Κέντρο Ανατολικών Σπουδών

για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία

Συνέβη σήμερα

Συνέβη σήμερα

Μεγεθύνσεις

Μεγεθύνσεις

ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ

ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ

Προσεγγίσεις

Προσεγγίσεις

Γεωπολιτική

Γεωπολιτική

Η συριακή κρίση σε άλλη διάσταση ή πως η κλιματική αλλαγή μπορεί να δημιουργήσει αναταρραχές και μεταναστεύσεις.

Νίκος Νικολάου Εδώ και εφτά χρόνια η υφήλιος έχει γίνει μάρτυρας της συριακής κρίσης. Ένα γεγονός που ξεκίνησε σαν διαμαρτυρία κατά ...

Περισσότερο

«Η επαναπροσέγγιση μεταξύ της Hamas και της Fatah: Προσεγγίζοντας το Παλαιστινιακό εντός ενός “Sui Generis” περιβάλλοντος.»

Χριστίνα-Μαρία Καπενεκάκη Προσεγγίζοντας  τη διαδικασία συμφιλίωσης μεταξύ της Fatah και της Hamas, θα χρειαστεί μία σύντομη αναδρομή που θα δώσει φως ...

Περισσότερο

Ο φαύλος κύκλος της «αμοιβαίας ριζοσπαστικοποίησης».

Ο φαύλος κύκλος της «αμοιβαίας ριζοσπαστικοποίησης».

Γιώργος Φράγκος Ερευνητής – Κέντρο Ανατολικών Σπουδών Πάντειο Πανεπιστήμιο Οι τρομοκρατικές επιθέσεις που έγιναν στην Ευρώπη τα τελευταία έτη έχουν δημιουργήσει ένα ...

Περισσότερο

Η προσέγγιση Ισραήλ- Σαουδικής Αραβίας και το Ιράν

Νίκος Νικολάου Στις αρχές Νοεμβρίου, η υφήλιος έγινε μάρτυρας μιάς πρωτοφανούς για τα ιστορικά και γεωπολιτικά δεδομένα της Μέσης Ανατολής προσπάθειας ...

Περισσότερο

Η οπισθοχώριση του Ισλαμικού Κράτους. Η περίπτωση των μαχητών του Ιράκ

Γράφει ο Μηνάς Λυριστής* Το Ισλαμικό Κράτος βρίσκεται σε αποσύνθεση. Τα εδάφη του μειώνονται με γρήγορους ρυθμούς πλέον, και η υποχώρηση ...

Περισσότερο

Share Button

Το πολυδιαφημισμένο Συνέδριο των απανταχού Κούρδων (στην Μέση Ανατολή πιο συγκεκριμένα) που φιλοξένησε η Άγκυρα, πέρασε ήδη στην Ιστορία. Τα απαραίτητα συνοδευτικά photo -sessions, έδωσαν την ευκαιρία σε επίδοξους ηγέτες να αναδείξουν τον -μελλοντικό τους- ρόλο στα τεκταινόμενα περί το φλέγον αυτό ζήτημα και -το πιο σημαντικό- έδωσαν μια ακόμη έξωθεν καλή μαρτυρία για την Τουρκία, να εμφανισθεί όχι ως κομμάτι (το πιο σημαντικό) του προβλήματος, αλλά ως απαραίτητος διαμεσολαβητής- επιδιαιτητής του.Kurdish Conference

Στην πραγματικότητα, πέρα από την ομολογουμένως καλοστημένη παράσταση, το “Κουρδικό Συνέδριο” απέτυχε στην ουσία του. Η οποία έγκειται στην εξεύρεση των κοινών παρονομαστών που θα χαρακτηρίζουν μελλοντικά το Κουρδικό Έθνος, και το όποιο πολιτειακό μόρφωμα αντιπροσωπεύει μέρος ή το σύνολο του κουρδικού πληθυσμού.
Η απουσία των Κούρδων της Συρίας (“Δημοκρατική Ένωση της Συρίας- P.Y.D.”) – παρά το ότι σε σχέση με το σύνολο, παραμένουν ολιγάριθμοι- υπήρξε ηχηρότατη, καθ’ όσον η Συρία βρίσκεται σήμερα στο επίκεντρο των Μεσανατολικών εξελίξεων, που εμπλέκουν τους πιο σημαντικούς διεθνείς “παίκτες”. Μεταξύ αυτών, συμπεριλαμβάνονται οι Η.Π.Α. και το Ισραήλ, χώρες με ιστορική “παρουσία” στα περί του Κουρδικού τεκταινόμενα.

