Ήταν ένας επιχειρηματίας και τηλεοπτική περσόνα, που απασχολούσε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο τα αμερικανικά μέσα. Αντίθετα ο ρέποντες προς τον άκρα δεξιό συντηρητισμό της Ευρώπης  είναι άνθρωποι με σημαντικό ακαδημαϊκό υπόβαθρο στον τομέα της πολιτικής και των διεθνών σχέσεων, με πολυετή εμπειρία στον χώρο αυτό. Έχουν μάλιστα εξαιρετικά συγκροτημένο λόγο και εμμένουν καρτερικά και με ποικίλα επιχειρήματα στις πάγιες θέσεις τους. Θεωρώ αυτονόητο το γεγονός , ότι δε δύναται να εντάσσεται ο Πρόεδρος των Η.Π.Α όπως τον γνωρίζουμε όλοι στην ίδια κατηγορία με τους ανθρώπους αυτούς. Δίχως να έχει την ίδια εμπειρία και δίχως να έχει πάγια και στοχευμένη ρητορική ανά δεκαετίες. Ο Donald J. Trump αποτελεί ένα ξεχωριστό φαινόμενο, το οποίο ήκμασε για τους ίδιους λόγους που ευδοκίμησαν άλλα καθεστώτα και στον ευρωπαϊκό χώρο. Αλλά  προερχόμενος από έναν ολοκληρωτικά διαφορετικό χώρο βλέπει την διεθνή πραγματικότητα υπό πρίσμα επιχειρηματικό και οικονομικό, θέτοντας ως σαφή προτεραιότητα την επιστροφή των Η.Π.Α στην πραγματική οικονομία και όχι στην οικονομία της φούσκας και του αέρα. Μία οικονομία που θα βασιστεί ξανά στην βιομηχανία και σε πραγματικά και χειροπιαστά μεγέθη.

Πριν από 1-2 χρόνια θα ισχυριζόταν κανείς ότι ο λαϊκισμός της άκρας δεξιάς κορυφώνεται. Ότι ήρθε για να ριζωσεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Εύκολα παρατηρείται όμως ,ότι σήμερα αυτό δεν ισχύει σε τόσο μεγάλο βαθμό. Η ρητορική πλέον του κάθε Wilders παρόλο που βρίσκει αντίκρισμα σε μερίδα του πληθυσμού εξακολουθεί να μην αποτελεί την πλειοψηφία. Το γεγονός αυτό αναδείχθηκε καθαρά στις ολλανδικές εκλογές του προηγούμενου μήνα.

Οι δημοσκοπήσεις καθώς και η πλειοψηφία τόσο του ολλανδικού όσο και του ευρωπαϊκού τύπου γενικότερα έδιναν στον ακροδεξιό, ευρωσκεπτικιστή Wilders και στην παράταξή του PVV προβάδισμα ελαφρύ έναντι του πρωθυπουργού Mark Rutte.Στα πλαίσια ενός γενικότερου ρεύματος  συντηρητισμού που επικρατεί παγκοσμίως θεωρήθηκε ότι η επικράτηση του PVV θα ήταν δεδομένη. Ο τύπος και το διαδίκτυο σταδιακά έσπερναν τον φόβο τρομοκρατώντας και μόνο στην πιθανότητα μίας κυβέρνησης, υπό την ηγεσία της ακροδεξιάς,  σε ένα υπόδειγμα σύγχρονης δημοκρατίας όπως είναι η  Ολλανδία. Προφανώς ακόμα και στην περίπτωση, που το κόμμα του ερχόταν πρώτο θα αδυνατούσε να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Συμπληρωματικά όπως είχαν δηλώσει όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί  που συμμετείχαν στις εκλογές  σε καμία περίπτωση δεν θα προέβαιναν σε συνεργασία με το κόμμα του Wilders λόγω κυρίως αγεφύρωτων διαφορών σε καίρια ζητήματα ποικίλης φύσης.

Το κόμμα του μπορεί να μην ήρθε πρώτο ανατρέποντας προγνωστικά, αλλά σημείωσε σημαντικότατη  αύξηση της τάξεως  3  ποσοστιαίων μονάδων. Αδιαμφισβήτητα δεν μπορεί να αγνοηθεί μία τέτοια μεταβολή προς την ακραία δεξιά πλατφόρμα του Wilders, που καταδικάζει την αποδοχή προσφυγικών ροών και την οικονομική  βοήθεια προς τρίτα κράτη της Ένωσης ( βλ. Ελλάδα ), καθώς και την συμμετοχή της Ολλανδίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση προωθώντας την ατζέντα της εξόδου  –NEXIT- .Το συμβολικό του χαρακτήρα της αύξησης αυτής εξηγείται από την επικαιρότητα και τις επιφυλάξεις των πολιτών απέναντι στην διαφορετικότητα ακόμα σε ένα πρότυπο δυτικής, δημοκρατικής κοινωνίας όπως είναι η ολλανδική. Με τον αριθμό των μουσουλμάνων μεταναστών να αγγίζει σχεδόν  το 1 εκατομμύριο η ολλανδική κοινωνία έχει αποδείξει το πόσο δεκτική είναι  στην οποιασδήποτε μορφής  διαφορετικότητα. Ωστόσο σε μία περίοδο που φαινομενικά δημιουργείται η εντύπωση στον  μέσο πολίτη ότι βάλλεται από την όλο και αυξανόμενη διαφορετικότητα που τον περιβάλλει ,εκείνος αναζητά δίοδο αντίδρασης. Έτσι και στην Ολλανδία θαρρώ πως αιτιολογείται αυτή η εκλογική συμπεριφορά.

