για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία
Συνέβη σήμερα
Συνέβη σήμερα
Μεγεθύνσεις
Μεγεθύνσεις
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
ΚΑΝΣ στα ΜΜΕ
Προσεγγίσεις
Προσεγγίσεις
Γεωπολιτική
Γεωπολιτική

Συρία

Share Button

Το σεμινάριο «Διεθνής Πολιτική στην Μέση Ανατολή, Τουρκία, Βόρειο Αφρική, Νοτιοανατολική Μεσόγειο: Οι επιπτώσεις στην Ευρώπη» εστιάζει το ενδιαφέρον του στις σύγχρονες μορφές σύγκρουσης και γεωπολιτικής υπεραξίας περιοχών, όπως η Μέση Ανατολή και η Τουρκία, όπου οι διεργασίες που λαμβάνουν χώρα επηρεάζουν τις εξελίξεις τόσο στην διεθνή πολιτική, όσο και στην ασφάλεια και στην ειρήνη στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο, την Ελλάδα και την Κύπρο. Η Βόρειος Αφρική αποτελεί ένα υποσύστημα «παραγωγής κρίσεων» και συγκρούσεων, όχι μόνο λόγω των εμφύλιων διαμαχών, αλλά και λόγω των αυξημένων προσφυγικών ροών εξαιτίας κυρίως της ισλαμικής τρομοκρατίας, της φτώχιας, των κοινωνικών και πολιτικών παθογενειών. Η προσφυγοποίηση μεγάλων ομάδων πληθυσμού από τις ως άνω περιοχές, συνιστά ένα προστιθέμενο δυσεπίλυτο πρόβλημα για την Ελλάδα και την Ευρώπη, το οποίο αποτελεί σοβαρή απειλή κατά της ευρωπαϊκής ασφάλειας, ενώ ταυτόχρονα αναδεικνύει σοβαρές εσωτερικές συνέπειες, όπως η επικίνδυνη άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στην Ευρώπη.

Το πρόγραμμα διοργανώνεται από το Κέντρο Γεωπολιτικών Αναλύσεων του New York College με την επιστημονική υποστήριξη του Κέντρου Ανατολικών Σπουδών για τον Πολιτισμό και την Επικοινωνία του Παντείου Πανεπιστημίου, του Κέντρου Μελέτης Μεσογειακής – Μεσανατολικής Πολιτικής και Πολιτισμού του Πανεπιστημίου του Αιγαίου, του Ινστιτούτου Έρευνας και Κατάρτισης Ευρωπαϊκών Θεμάτων, του Ινστιτούτου Επιχειρηματικότητας και Αειφόρου Ανάπτυξης. Το πρόγραμμα έχει την επίσημη υποστήριξη του Γραφείου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στην Ελλάδα και του Εθνικού Συμβουλίου Νεολαίας (ΕΣΥΝ).

Συνέχεια ανάγνωση

Διεθνής Πολιτική: Μέση Ανατολή, Τουρκία, Βόρειος Αφρική, Νοτιοανατολική Μεσόγειος και Ευρώπη

14 Νοεμβρίου – 5 Δεκεμβρίου 2016

*Δήλωση συμμετοχής έως 7 Νοεμβρίου

Σεμινάριο Διεθνούς Πολιτικής

«Εσωτερικές εξελίξεις στην Τουρκία και επιπτώσεις τους στην διεθνή πολιτική», Γιαλλουρίδης Χριστόδουλος, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Η Τουρκία βρίσκεται σε μια δυναμική εσωτερικών αλλαγών που αγγίζουν το όριο των δομικών μεταβολών. Μετά την ακύρωση του κεμαλικού συστήματος από το ισλαμικό κίνημα του Ερντογάν, σήμερα οδηγείται η χώρα σε μια πλήρη ανατροπή δομών του πολιτικού συστήματος. Η πολιτική αξιοποίηση από τον Ερντογάν της απόπειρας των κεμαλιστών και μερίδας του στρατεύματος για ανατροπή του, κατευθύνει το τουρκικό πολιτικό σύστημα σε μια προσωποπαγή απολυταρχική εξουσία του Ερντογάν εν είδει δικτατορίας της του ενός ανδρός αρχής. Ο Ερντογάν έχει προβεί σε εκκαθαρίσεις σε όλα τα επίπεδα του πολιτικού συστήματος, δημόσιας διοίκησης, στρατεύματος και ακαδημαϊκού χώρου, πράγμα που αλλοιώνει πλήρως την δομή του πολιτικού συστήματος και την πολιτική μορφολογία της Τουρκίας.

«Έξι χρόνια μετά τις αραβικές εξεγέρσεις: οι περιπτώσεις της Τυνησίας και της Λιβύης», Κεφαλά Βιβή, Επίκουρη Καθηγήτρια Διεθνών Σχέσεων στη Μέση Ανατολή, Πανεπιστήμιο του Αιγαίου

Κατά την διάρκεια του μαθήματος θα γίνει μία σύντομη αναφορά στα αίτια των αραβικών εξεγέρσεων και στους βασικούς παράγοντες που καθόρισαν την έκβαση τους. Στην συνέχεια θα εξεταστεί αφενός η περίπτωση της Τυνησίας, η οποία φαίνεται να έχει καταφέρει να εγκαθιδρύσει μία εύθραυστη Δημοκρατία  και αφετέρου η περίπτωση της  Λιβύης, η οποία από την ανατροπή του καθεστώτος Καντάφι μέχρι σήμερα, βρίσκεται βυθισμένη σε έναν ατέρμονο εμφύλιο πόλεμο.

«Ελληνοτουρκικές σχέσεις και δίκαιο της θάλασσας», Τσάλτας Γρηγόριος, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Οι Ελληνοτουρκικές σχέσεις διέπονται από μια πολυσήμαντη δέσμη αιτίων και παραγόντων που τις επηρεάζουν και τις καθορίζουν, που κινούνται, τόσο στο πολιτικό επίπεδο, όσο και στο δικαιϊκό με έμφαση στην διεθνή του έκφραση. Το διεθνές δίκαιο διέπει τις σχέσεις των κρατών και επιχειρεί να ρυθμίσει τις συγκρούσεις κατά τρόπο ειρηνικό. Στο πλαίσιο του σεμιναρίου θα συζητηθούν οι διεθνείς συνθήκες που αφορούν στις σχέσεις Ελλάδας – Τουρκίας. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί σε συγκεκριμένες εξελίξεις, οι οποίες αποτελούν και την πηγή παραγωγής της σύγκρουσης σε μια ιστορική διαδρομή με ειδικότερη αναφορά στο δίκαιο της θάλασσας ως προς τις δυνατότητες διευθέτησης της σύγκρουσης.