Share Button
Η δολοφονία του Αναπληρωτού Υπουργού Βιομηχανίας του Ιράν Safdar Rahmat Abadi, στην Τεχεράνη, πολύ πιθανόν -όπως πολλά μέσα ενημέρωσης της χώρας, όπως και της αλλοδαπής διατείνονται-, να μην έχει καμία απολύτως σχέση με την χρονική συγκυρία, ήτοι με τις συνομιλίες, περί των πυρηνικών του Ιράν, και να αποτελεί πράγματι ένα απλό συμβάν -με διακεκριμένο θύμα- στο αστυνομικό δελτίο. Safdar Rahmat Abadi
Η αλήθεια όμως, είναι ότι πράγματι είναι πολύ βολική. Βολική, για όσους είναι αντίθετοι με τις συνομιλίες που διεξάγονται ανά την Ευρώπη. Βολική για τους εν Ιράν, φανατικούς πολέμιους της προσέγγισης με την Δύση, βολική για  κύκλους στις Ηνωμένες Πολιτείες που αισθάνονταν ότι η προσέγγιση με τον Ιράν υπήρξε αν μη τι άλλο πρόωρη, βολική τέλος για το Ισραήλ, γιατί  με μεγάλη βεβαιότητα, η δολοφονία θα σκληρύνει την στάση της Ιρανικής κοινής γνώμης και πιθανότατα της ηγεσίας των μουλάδων. Οι θάνατοι επιστημόνων που σχετίζονταν με το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα, είναι πολύ πρόσφατοι και οι συνειρμοί είναι σχεδόν αυτόματοι.
Στον χρόνο που θα “χαθεί” μέχρις ότου το κλίμα αποφορτιστεί εκ νέου και επιτρέψει την συνέχιση των διαδικασιών αμοιβαίας προσέγγισης, πολλά μπορούν να συμβούν. Από την συνέχιση εκ μέρους Ιράν της πορείας προς την πυρηνικοποίηση, μέχρι και την ανατροπή των πολιτικών ισορροπιών σε Η.Π.Α. ή Ισραήλ. Και ο νοών νοείτω.
Share Button

Cyprus - Annan PlanΟι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής αντιμετωπίζουν την Τουρκία όλο το τελευταίο χρονικό διάστημα τουλάχιστον των πρόσφατων έξι μηνών με μια έντονη δυσπιστία, ανησυχία, επιφυλακτικότητα και αμήχανη προσέγγιση του πως θα συνεχίσουν να συνεργάζονται με ένα εταίρο, ο οποίος κινείται με μια κλιμακούμενη αυτονομία. Αυτό σημαίνει πως αναζητούν τρόπους περισσότερο κατευνασμού μιας χώρας, η οποία διεκδικεί τον ρόλο της περιφερειακής ηγεμονικής δύναμης, έχει ξεφύγει από τον έλεγχο και την επιρροή των ΗΠΑ και αναπτύσσει πολιτικές και στρατηγικούς σχεδιασμούς του μέλλοντος, οι οποίοι δεν είναι ούτε προβλέψιμοι, ούτε προσβάσιμοι από την αμερικανική υπερδύναμη. Συνέχεια ανάγνωση

Κυρίως όμως, ο φόβος των ΗΠΑ συνίσταται στην διογκούμενη αντίληψη της απομάκρυνσης της Τουρκίας από τους σχεδιασμούς της Δύσης, της αυτονόμησής της και της σταδιακής μετατροπής της σε ηγεμόνα της περιοχής με τον οποίο δεν έχουν ακόμη κατορθώσει να συνεννοηθούν ως προς το πλαίσιο και το επίπεδο συνεργασίας. Οι ΗΠΑ περισσότερο ανησυχούν ως προς την πολιτική λογική του Ερντογάν, ο οποίος κινείται στις διεθνείς σχέσεις, πολλές φορές με τελείως διαφορετικές αντιλήψεις ως προς το ποιος είναι επικίνδυνος ή όχι, ποιος είναι φίλος ή εχθρός, πράγμα που δεν μπορεί να προσληφθεί από την συμβατική λογική των δεξαμενών σκέψης του δυτικού κόσμου και κυρίως των ΗΠΑ.