Παράλληλα η τουρκική υποστηρικτική  περιοδεία στα πλαίσια του δημοψηφίσματος της 16ης Απριλίου, η οποία επιχείρησε να δραστηριοποιηθεί και στην Ολλανδία λόγω του υψηλού αριθμού πολιτών τουρκικής καταγωγής και η άμεση απόρριψή της από την ολλανδική ηγεσία λίγες μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές συνέβαλε, κατά την γνώμη μου, σημαντικά στην έκβαση της εκλογικής διαδικασίας. Η Ολλανδία αποτελεί ένα κράτος που έχει δομηθεί στις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας, της  ελευθερίας έκφρασης και του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τις αρχές αυτές τις φρουρεί, τις υποστηρίζει και προσπαθεί αδιάκοπα  να τις ενισχύει. Στην περίπτωση λοιπόν του τουρκικού περιστατικού τίθεται απλά η αλά καρτ χρήση των δικαιωμάτων και ελευθεριών. Αυτό είναι κάτι ανήκουστο και καταδικαστέο.

Ο θεωρητικός νικητής των εκλογών είναι ομολογουμένως το κόμμα των Συντηρητικών/Φιλελεύθερων υπό την αρχηγία του Mark Rutte .Παρόλο που η εκλογική του δύναμη μειώθηκε κατά 5 περίπου ποσοστιαίες μονάδες διατήρησε την πρωτοκαθεδρία του σε αντίθεση με τον τέως κυβερνητικό του εταίρο, το κόμμα των Εργατικών (PvdA),ο οποίος εμφανώς ζημιωμένος χάνοντας το 20% περίπου της δύναμής του, λόγω των συμβιβασμών, στους οποίους  προχώρησε στα πλαίσια της κυβέρνησης συνεργασίας με τον Rutte. Εμφανώς ενισχυμένοι, όπως προέκυψε από τα τελικά αποτελέσματα, ήταν οι Πράσινοι με τον νεότατο και χαρισματικό ηγέτη τους ,Klaver (GroenLinks) καθώς και οι Κεντρώοι Φιλελεύθεροι (D’66), οι οποίοι κατά κάποιο τρόπο  < εκμεταλλεύτηκαν> το πολιτικό κενό, που δημιουργήθηκε εξαιτίας του φανερά αποδυναμωμένου PvdA.

Επιπρόσθετα εξαίρεται ο δημοκρατικός χαρακτήρας του πολιτεύματος στην Ολλανδία. Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, που εφαρμόζεται,  θεμελιώνεται κατά την διάρκεια του τελευταίου αιώνα κυρίως στις κυβερνήσεις συνεργασίας .Βασικό όργανο αποτελεί το Κοινοβούλιο με 150 βουλευτές. Η πολυφωνία, που διακρίνεται στην ολλανδική Βουλή είναι επίσης μοναδικής αξίας μιάς και ένας κομματικός σχηματισμός χρειάζεται μόλις 60,000 ψήφους περίπου για να εξασφαλίσει την είσοδό του στην Βουλή. Οι φετινές εκλογές διατυπώνουν εξαιρετικά τα προαναφερθέντα με κυβέρνηση συνεργασίας μεταξύ 4 κομμάτων και την είσοδο συνολικά 13 κομμάτων στην Βουλή, πολλά από τα οποία εκφράζουν μία συγκεκριμένη κοινωνική θεματική, όπως το < 50+ > το κόμμα δηλαδή των Συνταξιούχων.

Από την άλλη πλευρά έχουμε και την περίπτωση της Γαλλίας. Μια ανάσα πριν από τον δεύτερο γύρο των Προεδρικών εκλογών την ερχόμενη Κυριακή, σημαντικός παράγοντας φαίνεται να είναι η αποχή , η οποία αγγίζει σύμφωνα με δημοσκοπήσεις το 26-30%. Μία Γαλλία αποδυναμωμένη και υποτιμημένη καλείται να αναβιώσει ο/η επόμενος/η Πρόεδρος. Σε μία κρίσιμη καμπή για την Ευρωπαϊκή Ένωση και με τις προκλήσεις σε παγκόσμιο επίπεδο να φτάνουν σε πρωτοφανή επίπεδα, η Γαλλία καλείται μέσα από την εσωτερική της ενδοσκόπηση, να ανακτήσει το χαμένο της κύρος και πυγμή, έτσι ώστε να ανακαταλάβει την αρμόζουσα θέση της όχι μόνο εντός της Ένωσης αλλά και στο διεθνές πολιτικό προσκήνιο. Επικρατέστερος θεωρείται ο ανεξάρτητος, κεντρώος, ευρωπαϊστής Emmanuel Macron με την παράταξή του < En Marche ! > . H αντίπαλός του Marine Le Pen διεκδικεί με αξιώσεις την νίκη αν και απ’ότι φαίνεται θα περιοριστεί στο διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό της τάξεως του 40%. Με ένα 40% όμως η πολιτική  φωνή της ρητορικής  Le Pen θα καταστεί ακόμα πιο ηχηρή και η παρουσία της στις επικείμενες βουλευτικές εκλογές του Ιούνη πιθανότατα να είναι ιδιαίτερα αισθητή και να οδηγήσει στο λεγόμενο < cohabitation > μεταξύ Βουλής και Προέδρου , που προέρχονται από διαφορετικά πολιτικά περιβάλλοντα. Ο εργαλειοποιημένος πατριωτισμός της Le Pen της χαρίζει μία μακροπρόθεσμη νίκη , εφόσον φαίνεται ότι θα κυριαρχήσει στην γαλλική πολιτική τα επόμενα χρόνια.

