Κέντρο Ανατολικών Σπουδών

για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία

Συνέβη σήμερα

Συνέβη σήμερα

Μεγεθύνσεις

Μεγεθύνσεις

ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ

ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ

Προσεγγίσεις

Προσεγγίσεις

Γεωπολιτική

Γεωπολιτική

Τουρκία και «Vision 2023»: Το στρατηγικό όραμα για την μετα–οθωμανική επέτειο και οι μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση

Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου ⃰ Ο Τούρκος πρόεδρος, Recep Tayyip Erdoğan, κατά τη διάρκεια ομιλίας του (10/11) για την 80η επέτειο ...

Περισσότερο

Επαναπροσέγγιση ΗΠΑ – Τουρκίας: Η αμοιβαία άρση των κυρώσεων κατά αξιωματούχων των δύο χωρών και η προσπάθεια αναθέρμανσης των διμερών σχέσεων

Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου ⃰ Σε μια κίνηση καλής θελήσεως προχώρησαν οι πρόεδροι Donald Trump και Recep Tayyip Erdoğan, ανακοινώνοντας σχεδόν ...

Περισσότερο

Η παρουσία συμμαχικών δυνάμεων στην Ανμπάρ: Τα δεδομένα

Γράφει ο Μηνάς Λυριστής* Η έρημοςΑνμπάρ του Ιράκ, η οποία απελευθερώθηκε πριν από ένα χρόνο από το λεγόμενο “ισλαμικό κράτος”, παραμένει ...

Περισσότερο

Στροφή στην «Παλιά Τουρκία»; Η αμφιλεγόμενη δικαστική απόφαση και η επαναφορά του Όρκου στα σχολεία

Της Χριστίνας Σ. Φλάσκου ⃰ Η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για επαναφορά του Όρκου στα σχολεία της Τουρκίας έχει προκαλέσει ...

Περισσότερο

Ισλάμ και κρυπτονομίσματα: η ανάδυση μιας νέας ιδιόμορφης σχέσης;

Νικολάου Νικόλαος- Ερευνητής ΚΑΝΣ Η ανάδειξη των χρηματοοικονομικών ως κατευθυντήρια δύναμη του παγκοσμιοποιημένου οικονομικού συστήματος επηρέασε τις οικονομίες των ισλαμικών χωρών. ...

Περισσότερο

Share Button

Al-NusraΗ Αλ Νούσρα επιθυμεί τον έλεγχο μιας «καθαρής» Συρίας κι αυτό το μεθοδεύει με δύο τρόπους: με τις δολοφονίες και την εξώθηση ανθρώπων στη φυγή. Κι από την άλλη ο Ασαντ, με τη Χεζμπολάχ της Βηρυτού και πολεμιστές από Ιράν και Ιράκ στο πλευρό του, να σκοτώνει ακόμη και με χημικά. Πού να σταθούν οι Κούρδοι του Ροζαβά;

Συνέχεια ανάγνωση

Κι ενώ οι ΗΠΑ ήταν έτοιμες να «χειρουργήσουν», με τη Γαλλία σε ρόλο αποκλειστικής νοσοκόμας (ίσως ακόμη δεν έχει ξεπεράσει το γεγονός ότι το 1946 έχασε την κυριαρχία της στη Συρία) και τη Ρωσία να διαπραγματεύεται τα συριακά χημικά, ο συριακός λαός πεθαίνει ή παίρνει άρον άρον τον δρόμο της προσφυγιάς, που συνήθως είναι χωρίς επιστροφή. Φτηνές ζωές σε πλούσια εδάφη. Και δώσ’ του και μαζεύονται όλα τα «G», πότε 20, πότε 17, και μιλούν για συμφέροντα, για σχεδιασμούς και σκοπιμότητες, για τόξα θρησκευτικά και συνεργασίες την ίδια ώρα που οι μάνες σφίγγουν στον κόρφο τους όλο και περισσότερο τα παιδιά τους και οι άντρες νιώθουν το μίσος να θεριεύει για όλους και για όλα.

