για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία
Συνέβη σήμερα
Συνέβη σήμερα
Μεγεθύνσεις
Μεγεθύνσεις
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
Προσεγγίσεις
Προσεγγίσεις
Γεωπολιτική
Γεωπολιτική

Τρομοκρατία

Share Button

 Φάνης Παπακωστίδης

Η κατάσταση στην περιοχή του Ιντλίμπ

Υπό ανηλεή βομβαρδισμό βρίσκεται η περιοχή του Ιντλίμπ τις τελευταίες ημέρες ενώ υπάρχουν συνεχείς μετακινήσεις των κυβερνητικών στρατευμάτων προς την εμπόλεμη ζώνη. Τοπικές πηγές αναφέρουν προετοιμασίες για μεγάλη επίθεση του συριακού στρατού με στόχο την κατάληψη των κύριων οδών Μ4 & Μ5 που συνδέουν το Χαλέπι με τη Δαμασκό και την Λαττάκεια στη μεσογειακή ακτή με βάση τα συμφωνηθέντα στην Αστάνα.[i] Ουσιαστικά πρόκειται για την ολοκλήρωση της επιχείρησης κατάληψης της περιοχής από τις δυνάμεις του προέδρου Άσαντ, αφού οι συγκεκριμένοι οδικοί άξονες διέρχονται από το κέντρο της βορειοδυτικής επαρχίας και απέχουν μερικές δεκάδες χιλιόμετρα από τα τουρκικά σύνορα. Οι συνεχείς βομβαρδισμοί από την συριακή και ρωσική πολεμική αεροπορία έχουν προκαλέσει κύματα προσφύγων προς την κατεύθυνση των συνόρων καθώς ο κάτοικοι προσπαθούν να ξεφύγουν από τις πολεμικές επιχειρήσεις.

Συνέχεια ανάγνωση

Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι στην εν λόγω περιοχή, που αποτελεί το τελευταίο προπύργιο της συριακής αντιπολίτευσης, βρίσκονται εγκλωβισμένοι και εκτοπισμένοι πάνω από 700 χιλ. άνθρωποι καθώς  αποτέλεσε τον τόπο συγκέντρωσης των αντικαθεστωτικών και τζιχαντιστών ανταρτών και των οικογενειών τους, έπειτα από τις περίφημες “συμφωνίες ειρήνευσης” με την κυβέρνηση.[ii] Σε αρκετές από αυτές τις συμφωνίες παρέχονταν η δυνατότητα σε περικυκλωμένους αντάρτες από άλλα πεδία μαχών της χώρας (π.χ Νταράα στο νότο ή Ντούμα γύρω από τη Δαμασκό), να εγκαταλείψουν την περιοχή τους και να μεταφερθούν μαζί με τις οικογένειές τους στο Ιντλίμπ. Με τον τρόπο αυτό η κυβέρνηση εξασφάλιζε την εκκαθάριση των περιοχών από αντικυβερνητικές δυνάμεις και περιόριζε τις απώλειες που απαιτούσε η εξάλειψη των θυλάκων αντίστασης. Για τους ηττημένους αντάρτες μια τέτοια συμφωνία έδινε μία τελευταία ευκαιρία σε αυτούς και τις οικογένειές τους να αποφύγουν το θάνατο ή τα πιθανά αντίποινα.

Η επιχείρηση για την ολοκληρωτική κατάληψη του Ιντλίμπ, καθυστέρησε λόγω των ραγδαίων εξελίξεων που υπήρξαν το προηγούμενο χρονικό διάστημα στην βορειοανατολική Συρία, με την αποχώρηση των δυνάμεων των ΗΠΑ[iii] από τα τουρκοσυριακά σύνορα και την δημιουργία ζώνης ασφαλείας εκ μέρους των τουρκικών δυνάμεων σε μέρος αυτών, με την σύμφωνη γνώμη και συμμετοχή της Ρωσίας. Ακολούθησε η προσέγγιση της ηγεσίας των Κούρδων της Συρίας αλλά και των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων (SDF), με την Μόσχα και την Δαμασκό προ του κινδύνου των τουρκικών ή  φιλικά προσκείμενων σε αυτή στρατευμάτων. Παρά την παραμονή δυνάμεων των ΗΠΑ στις περιοχές ανατολικά του Ευφράτη και κοντά στα ιρακινά σύνορα, όπου βρίσκονται και τα συριακά πετρελαϊκά πεδία, η μεγάλη πλειοψηφία των κούρδων της Συρίας κατοικεί εκτός των εν λόγω περιοχών και βρίσκονται υπό την προστασία των συριακών και ρωσικών στρατευμάτων.

Οι παραπάνω εξελίξεις οδήγησαν σε αναδιάταξη τις κυβερνητικές δυνάμεις και ανέβαλλαν τις επιχειρήσεις στο Ιντλίμπ, μέχρι την σταθεροποίηση της κατάστασης. Υπήρξαν μικρότερης εμβέλειας δράσεις στο μέτωπο, με τον συριακό στρατό να προωθείται σε περιοχές νότια-νοτιοανατολικά της επαρχίας, (στην περιοχή του Καν Σεϊχούν και προς την κατεύθυνση του Μααράτ αλ Νουμάν) σφίγγοντας ακόμα περισσότερο τον κλοιό και ακυρώνοντας ουσιαστικά οποιαδήποτε αντίδραση εκ μέρους των ανταρτών, κυρίως εναντίον μεγάλων αστικών κέντρων στο νότο όπως η Χάμα.[iv]

Επόμενη φάση της επιχείρησης θα στοχεύει σε εκκαθάριση των προαστίων του Χαλεπίου και την προώθηση των κυβερνητικών στρατευμάτων σε απόσταση αναπνοής από την ομώνυμη πρωτεύουσα της  επαρχίας Ιντλίμπ, καθιστώντας κάθε αντίσταση δύσκολη αφού θα δημιουργηθούν ασφυκτικές οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες για τον πληθυσμό.[v] Ήδη στα σύνορα με την Τουρκία έχουν συγκεντρωθεί εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες από τις περιοχές των πολεμικών επιχειρήσεων, με τις συνθήκες διαβίωσης να είναι άθλιες.[vi]Ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κυρίαρχες στο στρατόπεδο των ανταρτών, είναι οι τζιχαντιστικές ομάδες με κυριότερη την Χαγιάτ Ταχρίρ Αλ Σαμ (HTS) οι οποίες δηλώνουν πως θα συνεχίσουν τον πόλεμο μέχρι τέλους.

Από την Συρία στη Λιβύη

    Την ίδια στιγμή αξιοπρόσεκτη είναι η συμπεριφορά της Τουρκίας, η οποία έχει αποστασιοποιηθεί μεν από τις τζιχαντιστικές οργανώσεις, αλλά έχει “υφάνει” ένα δίκτυο φιλικά προσκείμενων ομάδων που δραστηριοποιούνται υπό την σκεπή του λεγόμενου “Συριακού Εθνικού Στρατου” (SNA). Στην περιοχή του Ιντλίμπ οι τζιχαντιστές κυριαρχούν αλλά στα υπόλοιπα συριακά εδάφη που ελέγχει η Τουρκία (Αφρίν, Αλ Μπαμπ και η ζώνη του Τελ Αμπιγιάντ), το πάνω χέρι έχουν οι “δικές” της ομάδες. Με τον τρόπο αυτό η Άγκυρα χρησιμοποιεί ως proxy αυτές τις ένοπλες δυνάμεις, περιορίζοντας τις απώλειες του τακτικού στρατού και του αντίστοιχου πολιτικού και κοινωνικού κόστους, ενώ παράλληλα αποποιείται οποιεσδήποτε φρικαλεότητες προκαλέσουν. Η συνεχής πίεση που ασκείται από τον κυβερνητικό στρατό στο Ιντλίμπ και οι επικείμενες νέες επιχειρήσεις, δημιουργούν μια μεγάλη δεξαμενη απελπισμένων ανταρτών οι οποίοι χρησμοποιούνται καταλλήλως από την Τουρκία.