Έτσι λοιπόν, σε μια πρόσφατη έκθεση πολιτικής, μιας πολύ σημαντικής δεξαμενής σκέψης των ΗΠΑ, με συντάκτες πρώην αμερικανούς πρέσβεις στην Άγκυρα, αφού αναλύεται ο τουρκικός παράγων και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ στο να κατανοήσουν την στρατηγική της Άγκυρας, αφού καταγράφονται οι φόβοι και οι ανησυχίες, οι συντάκτες της έκθεσης στην καταληκτική πρόταση πολιτικής που προβάλλουν, προτείνουν απερίφραστα και ανερυθριάστως, την παράδοση της Κύπρου στην Τουρκία ως καρροτάκι κατευνασμού του Ερντογάν, έναντι της μεγαλοϊδεατικής του πολιτικής που τους ανησυχεί τα μέγιστα.

Αυτό βεβαίως έρχεται να προβληματίσει ως προς την σοβαρότητα των αμερικανών να κατευθύνουν τις τύχες του κόσμου και να συμβουλεύουν όλους εμάς, αφού και αν ακόμα παραδινόταν η Κύπρος στους Τούρκους, η Άγκυρα, όχι μόνο δεν θα άλλαζε πολιτική έναντι των Αμερικανών και της Δύσης, αλλά αντιθέτως θα αποθρασυνόταν έτι περαιτέρω, όπως αποδεικνύει και η θεωρία, δηλαδή η πρακτική της διεθνούς πολιτικής, όπως την διδάσκει ο Θουκυδίδης και την βίωσε η ανθρωπότητα στο Σύμφωνο του Μονάχου του 1938 μεταξύ Χίτλερ και Τσάμπερλαιν.

Την 23η Οκτωβρίου 2013 εκδόθηκε από το Bipartisan Policy Center μια έκθεση, που χαρακτηρίζεται ως White Paper, υπό τον τίτλο «From Rhetoric to Reality: Reframing US Turkey Policy», (Από την ρητορική στην πραγματικότητα: Επανασύνταξη της πολιτικής των ΗΠΑ σχετικά με την Τουρκία). Οι συντάκτες του κειμένου της έκθεσης είναι δύο τέως πρέσβεις των ΗΠΑ στην Τουρκία, οι Morton Abramowitz και Eric Edelman.

Το Bipartisan Policy Center (BPC) είναι μια σοβαρή δεξαμενή σκέψης (think tank), της οποίας το ιδιαίτερο βάρος απορρέει από το γεγονός ότι συμπεριλαμβάνει ή υποστηρίζεται από ένα πολύ ευρύ φάσμα του κατεστημένου της Washington, ανεξαρτήτως κόμματος, στο ύψιστο επίπεδο πολιτικού βάρους.

Τα θέματα, τα οποία απασχολούν τους ειδικούς, πολιτικούς, διπλωμάτες ή άλλους εξειδικευμένους δημόσιους παράγοντες και επιστήμονες, τους οποίους στεγάζει το BPC συμπεριλαμβάνουν πολλά που αντιμετωπίζουν τους πιο άμεσους προβληματισμούς που προβάλλονται στο πολιτικό προσκήνιο. Πρέπει να σημειωθεί ότι η μεγάλη πλειοψηφία είναι θέματα που σχετίζονται με την εσωτερική πολιτική, και μόνο ένα σχετικά μικρό ποσοστό (+/- 10%) με την εξωτερική.

Η παραπάνω έκθεση λοιπόν αντικατοπτρίζει ένα προβληματισμό πολλών που χαράζουν την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ σχετικά με την Τουρκία. Αυτό που εντυπωσιάζει κατά πρώτο λόγο είναι το επικριτικό ύφος του κειμένου, ενώ προσπαθεί και θέλει να βρει σημεία ταύτισης συμφερόντων με μια χώρα, της οποίας την σημασία θεωρεί καθοριστική.

Ως εκ τούτου η κριτική της έκθεσης συμπεριλαμβάνει τον διωγμό των αξιωματικών στο πλαίσιο της Ergenekon και Βαριοπούλας, τον περιορισμό της ελευθερίας του τύπου (και τους δεκάδες φυλακισμένους δημοσιογράφους), τις πιέσεις κατά μειονοτήτων, το «δημοκρατικό έλλειμμα» (democratic deficit) κτλ.