Περνούν τον Τίγρη

Ημουν στο Ερμπίλ, στο Κουρδιστάν Ιράκ, για το Κουρδικό Συνέδριο, που λόγω των γεγονότων με τη Συρία αναβλήθηκε, και μάθαμε ότι πάνω από 30 χιλιάδες Κούρδοι από το Ροζαβά (έτσι λέγεται το κομμάτι του Κουρδιστάν που βρίσκεται στη Συρία) έχουν μαζευτεί στα σύνορα Ιράκ – Συρίας με σκοπό να περάσουν από τον ποταμό Τίγρη στα ιρακινά εδάφη. Στη Συρία δεν είχε ζωή γι’ αυτούς. Αντιπολιτεύονταν χρόνια το καθεστώς Ασαντ, που στραγγάλιζε τον πολιτισμό τους, τη γλώσσα τους, τα δικαιώματά τους. Κι όταν ήρθε η στιγμή να «μιλήσουν» για την ανατροπή του Ασαντ, μπήκε στους κόλπους της αντιπολίτευσης η Αλ Νούσρα, το παρακλάδι της Αλ Κάιντα, που έστρεψε τα όπλα της εναντίον τους αλλά και εναντίον των χριστιανών και όλων των μειονοτήτων και εναντίον των καθεστωτικών. Μια πραγματική δολοφονική, τρομοκρατική δύναμη εκκαθάρισης. Η Αλ Νούσρα επιθυμεί τον έλεγχο μιας «καθαρής» Συρίας κι αυτό το μεθοδεύει με δύο τρόπους: με τις δολοφονίες και την εξώθηση ανθρώπων στη φυγή. Κι από την άλλη ο Ασαντ, με τη Χεζμπολάχ της Βηρυτού και πολεμιστές από Ιράν και Ιράκ στο πλευρό του, να σκοτώνει ακόμη και με χημικά. Πού να σταθούν οι Κούρδοι του Ροζαβά;

Στην απελπισία τους, στον τρόμο για τα χημικά, στον φόβο του επερχόμενου θανάτου, το Κουρδιστάν στο Ιράκ φάνταζε σαν το γαλατικό χωριό. Εκεί ήταν τα ελεύθερα αδέρφια τους – ίδια γλώσσα, ίδιος πολιτισμός.

Οταν φτάσαμε στον Τίγρη, στα σύνορα με τη Συρία, για να διαπιστώσουμε αν είναι πραγματική η είδηση, η εικόνα ήταν συγκλονιστική. Χιλιάδες άνθρωποι στην απέναντι όχθη έτοιμοι να πέσουν στα νερά του ποταμού και οι “πεσμεργκά” από τα ιρακινά εδάφη να προσπαθούν να τους συγκρατήσουν με φωνές, να μην πέσουν στα ύπουλα νερά του Τίγρη, που φαίνονται ήρεμα, αλλά τα υπόγεια ρεύματά του έχουν οδηγήσει στον πνιγμό πολλούς. Τους φώναζαν, τους παρακαλούσαν να μείνουν εκεί και τους έλεγαν πως ο πρόεδρος Μπαρζανί θα φτιάξει γέφυρα για να περάσουν.

Θεώρησα ότι με αυτό το ψέμα προσπαθούσαν να ηρεμήσουν τον κόσμο και πως με τα τέσσερα μικρά στρατιωτικά βαρκάκια που ήταν ήδη μέσα στον ποταμό θα προσπαθούσαν με τη σειρά και με απόλυτη τάξη να περάσουν τους πρόσφυγες στα ιρακινά εδάφη. Το να στηθεί γέφυρα μου φαινόταν τόσο δύσκολο όσο το να εμφανιστεί ο Μωυσής και να ανοίξει στα δύο τα νερά του Τίγρη.

Ομως τα βαρκάκια δεν ξεκινούν, ο κόσμος απέναντι κάτω από τον καυτό ήλιο με θερμοκρασία 40 με 45 βαθμούς κλαίει, φωνάζει, εκλιπαρεί. Τα τριάντα μέτρα φάρδος του ποταμού φαντάζουν για τους περισσότερους παιχνίδι κι αν κάτι τους συγκρατεί εκτός από τις φωνές των “πεσμεργκά” είναι η αδυναμία των παιδιών τους. Πώς να εμπιστευτούν τα νερά;

Πέρασαν τουλάχιστον τρεις ώρες ώσπου ακούστηκαν τα λυτρωτικά μουγκανητά από τις τεράστιες νταλίκες που έφταναν στον ποταμό, κουβαλώντας τα εξαρτήματα για το στήσιμο της γέφυρας. Μέσα σε δέκα ώρες είχε ξεδιπλωθεί η γέφυρα των προσφύγων. «Σιγά σιγά, με ηρεμία, πρέπει να αντέξει η γέφυρα» φώναζαν οι πεσμεργκά που τα δάκρυά τους είχαν γίνει ένα με τον ιδρώτα. Στην αγωνία τους να περάσουν όλοι ξέχασαν και τον κίνδυνο που υπήρχε να χτυπηθεί στρατιωτικά από την πλευρά της Συρίας η γέφυρα, αφού κανονικά, και βάσει των διεθνών συνθηκών, αυτό που γινόταν ήταν παράνομο.