Εγκλωβισμένοι καθώς είναι, έχουν την επιλογή να πολεμήσουν σε άλλο θέατρο επιχειρήσεων εκτός της Συρίας και συγκεκριμένα στη Λιβύη, έχοντας σαφώς καλύτερες αποδοχές και με την υπόσχεση απόκτησης της τουρκικής υπηκοότητας.[vii]Τα οφέλη από την χρήση μισθοφόρων εκ μέρους της Τουρκίας είναι τέτοια, που ώθησαν τον στρατιωτικό σύμβουλο του προέδρου Ερντογάν, Αντνάν Τανριβενρτί (Adnan Tanriverdi), να προτείνει την ίδρυση ιδιωτικής εταιρίας μισθοφόρων, αντίστοιχης της αμερικανικής Blackwater και της ρωσικής Wagner.[viii] Παρά την παραίτηση του λίγο μετά τις σχετικές δηλώσεις , οι εντυπώσεις από την συγκεκριμένη δήλωση παρέμειναν.[ix]

Αντίστοιχα στη Λιβύη η προώθηση των δυνάμεων του στρατάρχη Χάφταρ, επικεφαλής της κυβέρνησης της Βεγγάζης, οδήγησε την κυβέρνηση της Τρίπολης στην εσπευσμένη σύσταση συμμαχίας με την Άγκυρα,[x] γεγονός που προκάλεσε την εμφάνιση των πρώτων σύριων πολεμιστών στο λιβυκό έδαφος.[xi] Η αντίδραση της διεθνούς κοινότητας στην δήλωση του προέδρου Ερντογάν για αποστολή στρατευμάτων στην λιβυκή πρωτεύουσα,[xii] αυξάνουν τις πιθανότητες για την ενίσχυση του ρεύματος μεταφοράς τουρκικών proxy από το Ιντλίμπ στις ακτές της βόρειας Αφρικής. Αυτό διότι η Άγκυρα δεν θα ρισκάρει την μαζική αποστολή τουρκικών στρατευμάτων στη βορειοαφρικανική χώρα, αλλά όπως και στην περίπτωση της Συρίας, θα χρησιμοποιήσει μισθοφόρους ως proxy έχοντας τον εξοπλισμό, την εκπαίδευση και την εποπτεία τους υπό τον έλεγχο της.[xiii]

Οι αντισυσπειρώσεις

    Οι τουρκικές ενέργειες στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής, έχουν θορυβήσει πολλούς παίκτες της περιοχής, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σ.Αραβία, η οποία παρασκηνιακά, εντείνει την προσπάθεια εξομάλυνσης των σχέσεων με τη Δαμασκό καθώς τους ενώνει η κοινή έχθρα προς τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και η ανάγκη αντιμετώπισης των “νεο-Οθωμανικών” επιδιώξεων της Τουρκίας όπως αυτές εκδηλώνονται στη Συρία, στο Κατάρ και τη Λιβύη.[xiv] Μια τέτοια προσέγγιση θα απέκοπτε σημαντικό αριθμό ένοπλων τζιχαντιστών από την στρατολόγησή τους εκ μέρους της Άγκυρας και θα διασπούσε το φιλοτουρκικό αντιπολιτευτικό μέτωπο, ενώ θα άνοιγε τον δρόμο για την συμμετοχή χωρών του Περσικού Κόλπου στην ανοικοδόμηση της κατεστραμένης από τον πόλεμο χώρας. Στην κινητικότητα αυτή θα μπορούσαμε να εντάξουμε και τις πρόσφατα αυξημένες ελληνο-σαουδικές επαφές[xv] αφού στις συμφωνίες μεταξύ Αγκυρας και Τρίπολης, περιλαμβάνεται μνημόνιο διαμοιρασμού των θαλασσίων οικονομικών ζωνών των δύο χωρών, εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων εφόσον δεν λαμβάνεται υπόψη η επίδραση των ελληνικών νησιών.[xvi] Να τονίσουμε εδώ την μεγάλη βελτίωση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας και Ισραήλ[xvii] , την πρόσφατη υπογραφή συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας , Κύπρου και Ισραήλ για την κατασκευή του υποθαλάσσιου αγωγού East Med[xviii] και τον για πρώτη φορά εκ μέρους του Ισραήλ, χαρακτηρισμό των πολιτικών της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή ως προκλητικών, τονίζοντας την σχέση του προέδρου Ερντογάν με την Μουσουλμανική Αδελφότητα.[xix] Εάν δε στο παζλ, προσθέσουμε και την Αίγυπτο η οποία τάσσεται ανοιχτά κατά της Τρίπολης στην Λιβύη, ο πρόεδρος της Αλ Σίσι, είναι δηλωμένος εχθρός των Αδελφών Μουσουλμάνων και η χώρα του συνεργάζεται με την Ελλάδα,  την Κύπρο και το Ισραήλ για την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων της αν. Μεσογείου,[xx]τότε θα έχουμε μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα των συσχετισμών στην περιοχή.

Προφανώς, κάποιες από τις παραπάνω συνεργασίες, έχουν σαφή αντι-ιρανικό χαρακτήρα (π.χ. Σ.Αραβία-Ισραήλ), χωρίς όμως αυτό να ακυρώνει τη σημασία τους για την στάση τους έναντι των τουρκικών επιδιώξεων.

Με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία πανταχού παρούσες ή φαινομενικά απούσες , παρατηρούμε πως η τζιχαντιστική ασθένεια κάνει μεταστάσεις, εφόσον γίνεται εργαλείο στα χέρια των αντίπαλων δυνάμεων, αδιαφορώντας για τον όλεθρο που προκαλεί.

 

[i]      https://syriadirect.org/news/syria%E2%80%99s-strategic-highways-open-interests-converge-with-no-clear-strategy/

[ii]     https://news.un.org/en/story/2020/01/1054871

[iii]    https://www.theguardian.com/world/2019/oct/09/turkey-syria-attack-latest-news-kurds-trump

[iv]    https://www.aljazeera.com/news/2019/08/syria-war-armed-rebels-withdraw-idlib-khan-shaikhoun-190820063255105.html

[v]     https://www.almasdarnews.com/article/syrian-army-begins-offensive-in-western-aleppo-video/

[vi]    https://www.aljazeera.com/news/2019/12/tens-thousands-flee-syrian-forces-continue-idlib-advance-191222183301011.html

[vii]    https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/01/turkey-syria-libya-enticement-divides-syrian-rebels.html

[viii]   http://english.alarabiya.net/en/News/middle-east/2019/12/29/Turkey-s-top-military-advisor-proposes-mercenary-force-.html

[ix]    https://ahvalnews.com/turkey-politics/military-adviser-turkeys-erdogan-resigns-after-mahdi-remarks

[x]     https://foreignpolicy.com/2019/12/23/turkey-libya-alliance-aggressive-mideterranean/

[xi]    https://www.theguardian.com/world/2020/jan/15/exclusive-2000-syrian-troops-deployed-to-libya-to-support-regime