Όπως ανέφερα και αρχικά πορευόμαστε σε μία περίοδο που θα χαρακτηριστεί από ριζικές αλλαγές .Οι ανακατατάξεις που λαμβάνουν χώρα εντός της σημερινής  διεθνούς τάξης σε συνδυασμό με συνεχείς καταπατήσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανθρωπιστικές κρίσεις και εμπόλεμες ζώνες επιτάσσουν προσαρμογή, αντίδραση και αλλαγή.. Γεγονότα όπως η αιφνιδιαστική για πολλούς εκλογή Trump στις Η.Π.Α , το BREXIT, η προσφυγική κρίση και πολιτική άνοδος προσωπικοτήτων όπως ο Wilders και η LePen αναδεικνύουν εξαιρετικά την υφιστάμενη μεταβολή. Ακόμα και στον τομέα της οικονομίας  η  τάση του ελεύθερου εμπορίου και μίας ανοιχτής, παγκοσμιοποιημένης οικονομίας φαίνεται να υποχωρούν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση υπό τις τωρινές συνθήκες δεν προβλέπεται να αναπτυχθεί περαιτέρω  αλλά ούτε και ο βαθμός ολοκλήρωσης μεταξύ των Κρατών-Μελών, < further intergration>,  φαίνεται να επιτυγχάνεται. Τα κράτη της Ένωσης μπορεί να μοιράζονται κοινές αξίες και ιδεώδη, αλλά το μόρφωμα μίας εντόνως και πολυπλεύρως  εναρμονισμένης Ευρώπης απομακρύνεται. Πολλοί κάνουν λόγο για πιθανή αναμόρφωση της Ένωσης ,όπως φάνηκε και στην 60ή επέτειο της Ένωσης με την εισαγωγή και επισήμως της ύπαρξης δύο ταχυτήτων. Αμφισβητώ λοιπόν το πώς μπορεί να συνδυαστεί η συνέχιση της ευρωπαϊκής ενοποίησης μαζί με τον προφανή διαχωρισμό της <Ένωσης> σε δύο ταχύτητες/ρυθμούς ανάπτυξης/νοοτροπίες. Έχουν χώρο οι νοητές γραμμές στο ενοποιημένο περιβάλλον που φαίνεται να ζούμε; Η πίστη μας απέναντι στα κοινά ευρωπαϊκά ιδεώδη, που μας βοήθησαν να ανοικοδομήσουμε μία ολόκληρη ήπειρο, παραμένει ακλόνητη. Το εφικτό ωστόσο του προτύπου ενοποίησης σταδιακά μετατρέπεται σε ανέφικτο. Γι’ αυτό απαιτείται είτε άμεση αντίδραση συνολικά είτε σταδιακή αναπροσαρμογή σε ένα λιγότερο φιλόδοξο και πιο ρεαλιστικό μοντέλο.

 

 

Share Button

unnamedΗ κατάσταση στην Υεμένη είναι τραγική για όσους ζουν ακόμη στη χώρα. Πριν την έναρξη του εμφυλίου πολέμου και των βομβαρδισμών από τη Συμμαχία, της οποίας ηγείται η Σαουδική Αραβία και στην οποία συμμετέχουν πολλές χώρες – ανάμεσά τους και οι ΗΠΑ –, η Υεμένη ήταν η φτωχότερη χώρα του Αραβικού κόσμου και αρκετοί κάτοικοί της αντιμετώπιζαν ήδη προβλήματα υποσιτισμού. Από τον Μάρτιο του 2015, όμως, η κατάσταση έχει χειροτερέψει κατά πολύ. Ο αποκλεισμός τον οποίο έχει επιβάλει η Συμμαχία στην Υεμένη έχει καταστροφικές συνέπειες για τη χώρα. Ειδικά τους τελευταίους μήνες, κάτοικοι της Υεμένης καθώς επίσης και Διεθνείς Οργανισμοί και Οργανώσεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου. Συνέχεια ανάγνωση

Καθημερινά στη χώρα πεθαίνουν άνθρωποι εξαιτίας της έλλειψης τροφίμων, πόσιμου νερού και φαρμάκων. Ανάμεσα στους νεκρούς βρίσκονται κυρίως παιδιά, πολλά από αυτά νεογέννητα. Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Πρόγραμμα Σίτησης (World Food Programme) 14 εκατομμύρια κατοίκων της Υεμένης – περισσότεροι από τους μισούς πολίτες της χώρας – έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι με προβλήματα σίτισης και υποσιτιμού. Από αυτούς, οι μισοί υποσιτίζονται σε καθημερινή βάση. Ανάμεσά τους βρίσκονται και περισσότερα από 2 εκατομμύρια παιδιά. Εκτός των παραπάνω στοιχείων, αξίζει να τονιστεί ότι, σύμφωνα με τη UNICEF, στην Υεμένη πεθαίνουν κάθε εβδομάδα τουλάχιστον 1.000 παιδιά από ιάσιμες ασθένειες.
Οι προσπάθειες που γίνονται για να προσφερθούν τρόφιμα και φάρμακα στη χώρα πέφτουν στο κενό. Οι συνεχείς συγκρούσεις εμποδίζουν να φτάσει η όποια βοήθεια στην Υεμένη, την ίδια περίοδο που οι Υπηρεσίες της βρίσκονται είτε υπό κατάληψη είτε υπό διάλυση. Οι μάχες μεταξύ των Χούθι – Σιίτες αντάρτες της Υεμένης –, των υποστηρικτών της κυβέρνησης του Αλ-Χάντι, των τοπικών φυλών και των τζιχαντιστών – τόσο του ISIS όσο και του Αραβικού μέρους της Al-Qaeda (AQAP) – συνεχίζονται με αμείωτη ένταση. Παράλληλα, η Συμμαχία συνεχίζει να βομβαρδίζει τη χώρα ακατάπαυστα. Παρά τις όποιες εξαγγελίες που έχουν γίνει για, έστω ολιγοήμερη, κατάπαυση του πυρός, η κατάσταση στην Υεμένη παραμένει κρίσιμη και η ανθρωπιστική κρίση στην οποία βρίσκεται η χώρα δεν έχει προηγούμενο. Οι εώς τώρα προσπάθειες για την εξεύρεση συμβιβαστικής και ειρηνευτικής λύσης έχουν ναυαγήσει και οι κάτοικοι της Υεμένης βρίσκονται όμηροι στα χέρια όλων όσων συμμετέχουν στον πόλεμο αυτό.
Σοφία Κολτζή, Ερευνήτρια Κέντρου Ανατολικών Σπουδών
Share Button