«Ο ρόλος των μειονοτήτων (θρησκευτικές-εθνικές-φυλετικές) στην πολιτική σταθερότητα στα κράτη της Μέσης Ανατολής και οι επιπτώσεις για την ΕΕ στον 21ο αιώνα», Καραμπελιάς Γεράσιμος, Καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Η δημιουργία των Μεσανατολικών κρατών κατά τον 20ο αιώνα βασίστηκε στις ανάγκες και τη δύναμη της γεω-πολιτικής και γεω-οικονομικής ισχύος των κρατών της Δύσης και πολύ λίγο στις δημοκρατικές επιταγές των κοινωνικών στρωμάτων και των εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων της κάθε περιοχής.  Η ραγδαία τεχνολογική ανάπτυξη στους τομείς της επικοινωνίας και εκπαίδευσης, αλλά και των μελών της Διασποράς σε δυτική Ευρώπη και Αμερική σε συνδυασμό με τις ριζικές αλλαγές στη διεθνή σκακιέρα κατά τη μεταψυχροπολεμική περίοδο, επιτρέπουν σε συγκεκριμένες ομάδες και ελίτ να επιδιώξουν τη κατάκτηση μεγαλύτερων πολιτικών δικαιωμάτων (πχ. Κούρδοι).  Οι επιπτώσεις των κινήσεων αυτών στα κράτη της ΕΕ είναι βέβαιο ότι δεν θα είναι επιφανειακές (πχ. μετανάστευση, τρομοκρατία, άνοδος ακροδεξιών κομμάτων, συγκρούσεις).

«Η πολιτική Ομπάμα στην Ανατολική Μεσόγειο», Παπασωτηρίου Χαράλαμπος, Καθηγητής Στρατηγικών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Σκοπός του μαθήματος είναι να εξετάσει την εξέλιξη της πολιτικής Ομπάμα στην Ανατολική Μεσόγειο από την ομιλία του Καΐρου το 2009 με το ελπιδοφόρο αμερικανικό άνοιγμα στον μουσουλμανικό κόσμο ως τις κρίσεις που ακολούθησαν την λεγόμενη «αραβική άνοιξη».   Θα εξετασθεί η διαφοροποίηση της αμερικανικής πολιτικής μεταξύ της στρατιωτικής επέμβασης στον εμφύλιο της Λιβύης και της μη επέμβασης στρατιωτικά στον εμφύλιο της Συρίας, τα προβλήματα της αμερικανικής πολιτικής στην Αίγυπτο και το Ιράκ, καθώς και η επιδείνωση των σχέσεων των ΗΠΑ με την Τουρκία λόγω της συριακής κρίσης.

«Η Μέση Ανατολή και το Κουτί της Πανδώρας», Αλέξανδρος Μαλλιάς, Πρέσβης επί τιμή, πρώην Πρέσβης της Ελλάδος στην Ουάσιγκτον (2005-2009) και Ειδικός Διπλωματικός Συνεργάτης του Ινστιτούτου Έρευνας & Κατάρτισης Ευρωπαϊκών Θεμάτων

Παπαστάμου Ανδρέας, Οικονομικός Σύμβουλος Υπουργείου Εξωτερικών


 

ΣΕ ΠΟΙΟΥΣ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ:

Απευθύνεται ως σεμιναριακό πρόγραμμα σε στελέχη του ευρύτερου δημοσίου τομέα και της δημόσιας διοίκησης, των διαφόρων υπουργείων, των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, της τοπικής αυτοδιοίκησης, του Κοινοβουλίου, στο πολιτικό προσωπικό της χώρας, όπως επίσης και σε φοιτητές, ερευνητές και στελέχη του ιδιωτικού τομέα, αλλά και γενικότερα σε κάθε άτομο, του οποίου η επαγγελματική ενασχόληση ενέχει την κατανόηση του διεθνούς γίγνεσθαι και τη διαχείριση κρίσιμων και εξαιρετικών καταστάσεων.

ΥΛΙΚΟ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ:

Στους συμμετέχοντες θα δοθεί υλικό σε CD-ROM (powerpoint εισηγήσεων και ενδεικτική βιβλιογραφία).

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ:

Μετά το πέρας του Σεμιναρίου θα δοθεί Πιστοποιητικό Παρακολούθησης στους συμμετέχοντες.

Πληροφορίες – Εγγραφές: Αμαλίας 38, Σύνταγμα, 2103225961, http://www.nyc.gr/diethnis-politiki-mesi-anatoli-toyrkia

Προκήρυξη σεμιναρίου: Σεμινάριο Διεθνούς Πολιτικής

*Δήλωση συμμετοχής έως 7 Νοεμβρίου

Share Button

p1Την προηγούμενη εβδομάδα ο συριακός στρατός του Άσαντ ανακατέλαβε την αρχαία πόλη της Παλμύρας στη Συρία, η οποία βρισκόταν υπό την κατοχή του Ισλαμικού κράτους από το Μάιο του 2015. Οι ζημίες που έχουν προκληθεί σους αρχαιολογικούς χώρους της πόλης, η οποία έχει χαρακτηριστεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την UNESCO, είναι εκτεταμένες και η αποκατάστασή τους δύσκολη. Μετά την μεγάλη στρατιωτική ήττα του Ισλαμικού κράτους ο συριακός στρατός- με τη βοήθεια της Ρωσίας- προσπαθεί να απομακρύνει τα κρυμμένα εκρηκτικά και τις νάρκες που έχουν τοποθετήσει οι τζιχαντιστές σε ολόκληρο τον αρχαιολογικό χώρο. Με την ολοκλήρωση της απόναρκοθέτησης οι ειδικοί θα αξιολογήσουν τις καταστροφές και θα προχωρήσουν στην αποκατάστασή τους όπου είναι δυνατόν, καθώς ορισμένα μνημεία, όπως ο ναός του Βάαλ, έχουν καταστραφεί ολοσχερώς.

Σαραντάρη Κατερίνα

Share Button

Της Ειρήνης Χριστοδουλάκη, Ερευνήτριας Κέντρου Ανατολικών Σπουδών

Από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και την περίοδο των εντολών της Κοινωνίας των Εθνών, μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι θρησκευτικές μειονότητες στη Μέση Ανατολή αποτέλεσαν αγαπημένο εργαλείο των Μεγάλων Δυνάμεων για την άσκηση πολιτικής στην περιοχή.μειονοτητες

Η επιρροή της Γαλλίας στους Μαρωνίτες του Λιβάνου, τους Δρούζους και τους Αλαούϊτες της Συρίας, η επιρροή της Μεγάλης Βρετανίας στους Ασσύριους Χριστιανούς και τους Σονίτες του Ιράκ αποτελούν σημαντικό μέρος στην εξήγηση που μπορούμε να δώσουμε για τις θρησκευτικές – και όχι μόνο- διαμάχες στη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Οι Μεγάλες Δυνάμεις, αξιοποιώντας την θέληση των θρησκευτικών μειονοτήτων για μεγαλύτερη αυτονομία ή προνόμια στις χώρες που βρίσκονταν, οδήγησαν πολλές φορές σε εμφύλιες διαμάχες στις χώρες όπου βρίσκονταν οι μειονότητες αυτές.