[xii]    https://eeas.europa.eu/headquarters/headquarters-homepage/72546/libya-statement-spokesperson-increased-tension_en

[xiii]   https://www.nybooks.com/daily/2020/01/23/among-the-syrian-militiamen-of-turkeys-intervention-in-libya/

[xiv]   https://syrianobserver.com/EN/commentary/55596/saudi-arabia-heads-towards-damascus.html

[xv]    https://balkaneu.com/dendias-greece-saudi-arabia-relations-have-gained-momentum/

[xvi]   https://www.theguardian.com/world/2019/dec/06/greece-expels-libyan-ambassador-row-maritime-boundaries

[xvii]  https://www.capital.gr/diethni/3407088/israil-i-kubernisi-epitrepei-gia-proti-fora-stous-polites-tis-xoras-na-taxideuoun-sti-saoudiki-arabia

[xviii]  https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/01/israel-turkey-greece-cyprus-benjamin-netanyahu-natural-gas.html

[xix]   https://www.timesofisrael.com/in-first-turkey-included-as-threat-in-idfs-annual-intel-assessment/

[xx]    https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2020/01/israel-egypt-yuval-steinitz-natural-gas-leviathan-sea.html

Share Button

Απόδοση στα Ελληνικά: Νικολάου Νικόλαος- Ερευνητής ΚΑΝΣ

Τη Πέμπτη (σ.σ. 21 Φεβρουαρίου) οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις παρέδωσαν περίπου 20 ξένους τζιχαντιστές στις ιρακινές αρχές, εκ των οποίων οι 13 είναι Γάλλοι, που σίγουρα θα δικαστούν στη Βαγδάτη και τους οποίους η Γαλλία δεν έχει τη πρόθεση να επαναπατρίσει.  

Η ανωτέρω εξέλιξη παρουσιάστηκε από τις υπηρεσίες πληροφοριών της Δύσης. Τη Πέμπτη, οι Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (FDS), οι οποίες μάχονται το ISIS (EI) με την υποστήριξη ενός διεθνούς συνασπισμού, παρέδωσαν περίπου 20 τζιχαντιστές από το εξωτερικό στις ιρακινές αρχές. Μεταξύ εκείνων βρίσκονταν και 13 Γάλλοι. Ένας αριθμός που επιβεβαιώθηκε τη Πέμπτη από τον Μπαρχάμ Σάλεχ, τον Ιρακινό πρόεδρο σε ένα επίσημο ταξίδι του στη Γαλλία. Οι ταυτότητές τους δεν έχουν αποκαλυφθεί για την ώρα.

Αυτή η μεταφορά είναι μέρος μιας μεγάλης ροής αιχμαλώτων. Μαζί με τους ξένους μαχητές, κάπου 260 Ιρακινοί τζιχαντιστές έχουν επίσης παραδοθεί στις αρχές της χώρας τους. Οι Κούρδοι της Συρίας δεν επιθυμούν πλέον να αντιμετωπίσουν αυτούς τους ενοχλητικούς κρατουμένους που συνελήφθησαν τους τελευταίους μήνες και οι οποίοι χρίζουν επιτήρησης και σίτισης καθημερινά. Λίγες μέρες πριν, η διοίκηση της FDS παρέδωσε στη Βαγδάτη μια λίστα με ονόματα για επιβεβαίωση σε μια βάση δεδομένων σε συνεργασία με τις δικαστικές αρχές. Οι τελευταίες αργότερα εξέδωσαν τα απαραίτητα εντάλματα σύλληψης. Συνέχεια ανάγνωση

Για τους Γάλλους που μεταφέρθηκαν, η πιθανότητα να δικαστούν στη Βαγδάτη δεν είναι ανεδαφική. Ερωτηθείς τη Δευτέρα γι’ αυτό το συμβάν, ο Εμμανουέλ Μακρόν δεν επιθύμησε να κάνει κάποιο σχόλιο, εκτιμώντας ότι η παράδοση των αιχμαλώτων απεκάλυψε «τις στενές διμερείς σχέσεις που υπάρχουν μεταξύ FDS και Ιράκ». Ο Γάλλος πρόεδρος αμέσως θυμήθηκε ότι « η προξενική προστασία καλύπτει όλους τους Γάλλους στην εθνικότητα» και ότι είναι ευεργετική αν όχι απαραίτητη.

Ανεξάρτητη δικαιοσύνη

Σύμφωνα με μια πηγή των υπηρεσιών ασφαλείας της Γαλλίας με την οποία επικοινώνησε η Liberation, γι αυτούς τους δεκατρείς υπάρχουν ισχυρά ενοχοποιητικά στοιχεία ότι έλαβαν μέρος στις μάχες εντός της ιρακινής επικράτειας και ιδιαίτερα στη Μοσούλη. Εάν η γαλλική διπλωματία έχει συχνά διφορούμενη στάση απέναντι στην επιστροφή τζιχαντιστών που είναι φυλακισμένοι στο Συριακό Κουρδιστάν, αμφιταλαντευόμενη μεταξύ της παραμονής τους στον τόπο σύλληψής τους και στον επαναπατρισμό, το Παρίσι δείχνει για μήνες μια σταθερότητα απέναντι στην ιρακινή δικαιοσύνη: σε χώρα με κυριαρχία, η δικαστική εξουσία ανήκει στη χώρα (αυτή). Το να ξεκινήσει αντιπαράθεση το Παρίσι προκειμένου να αποσύρει τις καταδίκες των 13 Γάλλων φαίνεται μη πιθανό.

Τρεις Γάλλοι ήδη έχουν δικαστεί στη Βαγδάτη. Κάθε φορά το κοινό ήταν ομόφωνο. Τον Απρίλιο του 2018, η 29χρόνη Τζαμίλα Μπουτουτάου καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλάκιση μετά από δικαστική διαδικασία 20 λεπτών. Τους επόμενους μήνες, στη Μελίνα Μπουχεντίρ 28 χρονών και στη Λαχκέν Γκουεμπούτζ 59 χρονών αποδόθηκε η ίδια ποινή. Οι δύο γυναίκες τώρα είναι φυλακισμένες σε φυλακή στα προάστια της Βαγδάτης σε άθλιες συνθήκες.

Οι Γάλλοι τζιχαντιστές το ξέρουν καλά, αυτοί φοβούνται ότι η θανατική ποινή θα τους επιβληθεί. Απασχολημένο τόσο καιρό με υποθέσεις κατηγορουμένων που η πολεμική τους δράση δεν έχει επίσημα αποδειχτεί, το Ιρακινό Ποινικό Δικαστήριο δεν έχει διστάσει να επιβάλει τη θανατική καταδίκη….. Η μόνη εφικτή προοπτική περισσότερο ή λιγότερο βραχυπρόθεσμα για τους καταδικασμένους: να γίνουν θεατές της μεταφοράς της ποινής τους στο γαλλικό δίκαιο για να εκτίσουν τη ποινή τους σε γαλλικό έδαφος.

Για αρκετούς μήνες, οι κουρδικές αρχές καλούν τις ξένες χώρες να παραλάβουν τους τζιχαντιστές και τις οικογένειές τους. Οι Κούρδοι, αυτή τη στιγμή, κρατάνε ουσιαστικά 800 μαχητές, στη πλειοψηφία τους Ιρακινούς, και πάνω από 2.000 μέλη της οικογένειάς τους- γυναίκες και παιδιά που είναι εγκατεστημένα σε στρατόπεδα στη βορειοανατολική Συρία. Οι αριθμοί δεν είναι οριστικοί. Εκατοντάδες τζιχαντιστές, μερικές φορές συνοδευόμενοι από την οικογένειά τους, έχουν παραδοθεί τις τελευταίες μέρες, μετά τη διαφυγή τους από τον θύλακα του Αλ- Μπακχούζ (νοτιοανατολικά), τελευταίο κομμάτι εδάφους του «χαλιφάτου» του Ισλαμικού Κράτους και δεν έχουν ακόμα καταμετρηθεί.