hi-bc-130619-vancouver-trump-donald-2Ο εκλεγμένος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών,Donald J.Trump καλείται να διευθετήσει το ζήτημα των αντικρουόμενων συμφερόντων,που έχει προκύψει.
Πόσο δύσκολο θα είναι για τον Trump να αποστασιοποιηθεί από τις επιχειρήσεις και τα χρήματά του και να βάλει σε προτεραιότητα τα συμφέροντα της αμερικανικής κοινωνίας;
O Donald J.Trump προς έκπληξη αρκετών την 8η Νοεμβρίου κατόρθωσε να συμπληρώσει τον μαγικό αριθμό των απαιτούμενων εκλεκτόρων,που τον οδηγούν άμεσα στον Λευκό Οίκο για μία τετραετία. Παρόλο που κέρδισε με διαφορά το εκλεκτορικό κολλέγιο,η διαφορά στην λαϊκή ψήφο με την αντίπαλό του, Hillary Clinton,φαίνεται να σχηματίζεται περίπου στις 2,5-3 εκατομμύρια ψήφους υπέρ της.Το γεγονός αυτό τον καθιστά και τον Πρόεδρο με την μεγαλύτερη διαφορά ψήφων κατά του στην αμερικανική ιστορία.Επιπρόσθετα, δεν παύει να είναι ο πλουσιότερος και γηραιότερος των Προέδρων. Συνέχεια ανάγνωση