Συνέχεια ανάγνωση

Σήμερα, η εισβολή των Η.Π.Α. στο Ιράκ, ο επακόλουθος εμφύλιος πόλεμος και η ανάδυση της Daesh/ISIL, ο εμφύλιος πόλεμος και η εμφάνιση τζιχαντιστών στη Συρία, η βία μεταξύ της τουρκικής κυβέρνησης και των Κούρδων στην Τουρκία, ο τρόπος ζωής στην Παλαιστίνη στα υπό τον έλεγχο του Ισραήλ εδάφη, αποτελούν ανασταλτικούς παράγοντες για τις γηγενείς θρησκευτικές μειονότητες της Μέσης Ανατολής, οι οποίες είτε περιορίζονται χωρικά, είτε μεταναστεύουν σε άλλες χώρες για να ζήσουν μακριά από πολέμους και εντάσεις. Στη σύντομη ανάλυση που ακολουθεί θα γίνει αναφορά σε ορισμένες από τις κυριότερες θρησκευτικές μειονότητες στη Μέση Ανατολή και τη γεωγραφική κατανομή τους στο χώρο.

Η Μέση Ανατολή αν και κυριαρχείται από την βασική πρόσληψη του Ισλάμ τον Σονιτισμό, αποτελεί τον τόπο προέλευσης ορισμένων από τις σημαντικότερες θρησκείες – Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός, Ζωροαστρισμός και άλλες λιγότερο γνωστές θρησκείες- και αποτελεί ακόμα και σήμερα τον τόπο συνάντησης μεγάλου εύρους θρησκειών. Αρχικά, θα πρέπει να διευκρινίσουμε πως όταν αναφερόμαστε σε θρησκευτικές μειονότητες στη Μέση Ανατολή, τις χαρακτηρίζουμε ως «μειονότητες» βάσει δημογραφικών στοιχείων και στις χώρες όπου βρίσκονται αποτελούν ένα μικρό ποσοστό του συνολικού πληθυσμού της χώρας.

Επί παραδείγματι, οι Σονίτες Μουσουλμάνοι οι οποίοι αποτελούν την πλειοψηφία των Μουσουλμάνων συνολικά στη Μέση Ανατολή, σε χώρες όπως το Ιράν, το Ιράκ, το Μπαχρέϊν δημογραφικά αποτελούν μειονότητα. Γενικά, στη Μέση Ανατολή μπορούνε να κάνουμε τον παρακάτω ευρύ και χρήσιμο διαχωρισμό αναφορικά με τις θρησκευτικές μειονότητες: α) Χριστιανικές μειονότητες, β) Μουσουλμανικές Σιιτικές ομάδες και γ) σε πλήθος μειονοτήτων από μικρότερες και λιγότερο γνωστές παραδόσεις.
Μεγάλο μέρος των μειονοτήτων αποτελούν τον γηγενή Χριστιανικό πληθυσμό της Μέσης Ανατολής. Κάθε μειονότητα έχει ξεχωριστή ταυτότητα η οποία εδράζεται στο προ-ισλαμιαίο παρελθόν της περιοχής. Σήμερα οι ακόλουθοι της Ορθόδοξης Κοπτικής Εκκλησίας της Αιγύπτου πιθανόν να αποτελούν τη μεγαλύτερη μη μουσουλμανική εθνο-θρησκευτική μειονότητα της Μέσης Ανατολής [1].

Οι Κόπτες αποτελούν περίπου το 10% του πληθυσμού της Αιγύπτου [2]. Οι Χριστιανοί της Αιγύπτου έχουν τα αραβικά ως πρώτη γλώσσα όπως και οι Μουσουλμάνοι συμπολίτες τους, ωστόσο, η λειτουργία τους διεξάγεται στην Κοπτική, την χριστιανική εκδοχή της αρχαίας αιγυπτιακής γλώσσας [3].

Στην Ιορδανία, το Ισραήλ, την Παλαιστίνη, τη Συρία και το Ιράκ βρίσκεται μια μεγαλύτερη ποικιλία χριστιανικών θρησκευτικών μειονοτήτων. Μεταξύ των μεγαλύτερων είναι οι Αραβο-χριστιανοί. Πρόκειται για Άραβες στην καταγωγή, κατάλοιπο των φυλών που δεν εξισλαμίστηκαν με την άνοδο του Ισλάμ στην περιοχή, και οι οποίο ακολουθούν την χριστιανική πίστη υπαγόμενοι στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία ή την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία [4].

Στο Λίβανο, στη βορειοανατολική Συρία, τη νοτιοανατολική Τουρκία και το βόρειο Ιράκ απαντώνται πληθυσμοί που ακολουθούν τη Συριακή Ορθόδοξη Εκκλησία [5]. Πρόκειται για μια αυτοκέφαλη εκκλησία που χρησιμοποιεί την Συριακή διάλεκτο ως επίσημη λειτουργική γλώσσα. Η Συριακή είναι αραμαϊκή γλώσσα η οποία αντικαταστάθηκε από τα αραβικά μετά την κατάκτηση της περιοχής από τους Άραβες.

Η Συριακή Ορθόδοξη, η Συριακή Καθολική, η Ασσυριακή και η εκκλησία των Χαλδαιών [6] χρησιμοποιούν ακόμα και σήμερα τα Συριακά ως λειτουργική διάλεκτο και αρκετοί Χριστιανοί στην Τουρκία και το Ιράκ μιλούν σύγχρονες εκδοχές της διαλέκτου [7]. Επιπλέον σε αρκετές πόλεις της Συρίας και του Λιβάνου συναντάμε μέλη της Αρμένικης Εκκλησίας τα οποία κατέληξαν στις περιοχές αυτές κατά τα γεγονότα της Γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915.
Πέρα από τους χριστιανικούς πληθυσμούς, στην περιοχή της Μέσης Ανατολής βρίσκουμε αρκετές Σιιτικές ομάδες οι οποίες αποτελούν μειονότητες σε αρκετές χώρες της περιοχής. Ο Σιιτισμός είναι ένας από τους βασικούς διαχωρισμούς του Ισλάμ. Ο άλλος είναι ο Σονιτισμός. Η διαμάχη και ο μετ’ έπειτα διαχωρισμός τους ξεκίνησε μετά το θάνατο του Προφήτη Μωάμεθ αναφορικά με την διαδοχή του κατά τον 7ο αιώνα.

Στη διαμάχη αυτή ορισμένοι υποστήριζαν τους κοντινότερους ακολούθους του Προφήτη, ενώ άλλοι θεωρούσαν πως η διαδοχή έπρεπε να πάει στον ξάδερφο και γαμπρό του Προφήτη, τον Άλι[8]. Όλοι όσοι υποστήριξαν τη δεύτερη άποψη αποτέλεσαν τους Σιίτες [9]. Με το πέρασμα των ετών η αύξηση των απογόνων του Προφήτη οδήγησε στη δημιουργία διαφορετικών παραδόσεων και μέσα στον Σιιτισμό.