Στρατόπεδο υποδοχής

Οι στρατιωτικές βάρκες μόνο όταν στήθηκε η γέφυρα ανέλαβαν δράση. Αρχισαν να μεταφέρουν έγκυες, γέροντες και αδύναμους ανθρώπους. Συγκλονιστικές οι αντιδράσεις των Κούρδων Ροζαβά μόλις πατούσαν το πόδι τους στο Κουρδιστάν Ιράκ. Και χαμόγελα, πολλά χαμόγελα στη σκιά θλιμμένων ματιών.

Οταν ολοκληρώθηκε το πέρασμα, οι πρόσφυγες επιβιβάστηκαν σε φορτηγά, ακόμη και στις νταλίκες που είχαν φέρει προηγουμένως τα «κομμάτια» της γέφυρας και οδηγήθηκαν σ’ ένα μεγάλο στρατόπεδο, το Κεβργκόσκ, 25 χλμ. έξω από το Ερμπίλ.

Πριν από είκοσι μέρες που είχα περάσει από κει δεν υπήρχε τίποτα, παρά μόνο χωράφια, τα περισσότερα άγονα.

Μέσα σ’ αυτό το εικοσαήμερο στήθηκε το στρατόπεδο κι όμως ήταν απόλυτα οργανωμένο, με νοσοκομείο, παιδικό σταθμό, χώρους υγιεινής και κυρίως πολλούς εθελοντές ντόπιους αλλά και μέλη μη κυβερνητικών οργανώσεων. Η τάξη και η ηρεμία που οδηγούσαν στα καταλύματα τους πρόσφυγες υποδειγματική. Εκείνο που με συγκίνησε, ίσως γιατί ως πρόσφυγας δεν το έζησα εγώ, τουλάχιστον στην αρχή, ήταν η ευγένεια της υποδοχής.

Το ίδιο βράδυ, σε διάγγελμά του προς τον κουρδικό λαό, ο Μπαρζανί ζήτησε από όλους τους μισθωτούς να δώσουν το 20% του μισθού τους «για τα αδέρφια του Ροζαβά». Τα λεφτά πολύ λίγα για τον όγκο των προσφύγων, αφού μέσα σε τρεις τέσσερις μέρες οι πρώτες 30.000 έγιναν 250.000.

Η αντιπροσωπεία του Τμήματος Προσφύγων του ΟΗΕ που επισκέφθηκε για επιθεώρηση τις εγκαταστάσεις μαζί με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας του Κουρδιστάν και μέλη της κυβέρνησης δήλωσαν ότι θα βοηθήσουν υλικά. Αλλά όση κι αν είναι η βοήθεια, όσο άρτια οργανωμένο το στρατόπεδο, τα σπίτια αυτών των ανθρώπων και η ζωή τους έμειναν πίσω και καίγονται. Κι αν αυτή η φυγή συνεχιστεί, τότε θα πετύχει το σχέδιο του καθεστώτος Ασαντ και των φανατικών της Αλ Νούσρα, να αδειάσει το Κουρδιστάν της Συρίας, το Ροζαβά.

Τζεμίλ Τουράν

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, http://www.efsyn.gr, 12 Σεπτεμβρίου 2013

*Οι απόψεις που διατυπώνονται δεν εκφράζουν κατ’ ανάγκη τις θέσεις του Κέντρου Ανατολικών Σπουδών

 

Share Button

Η διαλεκτική της βίαςΣυγκρούονται στην Αίγυπτο δύο κόσμοι. Ο ένας είναι η δυτικόστροφη κοσμική εξουσία που επιχειρεί να κρατήσει την Αίγυπτο στο σύστημα μιας διεθνούς νομιμότητας που εκφράζεται από την κοσμική αντίληψη δομής και οργάνωσης των κρατών και που διατρέχει ολόκληρο το διεθνές σύστημα, της Κίνας και της Ρωσίας συμπεριλαμβανομένων, και από την άλλη το θεοκρατικό κράτος του Ισλάμ, όπως το αντιλαμβάνονται κατά ένα ρατσιστικά επιθετικό τρόπο οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι της Αιγύπτου, οι οποίοι καίνε αδιακρίτως και με απίστευτο φανατισμό χριστιανικά ιδρύματα, εκκλησίες, μνημεία και κάθε τι που είναι αντίθετο προς τον κόσμο του Ισλάμ, διεργασίες και συμπεριφορές που δεν έχουν συνάφεια με τα ανθρώπινα δικαιώματα ή την δημοκρατία που επικαλούνται. H ιδέα πως μπορούσε να υπάρξει μια «Αραβική Άνοιξη» με δημοκρατικές διεκδικήσεις ήταν και παραμένει μια δυτική ψευδαίσθηση και μια παγκόσμια ουτοπία…

 