Όλοι ή καλύτερα σχεδόν όλοι εμείναν έκπληκτοι με την θριαμβευτική του επικράτηση,ενώ για αρκετές ημέρες μετά από την εκλογή του ακολούθησαν σφοδρές διαδηλώσεις κατά του εκλογικού αποτελέσματος.Αν όμως κάποιος μπορούσε να διαβάσει τον γενικότερο, παγκόσμιο παλμό εξελίξεων της διεθνούς κοινότητας,θα έπρεπε να είναι και εν μέρει προετοιμασμένος για την προεδρία Trump. Σε τέτοιες περιπτώσεις ακραίων αντιδράσεων συνίσταται συνήθως η εξάλειψη των εκφράσεων αυτών με σκοπό να δημιουργηθεί έδαφος εύφορο για να καρποφορήσει η νέα πολιτική τάξη πραγμάτων που σταδιακά εγκαθιδρύεται.
Η δυσαρέσκεια του αμερικανικού λαού με το πολιτικό κατεστημένο ήταν εμφανής. Αντί λοιπόν να εκλέξει μία γυναίκα,η οποία πρωταγωνιστεί στο πολιτικό προσκήνιο και παρασκήνιο των Η.Π.Α από την δεκαετία του ’70 και διαθέτει δίχως αμφιβολία την κατάλληλη εμπειρία τόσο ως γερουσιαστής της Νέας Υόρκης όσο και ως επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας,επέλεξε την ανατροπή.Έναν άνθρωπο αρκετά αμφιλεγόμενο,δίχως πολιτική προϋπηρεσία,ο οποίος έκανε λόγο για ξερίζωμα της καθεστηκυίας, πολιτικής τάξης ,που ευθύνεται για τα δεινά των Αμερικανών τα τελευταία 60 χρόνια.
Μέσα σε όλα τα ζητήματα που ακούστηκαν,ένα προκάλεσε ιδιαίτερη εντύπωση και μάλιστα με βρήκε σύμφωνο η πλειοψηφία των εκφραζόμενων απόψεων.Τι θα κάνει ο Trump με τις επιχειρήσεις του;Πολλοί αναρωτιούνται για το εάν ξένες κυβερνήσεις θα έχουν την δυνατότητα είτε άμεσα είτε έμμεσα μέσω πολυεθνικών εταιρειών να ασκούν επιρροή στην αμερικανική πολιτική για τα επόμενα τέσσερα χρόνια λόγω των επαφών τους με τις επιχειρήσεις Trump.
Τα ερωτήματα εύλογα.Μάλιστα τα ερωτήματα αυτά δεν φαίνεται να διαφέρουν με αυτά που εξέφραζε ο ίδιος ο Trump σχετικά με τις επαφές της Clinton με ξένες κυβερνήσεις μέσω του Ιδρύματος της οικογενείας.Αναπόσπαστο μέρος της επιχειρηματολογικής φαρέτρας του ήταν τα αντικρουόμενα συμφέροντα μεταξύ Ιδρύματος και πιθανής Προεδρίας Clinton. Δε δίσταζε βέβαια να αναφερθεί και στα e-mails [1],που είχαν διαρρεύσει μέσω WikiLeaks,τα οποία αναδείκνυαν την υψηλή χρηματοδότηση του Ιδρύματος από τις ξένες κυβερνήσεις του Κατάρ και της Σαουδικής Αραβίας όσο η Clinton βρισκόταν στο State Department [2] .Στην περίπτωση Clinton ο ρεπουμπλικάνος υποψήφιος ήταν αδυσώπητος.Όμοια θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί τώρα και εκείνος σχετικά με τον όμιλο του.Εκτιμάται,ότι ο Όμιλος θα σημειώσει αξιοπρόσεχτη ακμή και θα αποτελέσει πόλο έλξης για ξένους επενδυτές,των οποίων ο απώτερος σκοπός θα είναι μέσω των κεφαλαίων τους να εμπλακούν στην άσκηση της πολιτικής από την κυβέρνηση Trump προς όφελος των ιδίων.Ίσως βέβαια και όχι.
Τα συμφέροντα που πηγάζουν από την Προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής είναι αρκετά.Στην περίπτωση του εκλεγμένου Προέδρου Donald Trump τα αντικρουόμενα συμφέροντα διακρίνεται,πως είναι ακόμη περισσότερα.Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ο Trump δραστηριοποιείται στον τομέα του real estate.Πέρα όμως από τις κερδοφόρες επιχειρήσεις του Ομίλου Trump στο εσωτερικό των Η.Π.Α,πολλοί είναι οι δεσμοί του με έργα, κυβερνήσεις και πολυεθνικές ξένων κρατών.
Η διεξαγωγή ερευνών πάσης φύσεως κατά την διάρκεια κυρίως της προεκλογικής εκστρατείας οδηγεί σε ορισμένα συμπεράσματα,τα οποία τοποθετούν τις επιχειρήσεις του στο επίκεντρο του διεθνούς real estate.Τουλάχιστον 111 εταιρείες που φέρουν το όνομα του έχουν σημειώσει επιχειρηματική δραστηριότητα σε 18 χώρες και ευρύτερες περιοχές στην Νότια Αμερική,Ασία και Μέση Ανατολή.Μερικές από τις επιχειρήσεις αυτές ανήκουν είτε εξολοκλήρου στον Trump είτε συμμετέχει σε αυτές ως συνέταιρος ,όπως διάφορα γήπεδα γκολφ στην Σκωτία και την Ιρλανδία.Πολλά από τα υπόλοιπα συμφέροντά του σχετίζονται με συμφωνίες αδειοδότησης .Συγκεκριμένα αυτό παρατηρείται στις περιπτώσεις που τοπικοί επιχειρηματίες πληρώνουν (ενοικιάζουν κατά κάποιο τρόπο) για να χρησιμοποιούν το όνομα Trump.Μεταξύ αυτών χαρακτηριστικοί είναι ο Πύργος Trump στην Μομβάη, ο Πύργος Trump Πούντα Ντελ ΄Εστε στις ακτές της Ουρουγουάης, καθώς και ο διπλός Πύργος Trump στην Κωνσταντινούπολη.
Αξιοσημείωτο ωστόσο είναι όχι μόνο το γεγονός ότι οι προαναφερθείσες επιχειρήσεις έχουν αποδώσει τα μέγιστα, αλλά, ότι η αυτοκρατορία του Ομίλου Trump βρίσκεται στην ακμή της και εξαπλώνεται ταχύτατα. Η εταιρεία προσέθεσε κατά την διάρκεια της χρονιάς 3 νέες ξενοδοχειακές μονάδες στην Ουάσινγκτον DC,στον Καναδά και στον Παναμά, ενώ ταυτόχρονα αναζητά εύφορο έδαφος για ξενοδοχειακές επενδύσεις στην Δομινικανή Δημοκρατία, στο Λονδίνο,στην Φρανκφούρτη, στο Μόναχο, στο Άμστερνταμ και στο Τελ Αβίβ. Στην Ασία ένα ξενοδοχείο και ένα σύμπλεγμα κατοικιών στο Μπαλί της Ινδονησίας βρίσκονται υπό κατασκευή.Ακόμη δεν πρέπει να αγνοηθούν και οι επιχειρηματικές πρωτοβουλίες του στο Ρίο ντε Τζανέιρο της Βραζιλίας, στο Ντουμπάι και στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν, στο Μπακού.
Εξαιρετικά στενές επαφές,όπως διαφαίνεται και παραπάνω,διατηρεί ο Trump με την Τουρκία μέσω κυρίως της επιχειρηματικής του ιδιότητας.Αναλυτικότερα ο Όμιλος Trump τα τελευταία χρόνια έχει αναπτύξει στενότατους δεσμούς με τον Όμιλο Dogan στην γειτονική μας χώρα.Ο Όμιλος Dogan καθίσταται ενεργός στον τομέα του πετρελαίου,των αγοροπωλησιών ακινήτων και των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.Κάνοντας χρήση του ονόματος Trump η εταιρεία αυτή προχώρησε στην ανέγερση του διπλού Πύργου στην καρδιά της Κωνσταντινούπολης,στην πολυσύχναστη εμπορική περιοχή του Σισλί.Οι πύργοι αυτοί στεγάζουν 40 ορόφους με γραφεία και πολυτελή διαμερίσματα.Μάλιστα ο Trump συνοδευόμενος από την κόρη του Ivanka,επισκέφτηκε τον Πύργο μία μέρα αφότου τον είχε επισκεπτεί και ο τότε Πρωθυπουργός,νυν Πρόεδρος της Τουρκίας, Recep Tayyip Erdoğan το 2012.Επιπλέον ο τηλεοπτικός σταθμός που ανήκει στις επιχειρήσεις Dogan αποτέλεσε τον δίαυλο επικοινωνίας του Erdoğan με το κοινό κατά την διάρκεια του αποτυχημένου πραξικοπήματος του περασμένου Ιούλη.Μάλιστα το γεγονός αυτό προκαλεί εντύπωση μιας και την ίδια χρονιά αρκετοί από τους επικεφαλείς του σταθμού είχαν κατηγορηθεί για φοροδιαφυγή.Εικοτολογείται,πως οι κατηγορίες αυτές ήταν το αποτέλεσμα της αντικυβερνητικής πολιτικής που ακολουθούσαν τα μέσα του Ομίλου Dogan.Από το τέλος όμως του αποτυχημένου πραξικοπήματος και έπειτα,ο Όμιλος ακολουθεί πορεία φιλοκυβερνητική,ασκώντας μάλιστα έντονη κριτική στον κληρικό Fethullah Gülen,τον οποίο και παρουσιάζουν ως υπαίτιο και υποκινητή του πραξικοπήματος.Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθεί,ότι πάγιο αίτημα της Τουρκίας εδώ και έναν χρόνο προς τις Η.Π.Α είναι η έκδοση του Gülen ,ο οποίος τα τελευταία 20 χρόνια περίπου διαμένει στην Pennsylvania.Απ’ότι φαίνεται ο Trump θα κληθεί ως Πρόεδρος των Η.Π.Α να αντιμετωπίσει το ζήτημα αυτό,στο οποίο η Τουρκία εμφανίζεται να είναι ανένδοτη.Ο Trump σύμφωνα με πληροφορίες κατά την διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας δε δίστασε να παραδεχτεί την ύπαρξη αντικρουόμενων συμφερόντων στην Τουρκία και έσπευσε να διαβεβαιώσει,ότι το όνομα του θα βγει από τον Διπλό Πύργο της Κωνσταντινούπολης.