Μία διάσταση, η οποία λείπει από την έκθεση αυτή είναι η ευαισθησία για τον πολιτισμικό παράγοντα, το οποίο σημαίνει ότι δεν δίνει αρκετό βάρος στη σημασία που έχει ο θρησκευτικός παράγων. Ο Erdogan είναι βαθειά θρησκευόμενος, συν τοις άλλοις, διότι το Οθωμανικό Ισλάμ είναι μια καθοριστική γραμμή ταυτότητος για τους «Τούρκους».

Ένα θέμα, το οποίο η έκθεση αντιμετωπίζει θετικά είναι το Κουρδικό, για το οποίο θεωρεί η κυβέρνηση Erdogan έχει επενδύσει σωστά και έχει δείξει ευλυγισία! Η έκθεση είναι επίσης αυστηρή στις κρίσεις της σχετικά με την Τουρκική αμυντική και εξωτερική πολιτική –από την σκοπιά των ΗΠΑ- από την Σουνιτική απόκλιση σχετικά με την Συρία (“pro-Sunni policy”), την εύκαμπτη πολιτική σχετικά με την Περσία (Ιράν), της υποστήριξης προς την Hamas στην Παλαιστίνη, και την ένταση στις σχέσεις με το Ισραήλ. Ως προς το τελευταίο, προωθεί κάποια πολιτική που θα οδηγεί σε κάποιου είδους συμβιβασμό – αλλά είναι ασαφές ποιες θα είναι οι βάσεις (ή και τα κίνητρα) γι’ αυτό τον συμβιβασμό εκτός κάποιας ενεργειακής συνεργασίας.

Όπως υπογραμμίζουν οι δύο πρέσβεις, προκειμένου να δώσουν κάτι στον Ερντογάν οι ΗΠΑ, να τον κατευνάσουν και να του απλώσουν μια γέφυρα συνεργασίας, επαναφέρουν το Κυπριακό στο προσκήνιο της αμερικανοτουρκικής διαπραγμάτευσης εν είδει δέλεαρ, προκειμένου να δώσουν την αίσθηση στον Ερντογάν πως οι ΗΠΑ εξακολουθούν παρά τα προβλήματα να πιστώνουν την Άγκυρα με την ικανότητα του αξιόπιστου σύμμαχου. Όπως αναφέρει και η έκθεση του Bipartisan Policy Center, «οι ΗΠΑ μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις πρόσφατες οικονομικές κρίσεις» που έπληξαν την Ελλάδα και την Κύπρο, να υπερκεράσουν τις αντιρρήσεις των Ελλήνων για να επανέλθουν στις διαπραγματεύσεις και να καταλήξουν σε μια παραλλαγή του Σχεδίου Αννάν «το οποίο είχε υπερψηφιστεί από τους Τουρκοκυπρίους, αλλά καταψηφιστεί από τους Έλληνες συμπατριώτες τους». (The United States should seize this opportunity by nominating a new high-level special envoy to work with both sides and the United Nations to restart talks and seek a resolution to this issue, along the lines of the 2004 Annan Plan, which was approved in referendum by Turkish Cypriots but rejected by their Greek counterparts).

Όλο αυτό το πλαίσιο μιας καινοφανούς και επικίνδυνης για τα συμφέροντα του Ελληνισμού λογικής που αναπτύσσεται στις ΗΠΑ έναντι της Κύπρου και της Ελλάδος, και που σχετίζεται με την γιγάντωση της τουρκικής ηγεμονίας, πρέπει να μας προβληματίσει σε βαθμό κινητοποίησης για την ύπαρξή μας ως κρατών και ως Ελληνισμού γιατί αυτά είναι μηνύματα ισχυρότατης προειδοποίησης για το που πάμε. Έχουμε αυτή την στιγμή ένα τεράστιο κενό στις ΗΠΑ, στις Βρυξέλλες και στην Μόσχα, όπου δεν υπάρχουμε ως σύστημα επιρροής. Ανησυχούν οι άλλοι για μας, όπως οι Εβραίοι και το Ισραήλ. Εμείς όταν καλούμαστε να μιλήσουμε για αυτά που οφείλουμε να διεκδικούμε, γινόμαστε ή αδιάφορα νερόβραστοι ή δουλοπρεπείς επαίτες στοιχειωδών δικαιωμάτων για τον λαό και την πατρίδα μας. Οφείλουμε επειγόντως να αλλάξουμε μυαλά και πολιτικές. Αυτό το κείμενο πρέπει να αποτελέσει το καμπανάκι της έγερσής μας. Εκτός και αν έχουμε αποφασίσει πως θα είμαστε η τελευταία γενιά Ελλήνων στο νησί!