Ερείπια

«Λοιπόν, καθώς χιλιάδες αλλοδαποί εγκαταλείπουν σε «ερείπια» το χαλιφάτο, το φορτίο που είναι ήδη βαρύ, γίνεται ακόμα πιο βαρύ» δήλωσε τη Κυριακή ο Μουσταφά Μπαλί, εκπρόσωπος τύπου των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων. «Οι φυλακές μας δεν μπορούν να φιλοξενήσουν όλους τους μαχητές. Η διεθνής κοινότητα δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες της» πρόσθεσε ο Αμπντέλ Καρίμ Ομάρ, υπεύθυνος για τις εξωτερικές υποθέσεις της κουρδικής κυβέρνησης.

Η επιτακτικότητα για τους υπεύθυνους των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων να συντρίψουν τους τζιχαντιστές, μεγάλωσε με την ανακοίνωση στο τέλος Δεκεμβρίου της απόσυρσης των Αμερικανών στρατιωτών. Μετά από αρκετές αναβολές, η Ουάσινγκτον, εν τέλει, σιγούρεψε ότι 200 στρατιώτες θα παραμείνουν στη βάση της Ροτζάβα στο συριακό Κουρδιστάν, αντίθετα στους 2.000 που βρίσκονται τώρα, χωρίς να υπάρξει ξεκάθαρη απάντηση για τη διάρκεια της παραμονής τους. Εάν αυτοί κινήσουν να φύγουν, άλλοι στρατιώτες από το εξωτερικό, Γάλλοι και Βρετανοί θα πρέπει να επαναπατριστούν. Οι Κούρδοι φοβούνται μια επίθεση της Τουρκίας ή μια επιστροφή περισσότερο ή λιγότερο διαπραγματεύσιμη στο καθεστώς Άσσαντ. Και στις δύο περιπτώσεις η ασφάλεια των φυλακών όπου οι ξένοι τζιχαντιστές κρατούνται είναι κάθε άλλο παρά εγγυημένη.

Σχολιασμός

Από το άρθρο προκύπτουν σημαντικές πληροφορίες από τις οποίες μπορούν να εξαχθούν χρήσιμα συμπεράσματα.

Αρχικά, επιβεβαιώνεται ότι το Ισλαμικό Κράτος ηττάται. Κάποιοι θύλακες έχουν μείνει σε Συρία και Ιράκ και οι οποίοι είναι ζήτημα χρόνου να εξαλειφθούν. Πάντως, από τη στιγμή που μαίνονται ακόμα μάχες, καλό είναι να είμαστε επιφυλακτικοί. Επιπρόσθετα, είναι εμφανές ότι ο κοινός εχθρός (ISIS) έχει συσπειρώσει Σύριους Κούρδους και ιρακινή κυβέρνηση, παρά το ότι τα συμφέροντά τους μπορεί να είναι αντίθετα.

Ακόμα, δεν φαίνεται να απαντάται το μεγαλύτερο ερώτημα: όταν συντριβεί πλήρως στο Ισλαμικό Κράτος στο πεδίο της μάχης, τι θα γίνει με τους μαχητές και τις οικογένειές τους; Είναι αντιληπτό ότι υπάρχουν τρεις επιλογές: η μια αφορά την απορρόφηση τους στις τοπικές κοινωνίες μεταπολεμικά με άλλη ταυτότητα. Αυτό το ενδεχόμενο είναι υπαρκτό, όμως θα προξενήσει τη μήνιν των κοινωνιών και θα λειτουργήσει ως μοχλός για τις κυβερνήσεις να επιβάλλουν αστυνομικό καθεστώς για να εντοπιστούν οι πρώην τζιχαντιστές, ενώ οι οικογένειές τους θα αντιμετωπίσουν διακρίσεις. Η δεύτερη είναι η επιστροφή τους στις πατρίδες προέλευσης τους. Ωστόσο, το πώς θα αντιμετωπιστούν από τους πολίτες των χωρών αυτών, το πώς θα δικαστούν, αν δικαστούν (εγκληματίες ή αιχμάλωτοι πολέμου), το πώς θα ενσωματωθούν στον κοινωνικό κορμό είναι εκκρεμότητες που απασχολούν τους Ευρωπαίους ηγέτες, δεδομένου του ότι μεγάλο μέρος των ανδρών του ISIS κατάγεται από ευρωπαϊκές χώρες. Αναφορικά με τις οικογένειες τους, εκείνες τι καθεστώς θα έχουν αν έρθουν στην Ευρώπη; Θα μπορέσουν να ενταχθούν στη κοινωνία ή θα αντιμετωπιστούν σαν «ξένο σώμα» και θα υποστούν διακρίσεις και χλευασμό σαν συγγενείς τρομοκρατών; Η τρίτη επιλογή αφορά τη παραμονή τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και τυχόν μελλοντική δίκη τους από τις δικαστικές αρχές των χωρών που συνελήφθησαν ή/και κρατούνται, δηλαδή της Συρίας και του Ιράκ. Αυτή η επιλογή είναι δυνατόν να προξενήσει μια μικρή ανθρωπιστική κρίση γιατί χιλιάδες γυναικόπαιδα δεν μπορούν μακροπρόθεσμα να επιβιώσουν στις αντίξοες συνθήκες των στρατοπέδων. Παράλληλα, είναι πιθανό με έκτακτα δικαστήρια να αποδοθούν σωρηδόν θανατικές ποινές στους αιχμάλωτους τζιχαντιστές για αντεκδίκηση, πράγμα που θα ανοίξει έναν νέο κύκλο αίματος και ίσως καταδικαστούν και αθώοι.

Ένα ακόμα σοβαρό γεγονός προς εξέτασιν αφορά και την Ευρώπη. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να μελετήσουν ποιά είναι τα αίτια που παρακίνησαν τόσους πολλούς πολίτες της Ε.Ε. να καταταγούν στο Ισλαμικό Κράτος, χιλιόμετρα μακριά από τις πατρίδες τους. Επίσης, πρέπει να εξεταστεί και το γιατί παρόλο που τους προσφέρθηκαν τόσα αγαθά από τα ευρωπαϊκά κράτη, εκείνοι προτίμησαν να ζήσουν με κακουχίες και ακόμα χειρότερα να πλήξουν τις χώρες που τους ανέθρεψαν.

Από το άρθρο φαίνονται και οι αρνητικές συνέπειες μιας αμερικανικής αποχώρησης από τη Συρία. Οι Κούρδοι θα βρεθούν μεταξύ «σφύρας και άκμονος» έχοντας είτε να πολεμήσουν τον τουρκικό στρατό και τους συμμάχους του είτε να ελεγχθούν από το συριακό καθεστώς. Καμία επιλογή δεν τους βοηθά διότι θα πολεμήσουν ή θα διαπραγματευθούν από μειονεκτική θέση, κάτι που πιθανόν να τους στερήσει την αυξημένη αυτονομία. Ταυτόχρονα, η Ουάσινγκτον θα φανεί ότι εγκαταλείπει τους συμμάχους της, οι οποίοι απέδειξαν έμπρακτα τη προσήλωσή τους στην εξάλειψη του κοινού εχθρού, του Ισλαμικού Κράτους. Τυχόν, λοιπόν, αναχώρηση των Αμερικανών θα προκαλέσει νέο γύρο συγκρούσεων. Η «στροφή» της κυβέρνησης Τράμπ μέχρι στιγμής έχει σώσει τους Κούρδους, όμως όλα είναι ρευστά.