Θα αναρωτηθεί κανείς πώς τίθεται ζήτημα συγκρουόμενων συμφερόντων από την στιγμή που υπάρχει νομοθέσια.Δε ρυθμίζει ο ίδιος ο νόμος τέτοιες περιπτώσεις;Για την ιστορία λοιπόν εξαίρεται το γεγονός ότι παραδοσιακά οι Πρόεδροι εξαιρούνται από τους σχετικούς νόμους,οι οποίοι εφαρμόζονται κανονικά για τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης.Η εξαίρεση αυτή χρονολογείται από τις πρώτες μέρες την ίδρυσης του αμερικανικού κράτους,οπότε και ο εκάστοτε Πρόεδρος ήταν συνήθως πλούσιοι ιδιοκτήτες γης και σκλάβων.Οι Ιδρυτικοί Πατέρες των Η.Π.Α γνώριζαν ότι οι περιουσίες του θα περιορίζονταν λόγω της νομοθεσίας από την στιγμή που ανελάμβαναν τα καθήκοντά τους.Αντί λοιπόν να ωθήσουν με την νομοθεσία έναν Πρόεδρο να πουλήσει τα περιουσιακά του στοιχεία ή να αναμειχθεί σε μία εντόνως μπερδεμένη κατάσταση,αποφάσισαν να τον εξαιρέσουν.<Από την στιγμή που βρίσκεται κανείς στην θέση του Προέδρου των Η.Π.Α συνεπάγεται ότι διακρίνεται από την μεγαλύτερη συνέπεια από τον οποιονδήποτε στον πλανήτη.Για τον λόγο αυτό το Κογκρέσο αποφάσισε να μη περιορίσει τις ενέργειες του Προέδρου λόγω αντικρουόμενων συμφερόντων,οικονομικών ή προσωπικών>,αναφέρει χαρακτηριστικά ο Norman Eisen,πρώην σύμβουλος δεοντολογίας του Προέδρου Obama.Συνεπώς η αρχή αυτή έχει επιβιώσει μέχρι και σήμερα.
Το ζήτημα παρόλ’αυτά εξακολουθεί να υφίσταται και βέβαια δεν πρέπει να αγνοηθεί και η δεοντολογική φύση του προβλήματος.Πώς μπορεί ο μέσος Αμερικανός να είναι σίγουρος ότι ο Πρόεδρός του κινείται και ελίσσεται σε συμφωνία με τα δικά του συμφέροντα και όχι λαμβάνοντας υπόψη τα συμφέροντα μίας μεγάλης εταιρείας ή μίας ξένης κυβέρνησης.Από την πλευρά τους ξένες κυβερνήσεις σε περιοχές όπως η Ασία,η Λατινική Αμερική και η Μέση Ανατολή γνωρίζουμε ότι είναι άμεσα συνυφασμένες με τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της εκάστοτε χώρας,καθώς τα συμφέροντά τους είναι τοποθετημένα σε γραμμές παράλληλες.Ο Reince Priebus,ο οποίος θα αναλάβει τα καθήκοντα του προσωπάρχη του Λευκού Οίκου στην προεδρία του Donald Trump,τόνισε ότι οι Αμερικανοί δε πρέπει να ανησυχούν για το ενδεχόμενο ύποπτων συναλλαγών (pay-to-play schemes)στη διακυβέρνηση του Trump.Ποιές είναι ωστόσο οι πιθανές προτάσεις που θα συμβάλλουν στην επίλυση του θέματος αυτού.
Πρώτα απ’όλα η προφανής λύση θα ήταν ο Trump να αναγνώριζε το προφανέστατο πρόβλημα που συναντάται,να υποβάλλει την παραίτησή του και να παραδώσει την Προεδρία στον Αντιπρόεδρο του Mike Pence.Το σενάριο αυτό χαρακτηρίζεται ουτοπικό για έναν άνθρωπο με την ιδιοσυγκρασία του Trump,αν και πρακτικά θα έλυνε το πρόβλημα που ταλανίζει,πριν ακόμα επιβεβαιωθεί η εκλογή του τα μέσα.
Το πιθανότερο σενάριο είναι και αυτό που ακούγεται πιο έντονα.Ο Trump ακόμα και κατά την διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας ισχυριζόταν ότι θα τοποθετήσει τα περιουσιακά του στοιχεία και τις επιχειρήσεις του σε ένα blind trust,το οποίο και θα διευθύνουν τα 3 του παιδία –Ivanka,Eric και Donald Jr- με την βοήθεια των έμπιστων συνεργατών του.Αυτή η λύση αν και φαινομενικά παρουσιάζει πλήρης,δεν είναι σε καμία των περιπτώσεων…Η θεμελιώδης προϋπόθεση για ένα blind trust είναι τα άτομα που θα το διαχειρίζονται να μην έχουν την παραμικρή σχέση οικονομικής φύσεως με τον ιδιοκτήτη της εταιρείας.Στο παρελθόν Πρόεδροι όπως ο Ronald Reagan,ο George H.W. Bush,ο Bill Clinton και ο George W. Bush τοποθέτησαν τα κεφάλαιά τους σε πραγματικά blind trusts αποφεύγοντας την οποιαδήποτε διένεξη μεταξύ προεδρίας και λοιπών,εξωτερικών δραστηριοτήτων [3] .Πέρα από αυτά θύελλα αντιδράσεων έχει ξεσπάσει στους πολιτικούς κύκλους της Ουάσιγκτον,διότι στις περισσότερες συναντήσεις του Trump είτε με την ομάδα μετάβασης,είτε με ξένους αρχηγούς κρατών, δίπλα του είναι σταθερά η κόρη του,Ivanka.Μάλιστα πολλές φορές λέγεται,ότι τον συμβουλεύει σε θέματα εξωτερικής πολιτικής και ,ότι η επιρροή που του ασκεί είναι σημαντικότατη.Χαρακτηριστικές ήταν οι φωτογραφίες,στις οποίες η Ivanka Trump συνοδευόμενη από τον σύζυγό της,Jared Kushner -και αυτός με την σειρά του διεκδικεί μία θέση στον Λευκό Οίκο [4] -,παρευρέθηκαν με τον κύριο Trump στην πρώτη του συνάντηση με ηγέτη ξένου κράτους και συγκεκριμένα με τον Πρωθυπουργό της Ιαπωνίας,κύριο Sinzo Abe. Συνεπώς θεωρείται αυτονόητο πως τα προσωπικά του,οικονομικά συμφέροντα είναι αλληλένδετα με εκείνα των παιδιών του.Καθίσταται αδύνατο μέσω της επιλογής αυτής να διαχωριστούν πλήρως για τον εκλεγμένο Πρόεδρο η εξέλιξη και η ανάπτυξη των επιχειρήσεων του με την άσκηση των καθηκόντων,που θα του αποδοθούν την 20η Ιανουαρίου.
Πολιτικοί αναλυτές,δημοσιογράφοι,καθώς και ακαδημαϊκοί συμφωνούν ότι τα συμφέροντα του Trump είναι αδύνατο να διαχωριστούν.Ειδικά εφόσον δεν υπάρχει νομολογία που να προβλέπει την διευθέτηση της κατάστασης,επαφίεται το ζήτημα στην κρίση του ίδιου και δευτερευόντως των συμβούλων του.Όπως έχει δηλώσει αρκετές φορές η λύση του < blind –non so blind-trust> θα είναι και η τελική του απόφαση.Μάλιστα είχε ανακοινώσει μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Twitter,ότι στις 15 Δεκεμβρίου θα πραγματοποιήσει συνέντευξη τύπου για να ανακοινώσει τις αποφάσεις σχετικά με το προκείμενο θέμα.Λίγο πριν την ημέρα αυτή όμως ανακοινώθηκε η αναβολή της και η μεταφορά της για τον επόμενο μήνα λίγο νωρίτερα από την ορκωμοσία του στις 20 Ιανουαρίου.Η ξαφνική αυτή αλλαγή και το γεγονός,ότι ένα ζήτημα υψίστης σημασίας,όπως αυτό,καθυστερεί να διευθετηθεί,προκαλούν εύλογο άγχος για την προεδρία Trump και για το κατά πόσο θα είναι συνεπής προς την ικανοποίηση των αναγκών του αμερικανικού λαού,ο οποίος φαίνεται τρομερά απογοητευμένος με το ηγεμονικό, πολιτικό κατεστημένο της χώρας,που σταδιακά παραπαίει.