Ο μεγαλύτερος διαχωρισμός στο Σιιτικό Ισλάμ είναι αυτό των Δωδεκαϊστών ή του δωδέκατου Ιμάμη. Οι Δωδεκαϊστές αναγνωρίζουν δώδεκα ιμάμηδες, από την πρώιμη ιστορία του Ισλάμ, ως θρησκευτικούς ηγέτες: τον Αλί και τους έντεκα άμεσους απογόνους του [10]. Δωδεκαϊστές είναι η πλειοψηφία του πληθυσμού στο Ιράν, ενώ αποτελούν σημαντική μειονότητα στο Ιράκ και το Μπαχρέϊν, ενώ έχουν και μια σχετική πλειοψηφία στο Λίβανο [11].

Οι Ζαϊντίστες ή Επταδεϊστές (έβδομος ιμάμης) και οι Ισμαηλίτες (πέμπτος ιμάμης) είναι οι άλλοι δυο διαχωρισμοί των Σιιτών[12]. Οι Ζαϊντιστές αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες θρησκευτικές παραδόσεις στην Υεμένη, ενώ οι Ισμαηλίτες είναι ένα μικρό ποσοστό στη Συρία και το Λίβανο[13]. Αρκετές θρησκευτικές μειονότητες της Μέσης Ανατολής έχουν τις ρίζες τους στον Σιιτισμό και τιμούν την οικογένεια του Προφήτη, αλλά έχουν υιοθετήσει διαφορετικές θεολογικές ιδέες, ιεροτελεστίες και γραφές συμπληρωματικά με το Κοράνι, γεγονός που τους καθιστά διαφορετικούς από το κυρίως ρεύμα του Σιιτισμού [14].

Οι κοινότητες αυτές περιλαμβάνουν τους Δρούζους, τους Αλαούϊτες (Alawites) και τους Αλεβίτες (Alevis) [15]. Οι Δρούζοι αποτελούν σημαντική μειονότητα στο Ισραήλ, στα Υψίπεδα του Γκολάν, το Λίβανο και τη Συρία [17]. Η ιστορική πατρίδα των Αλαουϊτών είναι η Συρία και τις τελευταίες δεκαετίες έχουν προεξέχον ρόλο στην πολιτική ζωή της χώρας καθότι η οικογένεια Assad, που βρίσκεται στην εξουσία από το 1970,είναι Αλαούϊτες. Παράλληλα, οι Αλεβίτες αποτελούν σημαντική μερίδα του πληθυσμού της Τουρκίας [17].
Τελειώνοντας τη σύντομη αυτή αναφορά στις θρησκευτικές μειονότητες της Μέσης Ανατολής πρέπει να αναφερθεί πως στην περιοχή υπάρχουν πολλές και διάφορες μικρότερες θρησκευτικές κοινότητες.

Οι Γεζιντί του βορείου Ιράκ αποτελούν μια ξεχωριστή εθνο-θρησκευτική κοινότητα των οποίων η θρησκευτική παράδοση αναμειγνύει στοιχεία του Ισλάμ και της αρχαίας θρησκείας του Ιράν. Ένας μικρός αριθμός Ζωροαστρών παραμένει στο Ιράν, ενώ η πλειοψηφία των εβραϊκών πληθυσμών της Μέσης Ανατολής μετακινήθηκε στο Ισραήλ μετά την δημιουργία τους το 1948, με τους μικρούς εναπομείναντες εβραϊκούς πληθυσμούς να μένουν στην Τουρκία και το Ιράν.
Είναι εμφανές πως η Μέση Ανατολή ανέκαθεν αποτελούσε κοιτίδα πολυμορφίας. Ωστόσο, η έκρυθμη πολιτική κατάσταση των τελευταίων ετών θέτει την πολυμορφία αυτή και το μέλλον των μειονοτήτων εν αμφιβόλω.

Υποσημειώσεις
[1] BBC Religions, Coptic Orthodox Church, Διαθέσιμο στο:http://www.bbc.co.uk/religion/religions/christianity/subdivisions/coptic… (ημερομηνία πρόσβασης: 24-01-2016).
[2] CIA, The World Factbook- Egypt, Διαθέσιμο στο:https://www.cia.gov/library/publications/the-world-factbook/geos/eg.html (ημερομηνία πρόσβασης:. 24-01-2016).
[3] Aziz Sourial Atiya (ed), The Coptic Encyclopedia, MacMillan, New York, 1989.
[4] Arabic Bible, Arab Christians: An Introduction, Διαθέσιμο στο:http://www.arabicbible.com/for-christians/christians/1396-arab-christian… (ημερομηνία πρόσβασης: 30-12-2015).

[5] Syria Orthodox Patriarchate, http://www.syrian-orthodox.com/news.php (η σελίδα είναι στα αραβικά)
[6] Encyclopedia Britannica, Chaldean Catholic Church, διαθεσιμο στο:http://www.britannica.com/topic/Chaldean-Catholic-Church (ημερομηνία πρόσβασης: 30-12-2015).

[7] Ethnologue Languages of the World, Turkey, Διαθέσιμο στο:http://www.britannica.com/topic/Chaldean-Catholic-Church (ημερομηνία πρόσβασης: 30-12-2015).

[8] Πατελος, Κ., Η Πολιτική Εξέλιξη του Ισλάμ, εκδ. Κριτική, Αθήνα, 2004 και Νικολάου -Πατραγάς,Κυρ., Χαλιφεία και Ισλαμική Διακυβερνησις, εκδ.Ηρόδοτος, Αθήνα, 2011.

[9] Ο όρος Shi΄a σημαίνει «κόμμα» και η πλήρης ονομασία ήταν Shi’at Ali, «το κομμα του Ali».
[10] Προφορικές παραδόσεις μαθήματος «Πολιτικά Συστήματα και Καθεστώτα στη Μέση Ανατολή», Η’Εξάμηνο, Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαικών Σπουδών, Πάντειο Πανεπιστήμιο, ακαδ.έτος 2011-2012.
[11] ibid.
[12] ibid.
[13] Ibid.
[14] Ibid.
[15] Rabasa,An., Larrabee, St., The Rise of Political Islam in Turkey, RAND National Defense Research Institute, 2008.
[16] Encyclopedia Britannica, Druze, Διαθέσιμο στο:http://www.britannica.com/topic/Druze (τελευταία πρόσβαση: 10-01-2016).
[17] Supra Endnote 16.