[i] Το άρθρο αποτελεί μετάφραση στα ελληνικά. Το πρωτότυπο στα γαλλικά δημοσιεύτηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2019 στην εφημερίδα Liberation γραμμένο από τους Luc Mathieu και Willy Le Devin. Είναι προσβάσιμο στον σύνδεσμο:  https://www.liberation.fr/planete/2019/02/25/irak-ces-jihadistes-francais-que-paris-n-est-pas-presse-de-recuperer_1711532 (ημερομηνία και ώρα πρόσβασης: 26 Φεβρουαρίου 2019, 21:30).

Share Button

Γράφει ο Μηνάς Λυριστής*

Η αστάθεια που υπάρχει αυτή την περίοδο στο Όρος Σινά έχει ρίζες που χρονολογούνται πολύ πριν από τις αραβικές εξεγέρσεις του 2011 και το πραξικόπημα του 2013 που ακολούθησε. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η εξτρεμιστική ομάδα al-Tawhid Wal Jihad η οποία δρούσε στο Σινά, συμμάχησε με την Αλ Κάιντα, διαπράττοντας αρκετές επιθέσεις υψηλού προφίλ σε τουριστικά θέρετρα, επιθέσεις που σκότωσαν δεκάδες ανθρώπους και έγιναν γνωστές σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το κράτος απάντησε με καταστολή και προσπάθησε να καταπνίξει την εξέγερση που φαινόταν να παίρνει διαστάσεις. Όμως, στο χάος που ακολούθησε το 2011, οι ισλαμιστές βρήκαν την κατάλληλη στιγμή για να εκδικηθούν τα χρόνια κακομεταχείρισης στα χέρια της αστυνομίας και του στρατού. Αυτή τη στιγμή, μια άλλη μαχητική ομάδα, η Ansar Bayt al-Maqdis, που προέρχεται από την al-Tawhid Wal Jihad, δημιουργήθηκε. Οι βασικοί της στόχοι είναι αγωγοί αερίου στο Σινά οι οποίοι καταλήγουν στο Ισραήλ και την Ιορδανία. Συνέχεια ανάγνωση

Μετά την ανατροπή του προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι τον Σεπτέμβριο του 2013 και έπειτα από τη σφαγή των διαδηλωτών στο Κάιρο τον μήνα που ακολούθησε, η εξτρεμιστική ομάδα επέστρεψε στο Σινά και με σχεδόν εβδομαδιαίες επιθέσεις συνέχισε το κλίμα τρόμου. Το 2014, η Ansar Bayt al-Maqdis συμμάχησε με το λεγόμενο “Ισλαμικό Κράτος” που δρούσε με επιτυχία εκείνη την εποχή στη Συρία. Μάλιστα, άλλαξε το όνομα της σε “επαρχία Σινά”, ισχυριζόμενη ότι είναι μέρος της επικράτειας του λεγόμενου “Ισλαμικού Κράτους”.

Η Αιγυπτιακή Κυβέρνηση, προσπάθησε να καταστείλει εκ νέου την οργάνωση. Οι εγκατεστημένες μονάδες της Αιγύπτου προσπαθούσαν να ανακόψουν τα κύματα των Ισλαμιστών και να ελέγξουν τις περιοχές στην ευρύτερη περιοχή της χερσονήσου του Σινά. Επιπλέον, το κύμα υπερ-εθνικισμού της Αιγύπτου δημιούργησε την αφήγηση του “Αιγύπτιου Μαχητή”. Μία θρησκευτική, πειθαρχημένη, τακτοποιημένη και “γεννημένη να σκοτώνει” μαχητική μηχανή. Το 2016, το υπουργείο άμυνας κυκλοφόρησε μια ταινία που δείχνει την καθημερινή ζωή ενός Αιγύπτιου στρατιώτη, παρουσιάζοντας τον ως μια απόλυτα εκπαιδευμένη και ικανή μονάδα. Αυτό οδήγησε σε αύξηση των νεοσυλλέκτων, και επιθυμία τους να υπηρετήσουν την πατρίδα τους απέναντι στην ισλαμιστική απειλή.

Ωστόσο πολλοί από τους στρατιώτες που υπηρετούν στο Σινά δεν το επέλεξαν: ήταν ήδη στρατολογημένοι. Σύμφωνα με το σύνταγμα της Αιγύπτου, οι άνδρες ηλικίας 18 έως 30 ετών οφείλουν να υπηρετούν στο στρατό για τουλάχιστον 18 μήνες, ενώ υπάρχει ρύθμιση ενεργής συμμετοχής στο στράτευμα για εννέα ακόμη χρόνια εάν αυτό τους ζητηθεί. Βέβαια, οι νεαροί άνδρες με σοβαρά ιατρικά προβλήματα, όσοι είναι τα μόνο παιδί μιας οικογένειας, αλλά και άτομα με γνωστές ισλαμιστικές/φονταμενταλιστικές τάσεις, απαλλάσσονται.

Οι ισλαμιστές μαχητές εκπαιδεύονται σε μάχες πραγματικού χρόνου, σε τεχνικές ανταρτοπολέμου εντός και εκτός πόλεων αλλά και στην ψυχική/σωματική αντιμετώπιση της ερήμου. Ακόμη εξαιρετικά πιθανή είναι η στρατιωτική εμπειρία στη Γάζα, τη Συρία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ και τη Λιβύη. Στον αντίποδα, ο κύριος όγκος των δυνάμεων της Αιγύπτου είναι στρατιώτες που έχουν περάσει μόνο 45 ημέρες σε στρατόπεδο νεοσυλλέκτων προκειμένου να εκπαιδευτούν στα βασικά θέματα που ένας στρατιώτης θα κληθεί να αντιμετωπίσει στο πεδίο της μάχης.

Η κατάσταση είναι ακόμη πιο προβληματική. Οι στρατιώτες δεν έχουν δυνατότητα ψυχολογικής βοήθειας, ούτε κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους στις μονάδες που μάχονται στο όρος Σινά αλλά ούτε και την περίοδο που αποστρατεύονται. Αυτό σημαίνει ότι επιστρέφουν πίσω στην κοινωνία και την “κανονικότητα” με κληρονομιά τους εφιάλτες που έζησαν στο πεδίο της μάχης.

Οι Αιγύπτιοι στρατιώτες που υπηρετούν στο Σινά είναι περισσότερο μια δύναμη ανάγκης παρά μια άρτια εξοπλισμένη και εκπαιδευμένη δύναμη. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος που αδυνατούν να ελέγξουν την περιοχή, η οποία όσο τα χρόνια περνούν ερημώνει ολοένα και περισσότερο. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα ότι ο εξοπλισμός τους προέρχεται από τη δεκαετία του 1990, την ίδια στιγμή που οι ισλαμιστές πολεμούν με γυαλιά νυχτερινής οράσεως, ένα “όνειρο” για τους Αιγύπτιους στρατιώτες (!).