Νικόλας Γονιδάκης, Ερευνητής ΚΑΝΣ

Share Button

iran-sanctionsΤο Ιρανικό Υπουργείο Εξωτερικών ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες την απόφαση του αμερικανικού Κογκρέσου για παράταση των κυρώσεων κατά δέκα χρόνια εις βάρος του Ιράν, πράξη η οποία παραβιάζει την ιστορική συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης, που υπεγράφη μεταξύ της χώρας και των έξι μεγάλων δυνάμεων το 2015 ,προκαλώντας ανησυχίες στην Τεχεράνη, ενώ παράλληλα ο Ντόναλντ Τραμπ έχει θέσει υπό αμφισβήτηση τη συμφωνία για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.Για «καθαρή παραβίαση» της ιστορικής συμφωνίας του 2015 έκανε λόγο ο επικεφαλής των Ιρανών διαπραγματευτών Αλί Ακμπάρ Σαλεχί. «Αν εφαρμοστεί αυτή η απόφαση, το Ιράν θα απαντήσει», προσέθεσε ο Ιρανός αξιωματούχος, δίχως να προβεί σε περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τα πιθανά απαντητικά μέτρα της χώρας του. Σύμφωνα με πληροφορίες η Τεχεράνη ενδέχεται, σε πρώτη φάση, να ακυρώσει προσωρινές συμφωνίες με αμερικανικές εταιρείες, όπως εκείνη με την Boeing για πώληση εμπορικών αεροσκαφών στο Ιράν.

Συνέχεια ανάγνωση

Ο Νόμος για Κυρώσεις στο Ιράν (ISA) ψηφίστηκε το 1996 και προβλέπει κυρώσεις εναντίον όσων εταιρειών επενδύουν στην ιρανική βιομηχανία της ενέργειας. Επρόκειτο να διακοπεί την 31η Δεκεμβρίου, αλλά πρώτα η Βουλή των Αντιπροσώπων και στη συνέχεια η Γερουσία τάχθηκαν υπέρ της παράτασης του νόμου. Για να γίνει αυτό, απαιτείται να υπογραφεί το νομοσχέδιο από τον πρόεδρο Ομπάμα, ο οποίος δεν εισηγήθηκε κάτι τέτοιο στο Κογκρέσο, αλλά και δεν εξέφρασε δημοσίως αντιρρήσεις. Πολιτικοί αναλυτές στην Ουάσιγκτον προβλέπουν ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θα υπογράψει το νομοσχέδιο.Αμερικανοί γερουσιαστές και αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι η απόφαση του Κογκρέσου δεν παραβιάζει τη συμφωνία για το πυρηνικό πρόγραμμα, βάσει της οποίας ήρθησαν οι κυρώσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα του Ιράν, αλλά όχι στο σύνολο της οικονομίας του. Από την άλλη βέβαια, στο επίπεδο της ιρανικής ηγεσίας έχει προκληθεί ανησυχία και σύγχηση, διότι ο νέος Αμερικανός Πρόεδρος, έχει γενικά ταχθεί εναντίον της συμφωνίας για το πυρηνικό πρόγραμμα και εκφράζονται εύλογοι φόβοι ότι η επικράτηση της σκληρής γραμμής έναντι του Ιράν στην Ουάσιγκτον ενδέχεται να αποβεί εις βάρος του μετριοπαθούς Προέδρου του Ιράν Χασάν Ρουχανί και υπέρ των σκληροπυρηνικών αντιπάλων του στις προεδρικές εκλογές του 2017.
Σκεπετάρη Αλεξία- Μαρία