 

Πηγή: Κέντρο Ανατολικών Σπουδών 

Share Button

Της Ειρήνης Χριστοδουλάκη,Ερευνήτριας Κέντρου Ανατολικών Σπουδών

Από το Μάρτιο του 2011,όταν και το κύμα της «αραβικής άνοιξης» «έφτασε» στη Συρία η χώρα βρίσκεται στη δίνη ενός τρομερού εμφυλίου πολέμου. Με την κρίση στην Συρία να μην έχει τερματιστεί ακόμα αλλά να πηγαίνει είτε σε ένα τέλος με την αποχώρηση του Assad μετά τιςσυρια_τανκ εκλογές που προβλέπονται από την Συμφωνία της Βιέννης [1], είτε σε έναν τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο αν τα εμπλεκόμενα μέρη δεν επιδείξουν την ανάλογη πολιτική ωριμότητα, το παρόν κείμενο αποτελεί μια προσπάθεια απεικόνισης των νικητών και ηττημένων στην υπόθεση της Συρίας μέχρι τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, χωρίς να προβαίνει σε εξαντλητική αναφορά στα εμπλεκόμενα μέρη. Το κείμενο αναφέρεται στους άμεσα εμπλεκόμενους στον εμφύλιο της Συρίας.

Ξεκάθαρος νικητής είναι το καθεστώς Assad. Στην αρχή της σύγκρουσης το 2011 όλοι πίστευαν πως ο Πρόεδρος Assad θα αποχωρούσε γρήγορα από την εξουσία της χώρας. Το γεγονός πως σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά τις πρώτες διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος, ο Assad βρίσκεται ακόμα στην εξουσία αποτελεί σαφή απόδειξη της νίκης του.Έστω της μη ήττας του, καθώς το καθεστώς καταφέρνει και επιβιώνει παρά τις όποιες απώλειες έχει. Το καθεστώς Assad επιβίωσε παρά τις πιέσεις που ασκήθηκαν από τη συριακή αντιπολίτευση, τις Η.Π.Α, χώρες της Ε.Ε., τους Σαουδάραβες, την Τουρκία και τους άλλους εμπλεκόμενους. Η επιβίωση του καθεστώτος, παρά την πολεμική κλιμάκωση στην χώρα και τις καταγγελίες για ακρότητες κατά τη διεξαγωγή του πολέμου και από τις δύο πλευρές, αποτελεί νίκη για τον Πρόεδρο Assad.

Συνέχεια ανάγνωση

Στους νικητές μπορούμε να εντάξουμε και το Ισραήλ. Το καθεστώς Assad ίσως ποτέ να μην ήταν πραγματική απειλή για το κράτος του Ισραήλ, αλλά ακόμα και αν θεωρούνταν απειλή, αυτή η απειλή έχει πλέον εξαλειφτεί. Ακόμα και αν η Συρία βρεθεί υπό την ρωσική κυριαρχία-επιρροή, μετά το τέλος της σύρραξης, δεν θα αποτελεί απειλή για το Ισραήλ.

Σίγουρα, ο εμφύλιος στη Συρία δημιουργεί πρόβλημα στα βόρεια σύνορα του Ισραήλ καθότι φαίνεται να απομακρύνεται κάθε ελπίδα επίλυσης της διαφωνίας με τη Συρία αναφορικά με τα Υψίπεδα του Γκολάν [2], ωστόσο η ανοικοδόμηση της Συρίας μετά το πέρας των εχθροπραξιών θα χρειαστεί χρόνο και χρήμα, οπότε είναι λιγότερο πιθανό η Συρία να στραφεί επιθετικά προς το Ισραήλ και την στρατιωτική επίλυση της διαφωνίας που υπάρχει γύρω από τα Υψίπεδα.

Έτσι και αλλιώς το Ισραήλ φαίνεται να προσπαθεί να επιλύει de facto το ζήτημα του Γκολάν μέσα από τον εποικισμό της περιοχής [3] έπειτα την πρόσφατη ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου στην περιοχή [4].

Μεγάλος νικητής στον εμφύλιο της Συρίας είναι και η Ρωσία. Από τις παραδοσιακές «Μεγάλες Δυνάμεις» η Ρωσία είναι η μόνη κερδισμένη στην περίπτωση της Συρίας. Η στρατιωτική παρουσία στη Μεσόγειο και η άμεση εμπλοκή της Ρωσία στον συριακό εμφύλιο ,τόσο με τον βομβαρδισμό των θέσεων της αντιπολίτευσης στο καθεστώς Assad, τον βομβαρδισμό θέσεων της Daesh [5] καθώς και την αποστολή στρατιωτικού εξοπλισμού[6] δείχνουν πως αυτή τη φορά η Ρωσία θα είναι μέρος των αποφάσεων για την επόμενη μέρα στη Συρία.

Η Ρωσία, μαθαίνοντας από το λάθος της μη εμπλοκής στη Λιβύη το 2011, ξέρει πως μόνο αν εμπλακεί ενεργά στη Συρία θα έχει λόγο στις αποφάσεις που θα ληφθούν για την επόμενη μέρα στη Συρία. Αυτό σε συνδυασμό με την στρατιωτική βάση που διατηρεί στην Ταρτό μας δείχνουν ότι το πιθανότερο είναι πως μετά το πέρας του εμφυλίου η Συρία θα γίνει ένα κράτος το οποίο θα βρίσκεται πλήρως υπό ρωσική επιρροή.

Το ΝΑΤΟ και οι Η.Π.Α. αν θέλουν να αποτρέψουν τα χειρότερα θα επιτρέψουν τη Ρωσική επιρροή στη Συρία και θα στραφούν όλοι μαζί στην πραγματική απειλή που υπάρχει στη Μέση Ανατολή και την ευρύτερη περιοχή: την οργάνωση που αυτοαποκαλείται «Ισλαμικό Κράτος» (Daesh/ISIL) και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Ένας από τους σημαντικούς νικητές είναι το Ιράν. Το καθεστώς Assad αποτελεί σύμμαχο του Ιράν. Όσο ο Assad βρίσκεται στην εξουσία το Ιράν βγαίνει κερδισμένο καθότι η επιρροή που ασκεί στην περιοχή δεν περιορίζεται στην Hezbollah του Λιβάνου. Επιπρόσθετα, η συμφωνία τον περασμένο Ιούλιο του Ιράν και των P5+1 (Γερμανία, Μεγαλη Βρετανία, Γαλλία, Ρωσία, Η.Π.Α, Κίνα) αναφορικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν [6] αφαιρεί την πίεση του ασκούνταν στο Ιράν αναφορικά με το πυρηνικό του πρόγραμμα, άρει τις διεθνείς κυρώσεις και επιτρέπει στο Ιράν να επανέλθει σταδιακά στο διεθνές προσκήνιο μακριά από την απομόνωση των διεθνών κυρώσεων.