Πολιτικά, αυτό σημαίνει πως η κακομεταχείριση του στρατεύματος είναι ήσσονος σημασίας απέναντι στην “εντολή”. Αυτή είναι μια ιστορική κουλτούρα που υπάρχει στους ανά χώρα στρατούς. Ωστόσο, όσο μεγάλο ποσοστό των στρατών σε παγκόσμιο επίπεδο λειτουργεί έτσι, άλλο τόσο αυτός ο αναχρονισμός αυξάνει τον αριθμό νεκρών στρατιωτών. Είναι μια ιδεολογική σύγκρουση στον τομέα της πειθαρχίας. Από τη μία κάθε αξιωματικός οφείλει να είναι σκληρός και επιτακτικός για την πραγματοποίηση της “εντολής”. Από την άλλη πλευρά όμως ένας μη εκπαιδευμένος και ελλιπώς εξοπλισμένος στρατός δεν μπορεί να ακολουθήσει με επιτυχία το εκάστοτε πρόσταγμα.

Στην περίπτωση της Αιγύπτου, τα συμπεράσματα είναι συγκεκριμένα. Αρχικά, η χώρα δείχνει προς τους εταίρους της στο εξωτερικό πως έχει έναν αξιόμαχο στρατό, έτοιμο για την αντιμετώπιση κάθε απειλής. Ωστόσο, στον αντίποδα το σχέδιο της για εκκαθάριση των ισλαμιστών από τις περιοχές που ελέγχουν στο όρος Σινά έχει αποτύχει παταγωδώς. Αυτό οφείλεται στην έλλειψη βασικού εξοπλισμού στο στρατό της και την απαρχαιωμένη τεχνολογία που χρησιμοποιεί. Το μείζον όμως ζήτημα της στρατιωτικής πολιτικής της χώρας είναι η έλλειψη υπομονής όσον αφορά την εκπαίδευση. Οι 45 ημέρες που δίνονται σε κάθε νεοσύλλεκτο προκειμένου να εκπαιδευτεί μοιάζουν με κακόγουστο αστείο. Όσο η κατάσταση αυτή συνεχίζεται, τόσο οι ισλαμιστές του Σινά -βετεράνοι οι περισσότεροι από 2 ή και περισσότερους πολέμους ήδη- θα συνεχίσουν να έχουν τον έλεγχο σημαντικών περιοχών και να αποτελούν παράγοντα περιφερειακής ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή του Όρους Σινά.

*Ο Μηνάς Λυριστής είναι απόφοιτος του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου και μεταπτυχιακός φοιτητής Γεωπολιτικής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Share Button

Φάνης Παπακωστίδης, Ερευνητής Κ.Α.Ν.Σ.

Η απόφαση του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, για αποχώρηση των αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων από την βορειοανατολική Συρία, μπορεί να προκάλεσε έκπληξη σε συμμάχους, αντιπάλους και διεθνείς αναλυτές ακόμα και στο Πεντάγωνο , αναμφίβολα όμως, αποτέλεσε παράγοντα επιτάχυνσης των εξελίξεων στο υποσύστημα της Μ.Ανατολής καθώς η εν λόγω απόφαση, επηρρεάζει όλους τους άμεσα ή έμμεσα εμπλεκόμενους, στη συριακή κρίση. Συνέχεια ανάγνωση

Η “έκπληξη” δεν αφορούσε την ίδια την απόφαση του αμερικανού προέδρου για αποχώρηση, καθώς αυτή είχε γίνει γνωστή εδώ και αρκετό καιρό . Αντίθετα, αυτό που αιφνιδίασε αποτέλεσε η χρονική στιγμή της ανακοίνωσης και η μη ενημέρωση των συμμάχων και των συνεργατών του. Ο συνδιασμός της με την εξίσου σημαντική απόφαση της αποχώρησης 7 χιλ. περίπου στρατιωτών από το μέτωπο του Αφγανιστάν ήρθε να ενισχύσει τις σχετικές εντυπώσεις.
Την ανακοίνωση ακολούθησε η παραίτηση του αρμοδίου υπουργού άμυνας των ΗΠΑ Τζέιμς. Μάτις, ο οποίος έθεσε ως κύρια αιτία, το θέμα των συμμαχικών σχέσεων της υπερδύναμης και των δεσμεύσεων που προκύπτουν από αυτές. Το γεγονός αυτό έρχεται να επιβεβαιώσει τις ευρύτερες διαφορές απόψεων που υπάρχουν εντός της αμερικανικής διοίκησης κάτι που παραδέχτηκε ανοιχτά ο επίσης παραιτηθείς Μπρετ Μακγκέρκ, ειδικός απεσταλμένος της προεδρίας στην συμμαχία κατά του ISIS. Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι διαφορές σχετίζονται με την ευρύτερη στρατηγική της χώρας στο εν λόγω υποσύστημα, και αφορούν την αντιμετώπιση της επιρροής του Ιράν, την ολοένα και πιο ισχυρή θέση της Ρωσίας αλλά και την συμπεριφορά των ΗΠΑ απέναντι σε συμμάχους όπως το Ισραήλ, το ΝΑΤΟ, οι Κούρδοι του SDF (Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις) κ.α.
Όσον αφορά τον πόλεμο εναντίον του ISIS (Ισλαμικό Κράτος), πρόσφατα εκπρόσωπος του SDF δήλωσε πως “ζει τις τελευταίες του στιγμές” έπειτα από την κατάληψη των πόλεων Χατζίν και Αλ Σούσα, στην ανατολική πλευρά του Ευφράτη, στην επαρχία Ντέιρ ερ Ζορ. Η επερχόμενη ολοκλήρωση της εκκαθάρισης των τελευταίων θυλάκων που κατέχει το ISIS, είναι αυτή που θα δώσει και τυπικά το σύνθημα για το πέρασμα στη νέα φάση της συριακής κρίσης. Το περιεχόμενο αυτής, θα αφορά το μέλλον του βορειοανατολικού τμήματος της χώρας που ελέγχεται από το SDF και των Κούρδων που κατοικούν εκεί, καθώς επίσης και το ζήτημα της ιρανικής διείσδυσης. Η αντιμετώπιση της δράσης του ISIS μετά την στρατιωτική του ήττα και παρά την συνέχεια των τρομοκρατικών του επιθέσεων , αποκαλύπτεται μέσα από τα λόγια του ίδιου του αμερικανού προέδρου: “ δεν θέλουμε οι ΗΠΑ να γίνουν ο χωροφύλακας του κόσμου” δήλωσε, “η Ρωσία, το Ιράν, η Συρία και άλλοι… θα πρέπει να ασχοληθούν με τον πόλεμο εναντίον του”. Σε αυτό το “άλλοι” θα πρέπει να προσθέσουμε ασφαλώς και την Τουρκία, αφού η απόφαση του Ντ.Τραμπ για αποχώρηση, έγινε γνωστή κατά την διάρκεια μιας τηλεφωνικής συνομιλίας με τον τούρκο πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν, για το εν λόγω θέμα.
Είναι σαφές, πως το αυθόρμητο του χαρακτήρα του αμερικανού προέδρου, αποτελεί ένα παράγοντα για την λήψη της απόφασης αποχώρησης και αφορά το ζήτημα της μη ενημέρωσης των συνεργατών του, χωρίς ωστόσο να την εξηγεί πλήρως όσον αφορά την χρονική της διάσταση.
Κριτικές που ασκήθηκαν στην απόφαση αποχώρησης και αφορούν το διακύβευμα της παραμονής ή όχι του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ στην Δαμασκό, θεωρούμε πως είναι άνευ ουσίας, όπως μας επιβεβαιώνουν και δηλώσεις σαν αυτή του υπουργού εξωτερικών της Μ.Βρετανίας Τζ. Χαντ, πως “ο Άσαντ θα παραμείνει για λίγο ακόμα στην εξουσία” .. Παράλληλα, θα πρέπει να επισημάνουμε την επίσημη επίσκεψη του προέδρου του Σουδάν, Ομαρ αλ Μπασίρ , προέδρου χώρας-μέλους του Αραβικού Συνδέσμου ο οποίος συναντήθηκε με τον πρόεδρο Άσαντ. Πρόκειται για την πρώτη τέτοιου είδους επίσκεψη μετά από 8 χρόνια πολέμου, η οποία ακολουθήθηκε από την επανέναρξη λειτουργίας της πρεσβείας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ), στη συριακή πρωτεύουσα . Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε πως τα ΗΑΕ, αποτέλεσαν ένα από τους βασικούς υποστηρικτές της αντιπολίτευσης στον πόλεμο. Όλα αυτά τα γεγονότα, δεν θέτουν απλώς τέλος στα σενάρια σχετικά με τον νυν πρόεδρο της Συρίας, αλλά αντίθετα επισημαίνουν και τις κινήσεις που γίνονται για την επανένταξη της χώρας στην αραβική (τουλάχιστον) διεθνή κοινότητα.