Share Button

image2Την ώρα που στην Συρία παρατηρείται κλιμάκωση της έντασης ,στο γειτονικό Ιράκ το κοινοβούλιο με ψήφισμά του το Σάββατο 26 Νοεμβρίου αναγνώρισε τις σιιτικές ομάδες που δρουν υπο την οργάνωση-ομπρέλα Hashd al Shaabi (Popular Mobilization Units – PMU), παρά τις αντιρρήσεις των σουνιτών εκπροσώπων. Μέσω αυτού του ψηφίσματος η οργάνωση αποκτά πλήρη νομιμοποίηση από την κυβέρνηση του Ιράκ ,υπάγεται στον πρωθυπουργό και λειτουργεί ως παρακλάδι του ιρακινού στρατού ενώ παράλληλα τα μέλη της δικαιούνται μισθοδοσία όμοια με αυτή του ιρακινού στρατού και της αστυνομίας.
Οι ομάδες που αποτελούν την οργάνωση Hashd al Shaabi διατηρούν σημαντικούς δεσμούς με το Ιράν. Μέρος αυτών των ομάδων το προηγούμενο διάστημα αμέσως πριν μεταβούν στο Ιράκ για την ενίσχυση των προσπαθειών ανακατάληψης της Μοσούλης από την ισλαμιστική οργάνωση Daesh, επιχειρούσαν στην Συρία στο πλευρό του καθεστώτος Assad. Συνδέσεις διατηρούν και με την λιβανέζικη σιιτική οργάνωση Hezbollah, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες αυτός που συντόνιζε τουλάχιστον μέχρι πρότεινος τις σιιτικές ομάδες στο Ιράκ ήταν ο Qassem Soleimani, αρχηγός του παρακλαδιού των Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) που είναι υπέυθυνο για επιχειρήσεις στο εξωτερικό (Quds).

Συνέχεια ανάγνωση

Την τελευταία εβδομάδα αφού πέτυχαν τον ολοκληρωτικό αποκλεισμό της Μοσούλης μέσω μιας γρήγορης κίνησης στα δυτικά της πόλης έθεσαν υπό τον έλεγχό τους το αεροδρόμιο που βρίσκεται λίγο νοτιότερα της πόλης Tal Afar. Η ανακατάληψη της Tal Afar αναμένεται ,ωστόσο η Τουρκία έχει δηλώσει πως δεν θα επιτρέψει η πόλη ,της οποίας η πλειοψηφία είναι Τουρκμένοι, να πέσει στα χέρια των σιιτών της Hashd al Shaabi .Ο έλεγχος της πόλης για τους σιίτες μαχητές αποτελεί στρατηγικό στόχο αφού συνεπάγεται πρόσβαση στα σύνορα με την Συρία. Ενδεικτική είναι η δήλωση του Hadi al-Amiri ,ενός εκ των ηγετών της οργάνωσης Badr που δρα υπό την Hashd al Shaabi, « Η Tal Afar θα γίνει νεκροταφείο Τούρκων στρατιωτών, εάν η Τουρκία εμπλακεί στις μάχες». Την περασμένη Πέμπτη στο αεροδρόμιο της Tal Afar έγινε συνάντηση της ηγεσίας της οργάνωσης Hashd al Shaabi με τον ιρακινό πρωθυπουργό Haider al Abadi. Λίγο μετά την αποχώρηση του ιρακινού πρωθυπουργού ,βλήμα προκάλεσε τον τραυματισμό πολλών εκ των παρευρισκόμενων. Ζητήθηκαν εξηγήσεις από τον συνασπισμό κρατών κατά των τζιχαντιστών για το συμβάν με επίσημη τοποθέτηση της σιιτικής οργάνωσης. «Η θέση της συνάντησής μας βομβαρδίστηκε και είχε ως αποτέλεσμα τον τραυματισμό μερικών μαχητών μας.Μετά τον έλεγχο του τύπου του βλήματος και των ζημιών , ανακαλύψαμε ότι δεν ήταν έργο του ISIS. Ήταν ένα βλήμα κατευθυνόμενο με laser και εκτοξέυτηκε από αεροπλάνο.» Ο συνασπισμός κρατών αρνήθηκε κάθε εμπλοκή.
Το Ιράν αναβαθμίζει την επιρροή του στις γειτονικές του χώρες. Τόσο στην Συρία όσο και στο Ιράκ επιχειρούν ομάδες που είτε λαμβάνουν εντολές είτε διατηρούν δεσμούς με το Ιράν. Η αναβάθμιση της σιιτικής ισχύος αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για τις τουρκικές βλέψεις στην περιοχή. Εάν μάλιστα ευσταθούν πληροφορίες που αφορούν σε συνεννοήσεις σιιτικών ομάδων με Κούρδους του PKK τότε το έδαφος του Ιράκ ίσως εξελιχθεί σε ναρκοπέδιο για τυχόν τουρκικές στρατιωτικές ενέργειες. Στις ΗΠΑ το στάδιο είναι μεταβατικό και το αμέσως επόμενο διάστημα όλα τα μέρη που ενεργούν στην Συρία και στο Ιράκ θα αποπειραθούν να ενισχύσουν τις θέσεις τους.

Καζαντζής Γιώργος

1 2 3 7