Η Δύση με την απόφασή της να υπάρξει συμφωνία ως προς το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν θέλει να επικεντρωθεί στην οικοδόμηση σχέσεων που θα βασίζονται όχι μόνο στα χρήματα άλλα και στην ασφάλεια και τις διακρατικές σχέσεις. Παράλληλα, η κινήσεις του Ιράν για μείωση της στρατιωτικής εμπλοκής του στη Συρία [7] μπορεί να ειδωθεί τόσο ως κίνηση καλής θελήσεως προς τη Δύση μετά τη συμφωνία για το πυρηνικό του πρόγραμμα, όσο και υπό το πρίσμα πως η Τεχεράνη έχει πλέον την απαραίτητη αυτοπεποίθηση να ασκήσει πολιτική στη Συρία χωρίς να έχει μεγάλη στρατιωτική ανάμειξη.[8]

Οι μεγάλοι νικητές του εμφυλίου στη Συρία είναι οι Κούρδοι. Οι Κούρδοι της Συρίας και γενικά της Μέσης Ανατολής εμφανίζονται να είναι οι πραγματικά ωφελημένοι από τις εξελίξεις στον εμφύλιο στη Συρία και την μάχη κατά της Daesh. Έχει γραφτεί πολλές φορές πως οι Κούρδοι αποτελούν το μόνο έθνος χωρίς δικό τους ανεξάρτητό και ενιαίο κράτος.

Στο Ιράκ, οι Κούρδοι μέσα από την Κουρδική Περιφερειακή Κυβέρνηση (KRG) έχουν μια αυτόνομη περιοχή. Μάλιστα ήδη από τον Ιούλιο υπάρχει επίσημη συζήτηση για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος με τη σύμφωνη γνώμη της κεντρικής κυβέρνησης του Ιράκ το οποίο θα έχει σαν διακύβευμα την πλήρη ανεξαρτησία της KRG από τη Βαγδάτη. Οι αυτόνομες κουρδικές οντότητες στη Βόρεια Συρία (Afrin, Kobani, Rojava και Cizire) γίνονται όλο και πιο δυνατές [9] με την επίσημη ένωση και δημιουργία συριακού κουρδικού κράτους να μην είναι μακριά.

Ίσως οι συνθήκες να είναι κατάλληλες και στην Τουρκία, αν όχι για τη δημιουργία ημιαυτόνομης περιοχής, τότε σίγουρα για τη συνταγματική παραχώρηση περισσότερων δικαιωμάτων στους Κούρδους της χώρας.

Οι συγκρούσεις μεταξύ των Κουρδών της Τουρκίας αποτελούν όμως πρόσκομμα στην όποια προσπάθεια γίνεται στην Τουρκία. Από την άλλη, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε πως το Δημοκρατικό Κόμμα της Συρίας– (Democratic Union Party- PYD) είναι παρακλάδι του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν ΡΚΚ και αυτό ίσως, μεσοπρόθεσμα, να μην είναι καλό τόσο για τους Κούρδους της Συρίας και της Τουρκίας όσο και για της άλλες εθνότητες της περιοχής όπως οι Τουρκμάνοι, οι Άραβες τους οποίους το ΡΚΚ σίγουρα θα προσπαθήσει να εξοντώσει αν η δύναμή του, μέσα από το PYD, στην περιοχή αυξηθεί.

Σε κάθε περίπτωση, οι κουρδικές δυνάμεις στην περιοχή είναι οι μόνες αξιόπιστες δυνάμεις που μπορούν να βοηθήσουν στον πόλεμο κατά της Deash. Όπως έχει ειπωθεί και στο παρελθόν, τα ανταλλάγματα που θα πάρουν αυτή τη φορά οι Κούρδοι ίσως να μην είναι μόνο οικονομικά. Ίσως αυτή τη φορά να μιλάμε για τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου Κουρδιστάν στα εδάφη της KRG και της Βόρειας Συρίας το οποίο θα στηρίζεται από τις μεγάλες δυνάμεις που δρουν στην περιοχή.

Περνώντας τώρα στην πλευρά των ηττημένων εδώ μπορούμε να διακρίνουμε τρεις χαμένους στην υπόθεση της Συρίας: την Τουρκία, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και τον μουσουλμανικό κόσμο

Πρώτη ηττημένη είναι η Τουρκία. Η Τουρκία έχει χάσει όση ήπια ισχύ (soft power) διέθετε στη Μέση Ανατολή. Πριν την έναρξη της κρίσης στη Συρία, η Τουρκία και το καθεστώς Assad ήταν οι καλύτεροι εμπορικοί εταίροι στην περιοχή και τώρα η Συρία αποτελεί τον εχθρό νούμερο ένα για την Τουρκία στην περιοχή.

Η επιδίωξη της Τουρκίας να σύρει τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ σε χερσαίες επιχειρήσεις στη Συρία για την ικανοποίηση των δικών της φιλοδοξιών, την οδήγησαν να συνεργαστεί και με την Daesh με αποτέλεσμα να προκαλεί προβλήματα στην ίδια τη συμμαχία αναφορικά με την στάση που τηρεί.

Την ίδια στιγμή η Τουρκία έχασε και το Ιράν, υπό το πρίσμα ότι η Τουρκία δεν λειτουργεί, ήδη από το 2013, ως διαμεσολαβητής του Ιράν με τη Δύση και ότι το άνοιγμα των αγορών του Ιράν θα ζημιώσει την Τουρκία η οποία σε σχέση με το Ιράν έχει μια κορεσμένη οικονομία.

Ενώ η πρόσφατη στάση που έχει υιοθετήσει απέναντι στη Ρωσία μετά την κατάρριψη του SU-24 δείχνουν πως δημιουργεί ακόμα περισσότερους εχθρούς στη περιοχή παρά συμμάχους. Αν υπολογίσουμε ότι οι σχέσεις της Τουρκίας είναι τεταμένες και με την Αίγυπτο και με το Ιράκ τότε καταλαβαίνουμε πως η κατάσταση αυτή θα επηρεάσει και την οικονομία της χώρας.

Μιας και αναφερόμαστε στην Τουρκία πρέπει να πούμε πως ο Ahmet Davutoğlu και ο Recep Erdoğan ανήκουν και αυτοί στους χαμένους στην υπόθεση της Συρίας. Ο πρώτος καθότι η διακηρυγμένη πολιτική του περί «μηδενικών προβλημάτων με του γείτονες», τα τελευταία χρόνια έχει εξελιχτεί σε πολιτική των πολλών προβλημάτων με τους γείτονες καθότι βλέπουμε πως όταν δόθηκε η ευκαιρία να χρησιμοποιήσει στρατιωτική δύναμη το έπραξε χωρίς να σκεφτεί τις επιπτώσεις και χωρίς να προσπαθήσει να επιλύσει τα ζητήματα με άλλο τρόπο.