Χριστόδουλος Κ.Γιαλλουρίδης, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού Παντείου Πανεπιστημίου

Share Button

Κωνσταντίνος ΦίληςHellas Sei Dank

Οι Ευρωπαίοι εταίροι μας πρέπει να δώσουν το χρίσμα στην Αθήνα για να προχωρήσει στις αντίστοιχες διαβουλεύσεις –με την υποστήριξή τους– και εκ μέρους τους. Με την ευρωπαϊκή προεδρία να βρίσκεται προ των πυλών, είναι η κατάλληλη στιγμή να αναλάβουμε σχετικές πρωτοβουλίες.

Ελλάδα και Δύση, εφόσον προσβλέπουν στα αποθέματα της Ανατολικής Μεσογείου, οφείλουν να θωρακίσουν τα συμφέροντά τους, που επί του παρόντος ευθυγραμμίζονται με αυτά της Κύπρου και του Ισραήλ ως των πιο ώριμων αλλά και σταθερών παραγωγών, θέτοντας με εύσχημο και έξυπνο τρόπο στο περιθώριο αυτούς που επιχειρούν να αποτρέψουν ευρύτερες συνέργειες, με προφανή σκoπό να αποθαρρύνουν επενδυτές και πελάτες να προσανατολιστούν προς τους υδρογονάνθρακες της περιοχής, εφόσον αυτοί δεν μπορούν να ασκήσουν έλεγχο επί αυτών. Συνέχεια ανάγνωση

Η Αθήνα, στην περιφερειακή της πολιτική, θα πρέπει πρωτίστως να χρησιμοποιεί την ευρωπαϊκή της ταυτότητα και να επιζητήσει τις μεγαλύτερες το δυνατόν συνέργειες, χωρίς αποκλεισμούς. Αυτό πράττει μία υπεύθυνη δύναμη και με αυτό τον τρόπο διασφαλίζει την αποδοχή της από τους λοιπούς παίκτες και κατ’ επέκταση την ενδυνάμωση του ρόλου της στα δρώμενα. Ενός ρόλου εποικοδομητικού για την περιφερειακή σταθερότητα και χρήσιμου για τους διεθνείς δρώντες, που, συν τω χρόνω, δύναται να κεφαλαιοποιηθεί σε θεματικές που άπτονται των εθνικών μας συμφερόντων. Πολλώ δε μάλλον αντιπαραβολικά με δυνάμεις που πλέον νοούνται ως λιγότερο αξιόπιστες και προβλέψιμες, κυρίως λόγω της μαξιμαλιστικής και διευρυμένης τους ατζέντας, που τις αποστασιοποιεί από τη Δύση (ίσως και την πραγματικότητα).

Η Ευρώπη, από την πλευρά της, πρέπει επιτέλους να αποδείξει πώς εννοεί την ασφάλεια τροφοδοσίας της και τη διαφοροποίηση προμηθευτών και διαμεσολαβητών (η Ανατολική Μεσόγειος προσφέρει και τα δύο), με Ελλάδα και Κύπρο στο κέντρο των διεργασιών. Επακόλουθα, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας πρέπει να δώσουν το χρίσμα στην Αθήνα για να προχωρήσει στις αντίστοιχες διαβουλεύσεις –με την υποστήριξή τους– και εκ μέρους τους. Με την ευρωπαϊκή προεδρία να βρίσκεται προ των πυλών, είναι η κατάλληλη στιγμή να αναλάβουμε σχετικές πρωτοβουλίες. Εν συνεχεία, τα περιφερειακά κράτη θα κληθούν να επιλέξουν μεταξύ των συνεχιζόμενων αντιπαραθέσεων, με αβέβαια αποτελέσματα προς ζημίαν των λαών τους, και της αναζήτησης κοινού τόπου με δέλεαρ ένα κοινό ενεργειακό μέλλον, που θα «δέσει» τα συμφέροντά τους, επ’ ωφελεία της σταθερότητας και της ευημερίας, ώστε να τερματιστούν τα τωρινά τους αδιέξοδα. Με λίγα λόγια, μπορούμε ως Ευρώπη να προσφέρουμε στις κοινωνίες όραμα, ελπίδα και προοπτική προκειμένου να εξασφαλίσουμε τη στήριξή τους ως αναγκαία συνθήκη που θα «σπρώξει» τις ηγεσίες στην επιλογή του αυτονόητου.