Υποθέτουμε βάσιμα, πως ένας άλλος παράγων στη χρονική επιλογή του προέδρου Τραμπ να ανακοινώσει την απόσυρση των στρατευμάτων, πέραν των καθαρά στρατιωτικών εξελίξεων στο μέτωπο με το ISIS, αποτελεί η ολοκλήρωση των εκλογικών διαδικασιών των midterms (ενδιάμεσων εκλογών). Τα αποτελέσματα τους επέφεραν μια ισορροπία στο πολιτικό εσωτερικό των ΗΠΑ, με την υπερίσχυση των Δημοκρατικών στην βουλή των αντιπροσώπων, αλλά επίσης επιβεβαίωσαν την ισχυρή θέση του σημερινού προέδρου με την αύξηση της δύναμης των Ρεπουμπλικάνων στο Κογκρέσο. Το πέρας της προεκλογικής περιόδου, επέτρεψε στον αμερικανό πρόεδρο να ανακοινώσει τις αποφάσεις του χωρίς τον φόβο του πολιτικού κόστους και του πιθανού αποτυπώματος του στην κάλπη. Η κριτική εναντίον του που ακολούθησε ήταν ιδιαίτερα σκληρή, τόσο από το Δημοκρατικό όσο και από το Ρεμπουμπλικανικό κόμμα .
Εξίσου έντονη ήταν και η αντίδραση στο Ισραήλ , , καθώς και του ισχυρού του λόμπι στις ΗΠΑ με τους οποίους ο πρόεδρος Τραμπ έχει πολύ καλές σχέσεις και αποτελούν έναν από τους βασικότερους συμμάχους του. Τις αρχικές αντιδράσεις που προέκυψαν, έσπευσε να καθησυχάσει ο ισραηλινός πρωθυπουργός Β.Νετανιάχου, τονίζοντας ότι “ …θα εντείνουμε τις προσπάθειές μας εναντίον του Ιράν στη Συρία, έπειτα από την αμερικανική αποχώρηση” . Το ίδιο έπραξε και ο αμερικανός ηγέτης απαντώντας στις σχετικές κατηγορίες, υπενθυμίζοντας τις μέχρι τώρα κινήσεις του υπέρ του Ισραήλ και επισημαίνοντας την ετήσια χρηματική βοήθεια που δίνει η χώρα του για την ασφάλειά του. Αντίστοιχα, ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Μ.Πομπέο, σε συνάντηση που είχε με τον ισραηλινό πρωθυπουργό στην Βραζιλία , επανέλαβε τις προθέσεις της κυβέρνησης του για καταστροφή του ISIS και την αντιμετώπιση του Ιράν, ενώ σε μεταγενέστερη δήλωσή του πρόσθεσε πως “η κίνηση της αποχώρησης, είναι μία αλλαγή τακτικής και όχι αλλαγή δεσμεύσεων της χώρας του στην Μ.Ανατολή”.
Σε μια ενέργεια υπενθύμισης της ισχύος του στην περιοχή καθώς και των ενστάσεων που έχει θέσει, το Ισραήλ έπληξε ιρανικές δυνάμεις στο συριακό έδαφος, προκαλώντας τις ρωσικές αντιδράσεις. Η τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ των Πούτιν – Νετανιάχου που ακολούθησε, επιβεβαίωσε τις διαθέσεις της ισραηλινής ηγεσίας αλλά και την θέληση των δύο πλευρών να συνεργαστούν στα συγκεκριμένα ζητήματα. Η κίνηση αυτή επιβεβαίωσε για ακόμα μια φορά τον δίαυλο επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών, μετά την ένταση που δημιουργήθηκε από την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους τον περασμένο Σεπτέμβριο και την ένταξη των ρωσικών S-300 στη συριακή αεράμυνα λίγο αργότερα. Μάλιστα σε μια ενδιαφέρουσα αποκάλυψη για το εύρος των συζητήσεων, ο ισραηλινός δημοσιογράφος Μπάρακ Ραβίντ του εγχώριου καναλιού 13 (Barak Ravid of Israel’s Channel 13 news), αναφέρεται στο περιεχόμενο του “Εγγράφου Πατρούσεφ” (Patrushev Paper), συμβούλου ασφαλείας του προέδρου Πούτιν . Το έγγραφο αυτό δόθηκε στην ισραηλινή πλευρά από τους ρώσους, σε μία συνάντηση τους στις 13 Σεπτεμβρίου στη Μόσχα, μόλις 4 ημέρες πριν την κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους. Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο ο οποίος επικαλείται δηλώσεις δύο αξιωματούχων του ισραηλινού κράτους:
– Oι ρώσοι ζητούσαν από τους ισραηλινούς να διαμεσολαβίσουν μεταξύ αυτών και της Ουάσινγκτων ώστε να ξεκινήσει ένας διάλογος πάνω στα θέματα της Συρίας και του Ιράν.
– Αυτός ο διάλογος θα αποτελούσε την αφορμή για επέκταση του περιεχομένου του και σε άλλα διμερή θέματα.
– Οι ΗΠΑ θα πάγωναν την επιβολή νέων κυρώσεων στο Ιράν, ως αποτέλεσμα της αποχώρησής τους από την συμφωνία για τα πυρηνικά.
– Οι ΗΠΑ θα αποχωρούσαν από την Συρία και ειδικότερα από την βάση τους στο Αλ.Τανφ, (στο τριεθνές των συνόρων με Συρία, Ιορδανία και Ιράκ).
– Σε αντάλλαγμα οι ρώσοι δεσμεύονταν για την αποχώρηση των ιρανικών και φιλοιρανικών στρατευμάτων από την Συρία.
Κατά το δημοσίευμα ο ισραηλινός πρωθυπουργός απέρριψε τις ρωσικές προτάσεις, καθώς θεώρησε πως η επανάληψη των αμερικανικών κυρώσεων στο Ιράν θα ασκούσε πίεση και στην δράση του στην Συρία και όχι το αντίθετο. Σύμφωνα με αξιωματούχο του δημοσιεύματος ο Β.Νετανιάχου έχει ως ύψιστη προτεραιότητα τον τερματισμό του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος και δεν πρόκειται να δείξει καμία ευελιξία για αυτό. Ενώ σχετικά με την αποχώρηση των ΗΠΑ απο την περιοχή, άλλος αξιωματούχος δήλωσε πως εάν το Ισραήλ δεν είχε απορρίψει την πρόταση της Ρωσίας, η αποχώρηση δεν θα αποτελούσε μια μονομερή ενέργεια αλλά θα συνοδευόταν από την δέσμευση για αντίστοιχη κίνηση και των ιρανικών δυνάμεων από την γειτονική Συρία.
Οι πληροφορίες δημοσιεύτηκαν την επομένη της ανακοίνωσης αποχώρησης των αμερικανικών στρατευμάτων, ενώ παλαιότερες δηλώσεις του αμερικανού συμβούλου ασφαλείας Τζ.Μπόλτον , επιβεβαιώνουν την ύπαρξη τέτοιων προτάσεων οι οποίες εκκινούν από την συνάντηση Πούτιν-Τραμπ στο Ελσίνκι.
Η ολοκλήρωση της στρατιωτικής επιχείρησης κατά του ISIS, η στρατηγική επιλογή της ανάληψης περισσότερων ευθυνών από τους συμμάχους των ΗΠΑ, η επικράτηση του Μπ. αλ Άσαντ στον συριακό πόλεμο, το αυθόρμητο του χαρακτήρα του αμερικανού προέδρου και το πέρας των εκλογικών διαδικασιών των midterms, αποτελούν τους βασικούς παράγοντες που ώθησαν τον ηγέτη του Λευκού Οίκου στην επιλογή της συγκεκριμένης χρονικής στιγμής, για την ανακοίνωση της απόφασης αποχώρησης από την βορειοανατολική Συρία. Σε αυτούς μπορούμε να προσθέσουμε και τις πιθανές συμφωνίες που υπάρχουν ως αποτέλεσμα ανεπίσημων διαβουλεύσεων μεταξύ των δρώντων του εν λόγω υποσυστήματος.
Το πότε θα ολοκληρωθεί αυτή η αποχώρηση, είναι ένα ζήτημα που σχετίζεται άμεσα με την τύχη των εδαφών που κατέχουν οι δυνάμεις του SDF αλλά και το μέλλον της ιρανικής παρουσίας στην περιοχή.
Αυτά τα ζητήματα καθώς και αυτά της τουρκικής παρουσίας, είναι που θα μας απασχολήσουν στην επόμενη αρθρογραφία μας.