Ο δεύτερος γιατί η κοντόφθαλμη πολίτικη που ακολούθησε στο θέμα της Συρίας, τόσο γιατί ήθελε να αποτρέψει τη δημιουργία κουρδικής ζώνης επιρροής στα σύνορα της Τουρκίας με τη Συρία, όσο και γιατί επιθυμούσε την πτώση του καθεστώτος Assad με κάθε κόστος, τον οδήγησε στην ανάπτυξη δεσμών με διάφορες μουσουλμανικές ομάδες, ανάμεσά τους και η Daesh, για να προκαλέσει την πτώση του καθεστώς Assad και να οδηγήσει στη μείωση της σιιτικής επιρροή στη Συρία. [10]

Ίσως ο Τούρκος Πρόεδρος να οραματίζεται έναν ενωμένο μουσουλμανικό κόσμο όπου ο ίδιος θα λειτουργεί ως πραγματικός Σουλτάνος, αλλά το μόνο που καταφέρνει μέχρι στιγμής είναι να συνδέει το όνομά του όλο και περισσότερο με την Daesh ακόμα και αν αποδειχτεί ότι κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει.

Οι επόμενοι ηττημένοι είναι οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Δεν είναι άτοπο να υποστηρίξουμε πως οι ΗΠΑ και η Δύση εν γένει έχει χάσει τη Συρία όπου επικρατεί η Ρωσία και το Ιράν. Αν συνυπολογίσουμε ότι και η Τουρκία δεν ακολουθεί ξεκάθαρη πολιτική αναφορικά με τη Συρία καθότι προωθεί δικιά της agenda τότε και οι σχέσεις των ΗΠΑ με την Τουρκία τίθενται εν αμφιβόλω .

Η «Αραβική Άνοιξη», που εξελίσσεται σε μουσουλμανικό χειμώνα, είναι αποτέλεσμα της πολιτικής που ακολουθούν οι ΗΠΑ από το 2009 και εξής, ενώ το ανεξέλεγκτο χάος που επικρατεί στη Μέση Ανατολή δεν είναι άτοπο να υποστηρίξουμε πως ξεκίνησε με την επέμβαση των αμερικανο-βρετανικών δυνάμεων στο Ιράκ το 2003.

Η φύση και η πολιτική μισούν το κενό και έτσι το κενό εξουσίας που αφήνει η απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από το Ιράκ θα καλυφθεί με τον όποιο τρόπο. Αξίζει να δούμε αν οι ΗΠΑ έμαθαν από τα προγενέστερα λάθη τους και αν πράγματι επιθυμούν μια βιώσιμη λύση στη Συρία.

Ουσιαστική επίλυση του ζητήματος της Συρίας θα επέλθει μόνο εφόσον η Ρωσία εμπλέκεται στη μετά Assad εποχή. Αν η τελική συμφωνία για τη Συρία δεν περιλαμβάνει τη Ρωσία, ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος ίσως να μην απέχει από την πραγματικότητα όσο τραβηγμένο κι αν ακούγεται το σενάριο αυτό.

Ο τρίτος ηττημένος ίσως να είναι και αυτός που χάνει περισσότερα: Η εσφαλμένη εικόνα που περνά προς τα έξω είναι ότι ο μουσουλμανικός κόσμος αποτελεί μόνο πηγή δημιουργίας τρομοκρατών και μια απειλή για την παγκόσμια ειρήνη. Στην περίπτωση της Συρίας βλέπουμε για ακόμα μια φορά τον Huntington να διαψεύδεται καθότι δεν μιλάμε για σύγκρουση πολιτισμών, αλλά για ενδο-ισλαμική σύγκρουση.

Παράλληλα, οι μουσουλμανικές ελίτ δεν επικεντρώνουν την συζήτηση τους στην καταπολέμηση των φαινομένων που θεωρητικά οδήγησαν στην «αραβική άνοιξη», όπως για παράδειγμα η φτώχεια, ο αναφαλβιστισμός, η έλλειψη διαλόγου μεταξύ αρχής και αρχόμενου, αλλά αντ΄ αυτού επικεντρώνονται στο πως θα επωφεληθούν περισσότερο από την παρούσα κατάσταση και πολλές φορές συμμαχούν με τη Δύση για την πτώση ενός καθεστώτος το οποίο ήταν σταθερό και αποδεκτό και από το μουσουλμανικό κόσμο μέχρι την έναρξη της κρίσης τον Μάρτιο του 2011.

Όπως ειπώθηκε και στην αρχή δεν πρόκειται για μια εξαντλητική παρουσίαση των νικητών και των ηττημένων στη Συρία. Πρόκειται για μια αποτίμηση των πεπραγμένων των σημαντικότερων δρώντων στη Συρία από την έναρξη της κρίσης. Ίσως τα δεδομένα αυτά να αλλάξουν από τη μία στιγμή στην άλλη καθότι η διεθνής πολιτική όσο ανάλογα γεγονότα και να έχει άλλο τόσο απρόβλεπτη είναι.

Μια βεβαιότητα υπάρχει μόνο: οριστική λύση στο ζήτημα της Συρίας χωρίς την εμπλοκή της Ρωσίας δεν θα υπάρξει. Ακόμα και αν η Συρία οδηγηθεί στην τριχοτόμηση με τη δημιουργία ενός κουρδικού κράτους – ανεξάρτητα με το αν θα συνενωθεί με το κουρδικό κράτος στο Ιράκ-, τη δημιουργία ενός Σονιτικού κράτους – το οποίο μπορεί να ελέγχει και η Daesh αν δεν καταφέρουν να την περιορίσουν- και τη δημιουργία ενός κράτους Αλαουϊτών στα παράλια της Συρίας, το σχέδιο αυτό θα πρέπει να φέρει την έγκριση της Ρωσίας.
Υποσημειώσεις
1. Russia Today. (2015).Vienna talks: New elections to be held in Syria within 18 months[Online] 14 Νοεμβρίου 2015. Διαθέσιμο στο: https://www.rt.com/news/322087-vienna-syria-elections-timeframe/

2. Τα υψίπεδα του Γκολάν αποτελούν πεδίο σύγκρουσης για το Ισραήλ και τη Συρία πολλές δεκαετίες. Το 1944 όταν έληξε η γαλλική εντολή στην περιοχή της Μέσης Ανατολής τα Υψίπεδα έγιναν και επίσημα μέρος της Συρίας. Το 1967 στον πόλεμο των Έξι Ημερών το Ισραήλ κινήθηκε κατά των δυνάμεων της Συρίας στην περιοχή και κατέλαβε πλήρως τα υψίπεδα. Έξι χρόνια μετά στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, η Συρία ανακατάλαβε την περιοχή. Μετά το τέλος του πολέμου η Συρία υπέγραψε συνθήκη αποχώρησης από την περιοχή αφήνοντας την πλήρως στο Ισραήλ. Ωστόσο από το 1981 όταν και το Ισραήλ προσάρτησε τα Υψίπεδα, οι δύο χώρες βρίσκονται σε νέα διαμάχη για την περιοχή.