Έτσι και αλλιώς, όσοι δεν επιθυμούν να συμπράξουν θα αυτοπεριθωριοποιηθούν. Αντί, όμως, να μεταθέτουν τις ευθύνες, αποδίδοντας την απροθυμία τους στο δήθεν αποκλεισμό τους, είναι προτιμότερο να τους ωθήσουμε να «εκτεθούν» μέσω προτάσεων αντί αντεγκλήσεων. Όπλο μας η δεδομένη ανάγκη περιφερειακής ομαλοποίησης μέσα από το κλείσιμο μετώπων, αδύναμο σημείο τους οι κινήσεις αποσταθεροποίησης που μπορεί να εξυπηρετούν τα στενά τους συμφέροντα, ωστόσο, δεν συμβαδίζουν με τις αδήριτες πραγματικότητες που διαμορφώνονται στην περιοχή.

Από την άλλη, βέβαια, προέχει να προχωρήσουν το ταχύτερο δυνατό οι πιο ώριμες (ως προς το χρόνο παραγωγής) και πλέον πρόθυμες (ως προς τη συνεργασία) χώρες, δημιουργώντας τις συνθήκες για να ακολουθήσουν και άλλες, μακριά από στερεοτυπικές αντιλήψεις αλλά και ταυτίσεις. Εδώ, απαιτείται ο καλύτερος συντονισμός και η ενημέρωση Ελλάδας-Κύπρου καθώς και μία επιτελικότερη συνεργασία.

Από εκεί και πέρα, τα λάθη του πρόσφατου παρελθόντος και οι έξωθεν λύσεις είναι συνταγές καταδικασμένες σε αποτυχία. Είναι άλλο να προωθηθούν από κοινού λύσεις για να περιοριστούν οι εστίες έντασης και άλλο να επιχειρηθεί η επιβολή τους ως αναγκαία συνθήκη για να προχωρήσουν –δήθεν– ανεμπόδιστα οι διαδικασίες εκμετάλλευσης του ενεργειακού πλούτου της περιοχής.

Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Zeronews την Πέμπτη, 7 Νοεμβρίου 2013.

* Ο Κωνσταντίνος Φίλης είναι διευθυντής Ερευνών Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

Share Button
Τουρκικές Μυστικές ΥπηρεσίεςΗ είδηση, δοθέντος του ότι η κατά Ερντογάν, Τουρκία του 21ου αιώνα, βρίθει φιλόδοξων αναπτυξιακών προγραμμάτων και κατασκευαστικών σχεδίων, όπου πλέον τα οικονομικά ποσά που δαπανώνται αγγίζουν το επίπεδο του αστρονομικού, μπορεί να περιπέσει στην αφάνεια, αλλά όταν δημοσιεύεται σε μια -κριτικώς φίλα προσκείμενη- εφημερίδα όπως η Zaman, δίνει τον τόνο και  στις μελλοντικές εξελίξεις.
 Ο προϋπολογισμός της τουρκικής εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών (Milli İstihbarat Teşkilatı – M.I.T.) για το 2014, θα ξεπεράσει αυτόν της Πρωθυπουργίας. Σε αριθμούς, μεταφραζόμενος, ο προϋπολογισμός της Μ.Ι.Τ. θα είναι κατά 6,3% αυξημένος σε σχέση με αυτόν του 2013 (TL 1,058,707,000 Μ.Ι.Τ.,έναντι TL 933,821,000 Πρωθυπουργικής Υπηρεσίας).  Με δεδομένη την στενότατη σχέση μεταξύ του τούρκου Πρωθυπουργού και του διευθυντή της υπηρεσίας, είναι σαφής η λειτουργία της Μ.Ι.Τ. όχι μόνο ως μια σύγχρονη εθνική υπηρεσία πληροφοριών -ζητούμενο για κάθε σοβαρό κράτος, ιδίως στην σημερινή συγκυρία, όπου η γνώση και η πληροφορία είναι η ισχύς- αλλά και ως ισχυρότατος πυλώνας στήριξης του σημερινού πολιτικού καθεστώτος της Τουρκίας.