Συνέχεια ανάγνωση

Share Button

Σήμερα, 39 χρόνια μετά, τη 15η Αυγούστου δεν υπάρχει καμία αναφορά στα Ελλαδικά Μέσα Ενημέρωσης, στην Αμμόχωστο και στη Μόρφου, τις πατρίδες του κυπριακού βορρά που κατέλαβε βίαια και βάρβαρα ο Τουρκικός Αττίλας τούτες τις ημέρες. Στην Κύπρο κατέλαβε η δημοσιοποίηση της τραγωδίας της Αμμοχώστου, της Μόρφου και του δεύτερου Αττίλα, μια εντελώς περιθωριακή θέση στη δημοσιοποίηση των γεγονότων, ωσάν να πρόκειται για μια θλιβερή είδηση που συνέβη πριν από πολλά χρόνια στην Κουάλα Λουμπούρ! Δυστυχώς, δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ως ηγεσία και λαός πως η συνέχιση της ύπαρξής μας βασίζεται στον αυτοσεβασμό μας. Αυτό σημαίνει υπεράσπιση της ιστορίας μας, μνήμη και συνέχεια της μνήμης, τιμώντας αυτούς που έφυγαν, διδάσκοντας περηφάνια και αξιοπρέπεια αυτούς που έρχονται. Αυτό που συμβαίνει τούτες τις ημέρες, τούτες τις εποχές είναι η φροντίδα του να ξεχνάμε και να αποπροσανατολιζόμαστε από την ιστορική ευθύνη όλων μας έναντι του παρελθόντος και έναντι του μέλλοντος.

Συνέχεια ανάγνωση
Share Button

Ο Ιούλιος,  στη νεότερη ελληνική ιστορία, συνδέεται με δυσάρεστες εξελίξεις τόσο στο μητροπολιτικό Ελληνισμό, όσο και στην ιδιαίτερη πατρίδα του γράφοντος Κύπρο. Για παράδειγμα, στις 15 Ιουλίου 1964 ο πρωθυπουργός Γεώργιος Παπανδρέου παραιτήθηκε, γεγονός που είχε μάλλον το «χαρακτήρα απόλυσης» από το βασιλέα Κωνσταντίνο. Ακολούθησε η ανώμαλη περίοδος των «κυβερνήσεων Αποστασίας» (1965-1966) και της πορείας προς τη Δικτατορία (Δεκέμβριος 1966- Απρίλιος 1967). Το  στρατιωτικό  καθεστώς (21 Απριλίου 1967 – 23 Ιουλίου 1974) έφερε  ως τελικά  τραγικά  αποτελέσματα  την ανατροπή του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας  Αρχιεπισκόπου Μακαρίου  και την τουρκική Εισβολή (15 και 20 Ιουλίου 1974). 

Συνέχεια ανάγνωση
Share Button

Την Τρίτη, 29 Μαΐου, μεταξύ 01:00 και 02:00 π.μ., εκδηλώθηκε γενική τουρκική επίθεση από τρεις πλευρές συγχρόνως. Οι πρώτες δύο επιθέσεις αποκρούστηκαν επιτυχώς. Όμως ο Μωάμεθ Β’ οργάνωσε πολύ προσεκτικά την τρίτη και τελευταία. Ιδιαίτερα επίμονα οι Τούρκοι επιτέθηκαν κατά του μέρους των τειχών, το οποίο ήταν κοντά στην πύλη του Αγίου Ρωμανού, όπου πολεμούσε και ο ίδιος ο αυτοκράτορας. Ένας από τους κύριους υπερασπιστές της πόλης, ο Γενουάτης Ιωάννης Ιουστινιάνης, τραυματίστηκε σοβαρά και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον αγώνα. Η δημιουργηθείσα σύγχυση υπήρξε μοιραία για τους πολιορκούμενους. Στα τείχη δημιουργούνταν συνεχώς ρήγματα και ο αυτοκράτορας, πολεμώντας ως απλός στρατιώτης, έπεσε στη μάχη. Μετά το θάνατο του Κωνσταντίνου, οι Τούρκοι όρμησαν μέσα στην πόλη προβαίνοντας σε μαζικές λεηλασίες και φόνους. Ήδη στις δυόμισι το μεσημέρι κατέστησαν κύριοι της κατάστασης. Διακόσιες χιλιάδες σημαίες κυματίζουν, πλέον, στις στέγες των οικιών. Πολλοί κάτοικοι κατέφυγαν στην Αγία Σοφία για να σωθούν, αλλά τελικά δεν απέφυγαν τη σφαγή. Ο σουλτάνος εισήλθε επίσημα στην πόλη και μετέβη στην Αγία Σοφία, όπου και προσευχήθηκε «αναβάς επί της Αγίας Τραπέζης». Κατόπιν, ο Πορθητής είχε εγκατασταθεί στα αυτοκρατορικά ανάκτορα των Βλαχερνών.«Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστιν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν».

Συνέχεια ανάγνωση