[3] Mint Press. (2015). Israel Takes Advantage Of Syrian Civil War To Expand Illegal Golan Heights Settlements [Online] 13 Οκτωβρίου 2015. Διαθέσιμο στο:http://www.mintpressnews.com/israel-takes-advantage-of-syrian-civil-war-… ημερομηνία πρόσβασης: 15-10-2015.

[4] Μάριος Ανέστης Καιτάζης. (2015). Κέντρο Ανατολικών Σπουδών, Κοίτασμα πετρελαίου στα υψώματα Golan. [Online] Διαθέσιμο στο:http://www.kans.gr/%CE%BA%CE%BF%CE%AF%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%B1-%CF%… ημερομηνία πρόσβασης: 10-12-15.

[5] BBC News(2015). Syria crisis: Massive Russian air strikes on ‘IS targets’
[Online]20Νοεμβρίου 2015, διαθέσιμο στο: http://www.bbc.com/news/world-europe-34882503, ημερομηνία πρόσβασης: 20-11-2015.

[6]Islamic Republic News Agency.(2015). EU officially announces October 18 adoption day of JCPOA [Online] 18 Οκτωβρίου 2015, διαθέσιμο στο:http://www.irna.ir/en/News/81804426/, ημερομηνία πρόσβασης: 18-10-2015

[7] Κέντρο Γεωπολιτικών Αναλύσεων. (2015).Tehran’s Damascene moment? [Online] 14 Δεκεμβρίου 2015. http://icmu.nyc.gr/%20Tehran%27s-Damascene-moment%3F , ημερομηνία πρόσβασης: 15-12-2015.
[8] ibid

[9] Ινφογνώμων Πολιτικά. (2015). Στρατηγικής σημασία νίκη των Κούρδων – Πιο κοντά στην έξοδο στη Μεσόγειο. [Onine] 15 Ιουνίου 2015. Διαθέσιμο στο:http://infognomonpolitics.blogspot.gr/2015/06/blog-post_606.html, ημερομηνία πρόσβασης: 15-6-2015.

[10] Burak Bekdil.(2015). The Middle East Forum , Turkey’s Double Game with ISI. [Online]Καλοκαίρι 2015.Διαθέσιμο στο: http://www.meforum.org/5317/turkey-isis, ημερομηνία πρόσβασης: 14-08-2015.

 

Πηγή: Κέντρο Ανατολικών Σπουδών 

Share Button

Της Έλλης Κάτσικα, Βοηθού Ερευνήτριας Κέντρου Ανατολικών Σπουδών
Ο εμφύλιος πόλεμος στη Συρία, ο οποίος μετρά ήδη περισσότερο από τέσσερα χρόνια (Μάρτιος του 2011), συνεχίζεται ακάθεκτος μεταξύ των δυνάμεων του Προέδρου Assad και των αντικαθεστωτικών με τρομερές συνέπειες για την ευημερία της Συρίας και του λαού της. Η κατάσταση για τη Συρίsuroiα έχει γίνει ανυπόφορη διότι ο λαός πέρα από τον εμφύλιο έχει να αντιμετωπίσει και την απειλή του Ισλαμικού Κράτους (ISIS). Το σίγουρο είναι ότι θα αναφέρεται στις μελλοντικές γενιές ως μία από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις της εποχής μας.

Σε συνέντευξή που έδωσε τον Σεπτέμβριο ο Πρόεδρος Assad στον ρωσικό Τύπο δήλωσε ότι θα δοθεί λύση στη συριακή κρίση μόνο όταν καταπολεμηθεί η τρομοκρατία. Διευκρίνισε ότι θα παραιτηθεί σε περίπτωση που το ζητήσει ο ίδιος ο λαός κατηγορώντας παράλληλα τις ΗΠΑ πως αρνούνται να συνεργαστούν με την κυβέρνησή του για την καταπολέμηση της ισλαμικής απειλής . Σε πιο πρόσφατη συνέντευξή του στις αρχές Δεκέμβρη στην τσεχική τηλεόραση επανέλαβε ότι όσο έχει την υποστήριξη του συριακού λαού δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τη θέση του για κανέναν απολύτως λόγο, τονίζοντας μάλιστα ότι αυτή ήταν και η διαφορά μεταξύ αυτού και των ηγετών της Αιγύπτου, της Τυνησίας και της Λιβύης.

Συνέχεια ανάγνωση

Σε ερώτηση ποια απόφαση θα άλλαζε από αυτές που έλαβε κατά τη διάρκεια των τελευταίων πέντε χρόνων απάντησε ότι εμπιστεύτηκε τα λάθος άτομα εντός και εκτός της Συρίας, κατονομάζοντας ως ένα από αυτά τον πάλαι ποτέ σύμμαχό του, τον Τούρκο Πρόεδρο, Recep Tayyip Erdogan. Ολοκλήρωσε τη συνέντευξη λέγοντας ότι θα επέλθει ειρήνη στη Συρία όταν κράτη όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ σταματήσουν να στηρίζουν και να ενισχύουν τους τρομοκράτες .
Η κατάσταση που επικρατεί στη Συρία έχει ως άμεσο αντίκτυπο χιλιάδες Σύριοι να εγκαταλείπουν καθημερινά τη χώρα και να εισέρχονται σε γειτονικά κράτη, όπως είναι η Τουρκία, ο Λίβανος και η Ιορδανία. Σύμφωνα με τα στατιστικά της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, οι καταγεγραμμένοι πρόσφυγες από το 2011 έως σήμερα έχουν ξεπεράσει τους 4.288.000 εκ των οποίων πάνω από το 50% είναι παιδιά. Πιο συγκεκριμένα, στην Τουρκία υπάρχουν περίπου 2.182.000 πρόσφυγες, στον Λίβανο 1.076.000 στην Ιορδανία 633.000, στο Ιράκ 245.000, στην Αίγυπτο 128.000 και στην Λιβύη 27.000 περίπου πρόσφυγες. Σημαντικός είναι και ο αριθμός των προσφύγων που έχουν κάνει αίτηση για άσυλο στις ευρωπαϊκές χώρες. Από τον Απρίλιο του 2011 έως και τον Αύγουστο του 2015 οι αιτήσεις έχουν ξεπεράσει τις 689.000 με τον αριθμό να ανέρχεται για το 2014 στις 137.947 αιτήσεις . Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία της Ύπατης Αρμοστείας για τους Πρόσφυγες το 52% των αιτήσεων για άσυλο απευθύνεται στη Σερβία και τη Γερμανία, το 34% στη Σουηδία, την Ουγγαρία, την Ολλανδία την Αυστρία και την Βουλγαρία, ενώ μόλις το 14% προς τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη .

1. https://www.rt.com/news/315482-assad-terrorism-refugees-interview/
2. http://sana.sy/en/?p=63209

3. http://data.unhcr.org/syrianrefugees/regional.php
4. Ibid

Πηγή: Κέντρο Ανατολικών Σπουδών 

1 2 3 5