[1]                              https://www.wsj.com/articles/u-s-military-preparing-for-a-full-withdrawal-of-its-forces-from-northeastern-syria-11545225641

[1]                              https://www.militarytimes.com/news/your-military/2018/12/19/trumps-syria-withdrawal-flies-in-the-face-of-statements-from-top-military-and-national-security-leaders/

[1]                              https://www.independent.co.uk/news/world/americas/us-politics/donald-trump-us-withdrawal-syria-very-soon-other-people-isis-a8280706.html

[1]                              https://www.nytimes.com/2018/12/20/us/politics/afghanistan-troop-withdrawal.html

[1]                              https://edition.cnn.com/2018/12/20/politics/james-mattis-resignation-letter-doc/index.html

[1]                              https://www.militarytimes.com/news/your-military/2018/10/15/trump-says-mattis-is-sort-of-a-democrat/

[1]                              https://www.cbsnews.com/news/transcript-brett-mcgurk-on-face-the-nation-january-20-2019/

[1]                              https://www.reuters.com/article/us-mideast-crisis-syria-islamicstate-idUSKCN1P70KG

[1]                              https://apnews.com/0a8f9c71d59c4e8e8df33d0470654bfc

[1]                              https://www.nytimes.com/2018/12/20/us/politics/trump-syria-withdrawal.html

[1]                                                                                                                                                              ο.π.

[1]                              https://www.reuters.com/article/us-mideast-crisis-syria-turkey/syrian-surprise-how-trumps-phone-call-changed-the-war-idUSKCN1OR0PW

[1]                              https://www.theguardian.com/world/2019/jan/03/syria-president-assad-will-remain-in-power-for-a-while-says-jeremy-hunt

[1]                              https://www.middleeasteye.net/news/sudans-bashir-visits-damascus-meet-bashar-al-assad-13634132

[1]                              https://english.enabbaladi.net/archives/2018/12/the-uae-announces-opening-its-embassy-in-damascus/

[1]                              https://ig.ft.com/us-midterm-elections/

[1]                                                                                                                                      https://eu.usatoday.com/story/news/politics/2018/12/20/donald-trump-defends-syria-withdrawal/2373396002/

[1]                              https://www.haaretz.com/israel-news/.premium-despite-blow-to-its-national-security-israel-will-bow-to-trump-s-syria-withdrawal-1.6763699

[1]                              https://edition.cnn.com/2018/12/19/politics/israel-us-syria-withdrawal/index.html

[1]                              http://www.israelnationalnews.com/News/News.aspx/257698

[1]                              https://www.nytimes.com/2018/12/20/world/middleeast/syria-us-withdrawal-iran.html

[1]                              https://www.timesofisrael.com/netanyahu-we-will-step-up-our-efforts-against-iran-in-syria-after-us-pullout/

[1]                              https://www.haaretz.com/us-news/.premium-trump-on-syria-withdrawal-we-give-israel-billions-of-dollars-they-ll-be-ok-1.6785878

[1]                              https://www.haaretz.com/us-news/.premium-pompeo-syria-withdrawal-doesn-t-affect-u-s-commitments-to-israel-1.6803905

[1]                              https://www.cnbc.com/2019/01/07/secretary-of-state-mike-pompeo-us-withdrawal-from-syria-doesnt-change-mission-to-destroy-isis-and-stop-irans-influence-in-the-mideast.html

[1]                              https://www.haaretz.com/israel-news/israeli-official-confirms-aircraft-struck-iranian-targets-in-syria-1.6785843

[1]                              https://www.jpost.com/Breaking-News/PM-Netanyahu-phones-Putin-discuss-Syria-matters-576345

[1]                              https://www.axios.com/russia-proposal-syria-israel-iran-united-states-c6d0bde9-583a-4dab-8a38-b2a212a16292.html

[1]                              https://www.timesofisrael.com/bolton-says-us-rejected-halting-iran-sanctions-for-rollback-in-syria/

[1]                                  https://www.timesofisrael.com/trump-putin-said-to-agree-on-iranian-withdrawal-from-syria/

Share Button

Υποψήφιος Διδάκτορας: Μιχαήλ-Εμμανουήλ Δημάκας•

Το Ισλαμιστικό Κίνημα στις Φιλιππίνες

Εισαγωγή
Το ισλαμιστικό κίνημα των Φιλιππίνων περιορίζεται στις κοινωνικοοικονομικά περιθωριοποιημένες περιοχές του νότου, όπου κατοικούν τα 2/3 των μουσουλμάνων και αποσκοπεί, εάν όχι στην ανεξαρτησία, τουλάχιστον σε μια ευρεία αυτονομία της περιοχής. Οι κάτοικοι των Φιλιππίνων που ασπάζονται τη μουσουλμανική θρησκεία αποτελούν μόλις το 5% του συνολικού πληθυσμού που είναι κατ’ εξοχήν καθολικός. Πρωταγωνιστικό ρόλο στην ένοπλη μουσουλμανική εξέγερση είχαν ουσιαστικά δύο οργανώσεις, το Μέτωπο Εθνικής Απελευθέρωσης των Μόρος (MNLF) και το Μέτωπο Ισλαμικής Απελευθέρωσης των Μόρος (MILF), οι οποίες στην παρούσα φάση βρίσκονται σε ανοικτές ειρηνευτικές διαδικασίες με την κυβέρνηση των Φιλιππίνων.

Συνέχεια ανάγνωση
1 2 3 6